De voorbije maanden is mijn gewicht vaak onderwerp van gesprek. Regelmatig vragen mensen me met een zekere angst (of is het bedeesdheid?) of ik "toch niet ziek ben geweest". Ik antwoord altijd: Neen, ik voel me goed! En dat is de waarheid. Ik voel me goed. Ik antwoord tegenwoordig met "redelijk goed" wanneer iemand me vraagt hoe het gaat. Ik spreek niet meer over het staartje van de depressie. Volgens mij ben ik eruit.
Ik voel me goed. Pasito a pasito, al zijn de stappen groot de voorbije maanden. Daar wijzen sommige dierbaren me op. En ze hebben gelijk. Ik voel me goed. Ik ben goed bezig. Ja, er zijn nog off-dagen. Meer dan ik zou willen. Maar ik ga er anders mee om. Al heb ik nog niet gevonden hoe ik er echt mee wil omgaan. Nu wissel ik nog wat af tussen wat ik tot hiertoe ken. En de grootste verandering: ik blijf mezelf oefenen in mildheid. Off-dagen waarin ik me settel mogen er zijn, zonder boos te worden op mezelf.
Het draait allemaal om wilskracht. De wilskracht die ik niet langer tegen mezelf wil gebruiken. Want volgens mijn tandarts ligt daar het probleem. Misschien vertelde ik dat al, misschien ook niet. Maakt niet zoveel uit. Hier en nu Fie. Haha. Die boodschap zette ik vandaag op mijn lightbox. En toen zei ik tegen Chris: Die gaat mij goed helpen volgende week. Waarop Chris: Hier en nu, hé. Touché! Goed gelachen.
Ik had zin om te komen schrijven, al merk ik op dat ik nog steeds mijn onrust ervaar. De onrust die ik al de hele dag voel. Onrust omdat ik vandaag helemaal vrij ben om te doen waar ik zin in heb. Om gewoon te voelen en te doen. Zalig! Maar het lukt niet goed om echt te voelen wat dat vandaag betekent. Ik ben nogal veel aan de latere nu's aan het denken. Ik observeer het. Dat is goed! Alles is goed!
Morgen hier en nu: We gaan 13 kilometer lopen. Jawel, 13 kilometer! Mooi getal, hé. Want 1 + 3 = 4. En jij zei dan alsof het niets was: En 4 is jouw lievelingsgetal? Jawel! Jij zegt altijd de juiste dingen. Altijd. Ik leer zoveel van jou. Dankzij jou sta ik waar ik nu sta. Dankzij jou zet ik zo'n grote stappen, op zo'n korte tijd. Ik ben je daar zo dankbaar voor.
Dankbaarheid, wensen, liefde uitzenden: het is jouw natuur. Soms stoort het me, maar ik kan er zoveel van leren. Nog zoiets waarin ik oefen. Ik ben goed bezig. En ja, dat klinkt allemaal nogal zweverig misschien. Hippie (-achtig). Zo noemt Chris het. En het is waar. Maar het voelt juist, het voelt goed, het voelt als het pad dat ik hoorde te vinden en waarop ik verder wil.
Een toevallige ontmoeting die niet zo toevallig was. Het lot, als ik daar dan al in geloof. Alleszins een zalige connectie. Heerlijk. Puur. Eerlijk. Een connectie die ik meedraag en me in m'n dagelijks leven eerlijker, opener, puurder laat zijn. Ik ben er nog niet, maar dat hoeft ook niet. Ik ben precies waar ik hoor te zijn, op dit moment, hier en nu.
Morgen gaan we dus lopen. We doen mee aan de Urban Trail Antwerp. Ik denk er niet te veel over na. Er waren twee opties: 7 kilometer of 13 kilometer. Zeven, dat klinkt té gemakkelijk, dat doe ik met twee vingers in de neus. 13, 't is zo'n mooi getal hé. Hihi. En ik geloof dat ik het kan. Al is het verste dat ik tot nu liep 10 kilometer, en dan leek ik op mijn limiet te zitten. Chris geeft me allerlei tips van hoe ik de finish kan halen. Echter, dat hoeft niet. Ik heb dat niet nodig. Ik geloof gewoon dat ik het kan. En ik ben ook wel koppig, natuurlijk. Dus als ik zeg dat ik 13 kilometer ga lopen, dan loop ik 13 kilometer. Stoppen is geen optie. Wandelen ook niet.
Op den berg was dat ook geen optie. Al ben ik toen één keer moeten stoppen, heb ik moeten wandelen. Toen ik probeerde om het standaard toertje in de andere richting te lopen. Maar dat soort weerstandstraining, zo lang omhoog, dat hebben we niet hier in Antwerpen. Dus ik kan dit. Cool hé, dat ik morgen 13 kilometer ga lopen. Hehe.
Ergens wil ik spiritueel zitten schrijven, mijn wereld, mijn blog. Anderzijds doe ik dat sowieso ook in mijn boekje. Dus hier even de leegte komen opvullen, de gaten dichten, dat is prima. Een gat: Ik werk meer sinds twee weken. Ik werk nu 85%. Hoe dat gaat, vragen mensen me. Moeilijk te zeggen. Dat ik ervoor koos, bewijst dat ik me beter voel. Maar het kost me toch nog veel energie. 't Is ook de lastigste periode van het jaar, met de korter wordende dagen. De winterdip-tijd.
Ik stapte erin met de afspraak met mezelf dat als het te zwaar voelt, ik met kerst aangeef dat ik toch minder wil werken. En daarover zit ik nu wel te denken. Maar opnieuw: 't is ook een lastige periode. Binnen drie weken starten de examens, daar kruipt ook veel extra werk en energie in. Dus tsja, onbeslist. Goed blijven voelen, eerlijk blijven met mezelf. Dan komt alles goed. Daarin vertrouw ik.
Eigenlijk zit ik gewoon te genieten nu, hier en nu. Genieten van die playlist. Ik geniet al de hele dag van muziek. Ik stop regelmatig met mijn activiteit om gewoon ff te luisteren, te zingen, te dansen. Genieten, genieten! Nagenieten ook. Belletjes die steeds langer worden. Kort slapen daarna. En toch energiek zijn. Het verbaast me. Maar jou niet. Jij zegt dat het komt doordat ik leef in hogere energie. Dat ik daardoor minder moe ben. En misschien heb je gelijk. Waarschijnlijk heb je gelijk. Want deze week sliep ik 5 uren, 6 uren en dan belde ik tot 7 uur 's ochtends. Daarop sliep ik 3 uren en toch voelde ik me goed. Niet super energiek fysiek, maar gewoon goed. In balans. Gelukkig. Nagenietend. Met een glimlach op mijn gezicht. Oh, die heerlijke glimlach. Dankjewel daarvoor.
Wat ik doe voor en met mezelf: 's Ochtends probeer ik tijd te maken voor mezelf. Dan luister ik naar een video van Louise Hay terwijl ik nog in bed lig, of ik schrijf, of ik lees, of ik doe affirmaties. Mediteren doe ik voorlopig niet. Een "werkpuntje". Of iets om alleszins nog stappen in te zetten. De angst los te laten.
Dat is het, handelen vanuit liefde. Liefde voor mezelf. Niet handelen vanuit liefde betekent handelen vanuit angst. En angst blokkeert. Angst brengt niet vooruit. Angst zet je vast, soms zet het je misschien zelfs terug. Alhoewel. Kan dat wel? De illusie van tijd. Nog zoiets. Enkel dit moment telt. Er is geen verleden, geen toekomst. Er is enkel nu. Dat is Tolle.
Ik keek vorige week vrijdag een video van Tolle over 'the illusion of time' en 's zaterdags sijpelde die boodschap zó fel binnen. Zo fel dat ik bijna de hele dag huilde. Ik huilde en schreef. Nog iets waarin ik stappen zet: connectie met mijn diepgewortelde pijn. Het blijft moeilijk, maar vorige zaterdag was echt succesvol. Een kantelpunt misschien zelfs. Inzichten die mijn leven veranderen. Die mijn toekomst veranderen. En dat is oké. Dat is goed. Alles is goed.
Wat ik me toen realiseerde, dat ga ik hier nog niet delen. Omdat er op dit moment ook nog veel onduidelijkheid is. En dat is eigenlijk normaal. De toekomst is niet zeker. Dat weet ik al langer, maar ik begin dat nu ook te aanvaarden. Ik laat mijn angsten los. Ik laat stilaan de controle los. Ik hoef het leven niet te leiden, het leven leidt mij. En het leven leidt me altijd naar mijn hoogste goed. Alles is goed.
Voorlopig blijft de basis wel hetzelfde, dat plan blijft. Zijnde: ik ga met pensioen op het einde van dit schooljaar. En ik wil naar den berg. En dat is alles dat ik daar nu, hier, over kan zeggen. Het vervolg zit in mijn hoofd, schreef ik vanochtend nog in mijn boekje, spreek ik nog wel eens uit tegen Chris en Jip. Maar hier blijft het nog even geheim.
Waarom? Angst, natuurlijk! Dat weet ik ook wel. Maar ik leef nu in een zalige fase waarin ik dingen weet en de rest van de wereld niet. Buiten Chris en Jip. En dat is echt zalig. Geen meningen van anderen, geen kritiek. Als ik echt verlicht zou zijn, zou ik niet bang zijn voor reacties. Dat besef ik wel. Echter, ik ben nog niet echt verlicht. Ik ben op het pad. Dus nu geniet ik vol van deze fase waarin dit mijn geheim is. Ik geniet van mijn geheim(en). Heerlijk!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten