actiever leven

Ook dit is leven op de berg: geen stroom. Het is maandagavond en ik zit al de hele dag zonder stroom. Intussen is mijn gsm helemaal plat, net als mijn muziekbox. Ach, het ene werkt toch niet zonder het andere. Ik heb nu de laptop aan om wat licht te hebben. Want ik kocht (nog) geen kampeerlampen. Misschien toch maar eens doen. Al merkte Chris terecht op: wie klein woont, wil niet te veel extra spullen. Ook waar.

Een zonnepaneel (of meer) en batterij, dat is de droom. Doch, ik woon op de koudste plek van het hele dorp. Hier schijnt eigenlijk niet zoveel zon. Dus ik weet niet of dat dan zo’n goed idee is. Meina viel zonder stroom toen het twee dagen regende. Dus voorlopig even niets doen. Ik had er tot nu ook niet zoveel last van. Mijn ijskast is toevallig bijna leeg, morgen inkopen doen. Maar nu het donker is, is het lastig.

Ik wil namelijk vroeg naar bed, maar niet voordat ik verder gelezen heb in mijn boek. ’t Is een goed boek! Ik zit bijna aan de laatste 100 bladzijden (van 500). In het ideale scenario zou hij vandaag uit zijn, zodat ik morgen de bib mee in de dagplanning kan steken. Echter, dat zal niet lukken, aangezien ik nu aan het schrijven ben in plaats van te lezen.

Ik wil vroeg naar bed, omdat ik me vandaag heb ingeschreven voor het evenement aanstaande zondag. Uiteindelijk heb ik besloten om toch de 14 kilometer minitrail van San Vitoiro te lopen. Samen met Chris. Vandaag heb ik mijn standaard toertje van 5 kilometer twee keer gelopen. Dat ging, al waren de spieren en gewrichten toch wat overbelast naar het einde toe.

Aanvankelijk wilde ik de “andaina” doen van 14 kilometer. Maar 14 kilometer wandelen, dat klinkt eigenlijk heel saai. Dus dan toch maar grenzen verleggen, mezelf uitdagen. Ik zal het wel kunnen. Alleszins wil ik dus daarom op tijd naar bed. Want ik ga hier heel vaak erg laat slapen: tussen 1 en 3 en soms nog later. Op zich allemaal prima, ik ben met pensioen.

Ik sta op na 10 uur. Maar…de start van het evenement zondag is al om 9.45 uur! En dat is beneden in Pobra. Daarvoor opstaan, misschien iets eten, klaarmaken, eten voorbereiden, naar beneden rijden,… Vandaar dat het idee was om deze week wat vaker vroeger naar mijn bed te gaan. Niet per se om te slapen, maar wel om in rust te gaan met mijn boek. Maar vandaag valt dat plan dus al in het water. Jammer…! Dat is ook het leven op den berg: het loopt nooit zoals gepland.

Ik ga een drukke week tegemoet. Morgen naar Monforte voor onderhoud van mijn auto. Uiteraard combineren met afval meenemen en boodschappen doen. En misschien dus nog de bib, voor al een nieuw boek? Ik zie dat morgen wel. Want de afspraak bij de taller is a mediodía, wat 14 uur betekent. Dat betekent dat ik waarschijnlijk vroeg lunch hier thuis. Vroeg, want vandaag ben ik pas beginnen lunchen na 15 uur. Echter, de bib sluit al om 13.30 uur. Dat zou wel héél vroeg lunchen zijn. Dus ik zie het morgen wel. Zo doe ik dat hier, nah!

Woensdag, geloof het of niet, ga ik ’s avonds werken! Mijn buren willen graag Spaanse les van me krijgen. Gisteren heb ik al 2,5 uur gewerkt ter voorbereiding. Jawel, ik verlies me in zo’n dingen… Woensdagavond geef ik de eerste les. Spannend! En donderdag komt Frank eten. Wij Belgen denken bij “eten” aan “dineren”. Doch, voor de Spanjaarden betekent dat altijd lunchen. Dus daar was even miscommunicatie rond, maar het is opgehelderd nu. Frank komt lunchen donderdag.

Vrijdag nog iets speciaals op de planning: dansen! Ik begin echt behoefte te krijgen aan opnieuw salsa dansen. De lessen met Jip zijn nog altijd niet opgestart. Hij heeft het eigenlijk erg druk. Naast Jan helpen, zijn er klussen in het dorp en zijn vriend Alex met wie hij ook allerlei dingen doet. Vandaag bijvoorbeeld zijn ze naar de kust om mogelijk een auto te kopen die ze willen “flippen”. Dus nog een jobke erbij. En hij helpt ook Meina met allerlei klussen bij haar en bij mij liggen er ook nog wat klusjes te wachten waar hij mij mee zou helpen. Dus ja, salsales…ver onderaan de lijst.

In ieder geval, ik heb gezocht en gevonden! Vrijdag wil ik naar een social in Ourense. Dat is een dik uur rijden van hier. Het is een evenement dat start om 16 uur, met mogelijkheid tot zwemmen, een padeltornooi, pinchos eten en twee workshops bachata. De eigenlijke social start om middernacht, tot 3 uur. En daar wil ik dus naartoe. Nog een reden om deze week enkele avonden wat vroeger te gaan slapen, want vrijdag zit dat er dus niet in. Dan zal het al snel 5 uur zijn voor ik in bed lig.

Met twee workshops bachata en een “sbk” social, verwacht ik eigenlijk niet dat het echt goed zal zijn. Maar ja, als ik het niet probeer… En Ourense is alleszins dichterbij dan Vigo, waar mogelijk het meest salsa gedanst wordt. In Vigo is er het weekend nadien een Cubaans evenement. Daar wil ik ook naartoe. Tickets op voorhand aan te kopen, en op voorhand aan te geven of je als leider of volger danst. Ik wil het graag als volger doen, maar ‘iets’ houdt me blijkbaar nog tegen om het ticket te kopen.

Die dag ziet er als volgt uit: Het start om 17 uur met één uur son, daarna twee uur timba en rumba en dan nog twee uur social. Dan is het 22 uur, het uur dat de Spanjaarden aan tafel gaan. Ik zal dan iets voorzien om te snacken onderweg, en dan ga ik waarschijnlijk rond 1 uur ’s nachts terug thuis zijn. Ja, ik heb er wat voor over!

Ach, dat is gewoon hoe het hier is. Wij wonen op een berg, waar het rustig is. Alles is wat verderaf. Ik kies ervoor, erg bewust. In België is twee uur met de auto rijden niet leuk, maar hier valt dat heus wel mee. Veel minder verkeer! Ook veel minder verkeerslichten. Dus dat komt helemaal goed!

Zo, dat zijn zowat mijn plannen de komende tijd. Intussen is het bijna 23 uur en zit ik nog steeds in het donker. Chris werkt eraan. Een uur geleden zei hij “nog een half uurtje”. Ik zal seffens misschien nog eens even tot daar wandelen. Al wordt ook dat een uitdaging zonder mijn gsm en dus zonder zaklamp. Emergency bag, Fie!