nazomer

Half september, nog altijd mooi en droog weer. Sommige dagen boven de 30 graden, soms zelfs rond de 35. Andere dagen tussen de 20 en 25. Zie mij, zo’n klassiek vakantieverslag. Terwijl het geen vakantie is. Neen. Het is leven. Wonen. Zijn. Al ben ik daar nog niet zo goed in. Ach ja, alles op z’n tijd, zeker.

Ik ben alleszins geland. Blij dat ik hier ben. Blij dat ik nu leef met minder stress. Ik ga niet ontkennen dat ik mezelf nog altijd stress bezorg, af en toe. Maar ik zie het. Dat is veel waard. Ik zie mezelf plannen beginnen maken, ik voel mijn energieniveau dalen wanneer ik te lang doorwerk. Want ja, ik werk met overgave aan de Spaanse lessen. Uiteraard. Dat is wie ik ben.

In het begin met veel stress. Nu begin ik wat vooruit te kunnen werken. ’t Is te zeggen, ik heb het losgelaten om te timen hoeveel ik werk. Voor een uur les werk ik veel meer dan 2 uur (één uur voorbereiding voor één uur les, zou je denken). Met wat geluk kan ik die lessen in de toekomst nog eens gebruiken. Al denk ik dat altijd. Maar omdat ik zo graag op maat lesgeef, is niets gewoon te hergebruiken, zo blijkt. Ach ja.

Ik kom net thuis van een gezellig etentje met mijn buren. Meina had gekookt voor Jan, Jip en mij. Heel lekker. En dat wil wat zeggen, want het was tonijnsteak, en dat eet ik niet graag. Maar het was heel lekker. Alleszins had ik wat nood aan ontprikkelen. Niet dat het heel druk was of zo, maar wel heel Duits op een gegeven moment, en dat vroeg te veel energie. Dus nu ben ik terug thuis, maak ik de wijn op en kom ik wat schrijven. Niks bijzonders te melden, niet echt, gewoon schrijven over mijn leven hier. Zoals dat ‘hoort’ op een blog.

We waren echt gezegend afgelopen zomer: amper insecten. Heel weinig muggen en ook weinig vliegen. Nu is daar helaas verandering in gekomen. De koeien van O Busto kwamen te vaak op bezoek. Hun vlaaien hebben vliegen aangetrokken. Irritant, vooral wanneer ik vis kook (eergisteren lekkere schartong bereid) of wanneer ik terugkom van toertjeS loepen. Toertjes. Na de minitrail had ik niet meer gelopen. Vandaag voor het eerst terug: 2 keer de toer. Dat komt neer op ongeveer 10 kilometer.

Motten en andere vliegende beestjes die op licht afkomen ’s nachts, die heb ik wel genoeg. Zelfs in die mate dat ik een maand geleden al een kruimeldief kocht, met het idee om voor het slapengaan te stofzuigen bij de lampen. Topplan! Maar die beesten gaan niet dood. Neen. Nadat ze in de kruimeldief belanden, vliegen ze nog steeds rond. En dan lig je in je bed en hoor je *tik tik tik*. Uhu. Tsja, ’t is dat of getik tegen mijn hoofd, in mijn haar, onder mijn lakens soms… Niks is ideaal.

Leven in de natuur. En ik vind dat ik dat goed doe. Ik vind dat het me goed afgaat. Al zijn er dagen dat ik er minder goed mee om kan. Er zijn dagen (avonden) dat ik me rot schrik van de padden wanneer ik nog naar toilet ga in het zwijnenhuis. Terwijl ik wéét dat die padden er ’s avonds zijn. Of ik schrik zó hard van een spin (niet supergroot of zo, gewoon kruisspinnen meestal) dat ik ervan huil. Maar er zijn ook al veel momenten dat ik het allemaal goed aankan. Er zit een grote kruisspin achteraan mijn caravan. Griezelig groot. Maar ze doet goed werk, volgens mij. Dus ik laat ze zitten.

Beestjes, beestjes, oh zo leuk. Standaard onderwerp, blijkbaar. Precies. Onze precies. (hihi) Op dit moment uiltjes. Elke avond. Heel leuk om die te horen. En natuurlijk ook krekels, al hoor ik die al bijna niet meer. Eekhoorns. Ja, die maken ook geluiden. Al is het moeilijk te onderscheiden. Ik begin bij bepaalde geluiden te denken “dat zal een eekhoorn zijn”. Feit is dat ze hier inderdaad leven.

Gisteren was de kleine kat (die nog altijd geen naam heeft) op bezoek. Ze spotte een eekhoorn (ontdekte ik later). Ze kroop de boom in (een dode dennenboom), een paar meters omhoog. Ik filmde. Ik had niet door wat de kat zag, ik hoorde wel ‘iets’. En dan ging het allemaal heel snel: Ik zag de eekhoorn helemaal op de top, het beest kon geen kant meer op dus besloot naar beneden te springen, het kwam met uitgestrekte poten op me af ‘gevlogen’, landde en schoot het bos in. Echt zo cool! En het gebeurde zo snel dat ik heel hard moest lachen. Spijtig genoeg heb ik het niet goed gefilmd. Opnieuw, het gebeurde snel.

De kleine kat was wel schattig. Ze is lang op bezoek geweest. Ze heeft hier een tweetal uren geslapen op mijn bank. En daarna nog een uurtje rondgehangen. Ze moet nog wel leren om niet op de keuken of tafels te springen, of te krabben aan meubilair. Waarom zou je dat doen, als je oneindig veel bos hebt? Toch?

En ook nog in de dierensectie (jawel): in het naar boven komen met Meina afgelopen vrijdag, zagen we een zwijn. En tijdens een wandeling, ook met Meina, twee hertjes. En mogelijk zag ik dezelfde twee hertjes vandaag tijdens het lopen. Vrijdag gingen we naar een theaterstukje in Pobra. Helaas in gallego. Ik versta in dagdagelijkse context ongeveer 75%. In theatercontext was dat waarschijnlijk ongeveer de helft. De voorstelling waren volksverhalen. Sommige begreep ik bijna helemaal, maar als ik de start gemist had, was ik verloren.

Zaterdag was er in Pobra een festival voor de start van de herfst. Groots ding, met podium en al. Dat was de eerste keer dat ik een podium in Pobra zag. Echter, ik had al plannen (dansen, dansen, dansen!), wat een beetje ongelukkig samenviel. Eén van de bands waren drie vrouwen uit Galicia, die nu in Brussel wonen. Volgens mijn buren waren ze heel goed. Jammer dat ik het miste.

Maar ik ben blij dat ik naar Vigo reed. Het was het geld en de tijd waard. Ik ben geen fan van workshops, maar de lesgevers waren erg goed. Met aandacht voor techniek en uitleg over de oorsprong van de dans. Daar hou ik van! Lage opkomst, wat op zich ook leuk is. Alleen jammer dat de social gekoppeld was aan de workshops, en er bijgevolg maar 9 mensen waren met wie ik kon dansen (gelukkig kan ik de twee rollen, anders waren er maar 5 geweest).

Mijn danshonger lijkt aangewakkerd, in plaats van gestild. Al was het niet wauw, het was toch wauw. Wauw omdat het puur Cubaans was. En zoals ik altijd zeg: er hoeft niet veel volk te zijn, gewoon goeie muziek. En dat was er dus zeker! Ik heb nog geen nieuwe dansplannen, maar ben wel actief aan het rondkijken.

In november is er een festival (congres) in Asturias. Zoals gezegd, workshops interesseren me niet echt. Maar feestjes wel. Dus misschien dat ik tegen dan op zoek ga naar een overnachtingsplaats en een tripje maak. Ik vind het nu nog te vroeg om dat te beslissen, ’t is nog twee maanden. Hier en nu hé…!

Hier en nu heb ik even genoeg geschreven. Denk ik. Hmmm, wat ga ik dan nog doen in bedje? Lezen? Nope. Ik denk het niet. Ik heb gisteren een boek uitgelezen, en dat wil nog even zakken. Nog een dagje of zo, voor ik aan een nieuw boek begin. Ik heb het nieuwe ‘spirituele’ boek al even niet meer vast gehad. Dat misschien…? Misschien. Of een puzzelboek. Al is dat boek dat ik momenteel gebruik een boek. Groot dus. A4. Niet zo handig in bed. Ach ja, ik zie wel.

TV niet meer. Dat is nu ongeveer twee maanden zonder TV. Yes! Af en toe mis ik het. Af en toe zou ik het wel eens willen. En dat gaat mogelijk nog feller worden wanneer het weer minder goed wordt. Maar dat zie ik dan wel. Voorlopig ben ik heel blij dat ik die gewoonte heb afgeleerd. Net zoals andere gewoontes. En sommige gewoontes zitten er nog in. Stap voor stap. Pasito a pasito. ¡Así es!