Alle ongemakken zijn tijdelijk.

Vrijdagnacht op weg naar huis na het salsafeestje had ik zó veel zin en inspiratie voor een blogpost. Werktitel: Salsa in Galicia -of iets in die trend. Maar het leven op den berg is onvoorspelbaar. Ik merk dat ik op dit eigenste moment twee posts door elkaar wil schrijven, geen idee hoe dat gaat lopen. Alleszins zijn het intussen twee posts. De tweede, daar ben ik nu dan toch maar aan gestart. Werktitel: Koude en warme problemen.

Oké, toch eerst over het dansen. ’t Is dat er salsamuziek opstaat, dat stimuleert me. Donderdag zag ik per toeval dat er 20 euro op mijn rekening was gestort door Tomaticket. Hmmm…dat is waar ik mijn ticket kocht voor het Galicia Salsa Fest. Ik betaalde weliswaar 22 euro (verwerkingskost erbij). Niet goed! Die storting hé.

Wat zitten zoeken online, uiteindelijk op de facebookpagina van de concertzaal een bericht gevonden dat het feestje geannuleerd was. Dat iedereen die een ticket kocht een mail zou ontvangen. Wel, op die mail zit ik nog altijd te wachten. Gelukkig zag ik die storting! Anders had ik voor niks in A Coruña gestaan.

Echter, ik had zó uitgekeken naar gaan dansen, dus ik ging op zoek naar een alternatief. Twee mogelijkheden: Firmamento Bar, een beetje voor A Coruña of Micro Pub in Ferrol, wat nog verder rijden is. Die Firmamento, daar zou het elke vrijdag en zaterdag SBK zijn. Kan meevallen, maar kan ook 2-2-2 of iets soortgelijks zijn, en dan blijf ik toch op mijn honger zitten.

Zit ik naar die titel te kijken, en begin ik te denken “er zijn geen problemen”. Hier en nu zijn er geen problemen. Problemen zijn ideeën die ik in mijn hoofd creëer. Damn. Ik kan de titel nog veranderen, naar ‘ongemakken’ bijvoorbeeld. Ja, ik ga dat gewoon doen. Oké, hoofd is duidelijk op volle toeren. Een goeie Spaanse les met mijn buren heeft me energie gegeven!

Micro Pub, die hadden een affiche voor vrijdagavond. Er stond op dat het elke vrijdag het eerste uur rueda de casino was, start om 23 uur. Nog verder rijden, en nog een latere start, maar kom… Rueda impliceert alleszins dat er Cubaans gedanst zal worden! Dus ik vrijdag rond 19 uur de auto in. Eerst naar Decathlon in Ferrol. Leve die Spaanse tijden waar je tot 22 uur naar de winkel kan! Dan rond 22 uur aangekomen in het centrum van Ferrol. Toertjes rijden in éénrichtingstraten op zoek naar een parkeerplekje, en nog vrij snel geluk gehad. Dan de salade die ik maakte voor avondeten gegeten en 5 minuten voor de start, stond ik voor de nog gesloten deur. Lekker Belgisch, haha.

De uitbater schrok dat er al iemand voor de deur stond, maar was erg vriendelijk. En gul met de rum, hihi. Babbeltje over dat ik uit Monforte kwam omdat ik had gezien dat er rueda gedanst wordt. Ja, de mensen komen soms na de les naar hier om rueda te dansen. Maar nu is het nog vroeg hoor. Uhu.

Uiteindelijk werd het eerste uur vooral bachata gedraaid. De enkele salsa’s heb ik allemaal gedanst, dat is een afspraak met mezelf. Alleen weggaan = zo snel mogelijk aan den dans gaan, altijd ja zeggen (behalve kizomba) en élke salsa dansen, ook als het geen goede salsa is.

Die rueda, dat is er niet van gekomen. Maar alle dansers waren Cubaanse dansers! Wat een verademing! Niet dat ze allemaal even goed dansten. En mensen die spelen in de dans, ben ik hier nog niet tegengekomen. Ach, ik kan niet alles hebben hé! Da’s dan iets om naar uit te kijken wanneer ik terug naar België ga. Nah. Allemaal Cubaanse dansers, want in Ferrol zit een Cubaanse dansschool. Top!

Ik ben zelf 1 minirueda gestart. Al kwam daar al snel een leider mee in die weinig talent had. Hij haalde het tempo wat naar beneden. En natuurlijk is het verschil in namen ook altijd een uitdaging, maar dat vind ik juist leuk. Al bij al had ik een heel leuke avond. Zeker voor herhaling vatbaar! Ik denk dat ik nog wel eens terugrijd naar Ferrol.

Zoals op elk feestje hier, was iedereen erg vriendelijk. Daar in Ferrol had de uitbater duidelijk aan verschillende (vaste) klanten verteld dat ik van ver kwam. Meerdere mensen vroegen me “Tu eres la chica de Monforte?” en ook “Tienes alojamiento?”. Nope, ik reed moedig terug. Reden te meer om nog eens naar Ferrol te gaan: aangename route. Weliswaar 180 kilometer, 2 uur en 10 minuten. Maar eens Lugo voorbij enkel autosnelweg. En tot in Lugo valt ook wel mee. Dat is wat anders dan richting Ourense en Vigo, waar je de bochtige N120 rijdt. Mooie weg, maar na een nachtje dansen toch behoorlijk vermoeiend.

Ik wil misschien nog meer vertellen over dans, maar nu toch maar even terug naar de ongemakken. Koude en warme ongemakken. Meer bepaald: een nog steeds niet werkende kachel en een koelkast die warmt in plaats van koelt. Jawel. Het gasgedeelte van de kachel, daar heeft Marnix al wat aan gesleuteld. Nu is het wachten op een nieuwe thermokoppel die ik eergisteren online bestelde. Wordt zaterdag verwacht. In Monforte, uiteraard, waar ik alle pakjes laat toekomen. Tot die tijd zit ik in de veel te luide airco. Gelukkig heb ik die en warmt die ook. Al heeft die het toch lastig om het echt warm te krijgen. Ik begin ’s morgens aan zes graden, tegen het warmste moment van de namiddag zit ik aan zestien. En dan gaat ie alweer terug zakken… Maar alles is tijdelijk!

De ultraheat, de uitbreiding op de kachel zodat ik volledig elektrisch zou kunnen verwarmen, die werkt ook niet. Al veel met AI gepraat en intussen denk ik dat het bij de printplaat zit. En die heb ik nu gevonden, diep in de kast met allerlei leidingen erboven. Wil ik aan Chris overlaten. Binnenkort.

En dan de koelkast. De reden dat de post over het salsa dansen er nu pas is. En ook niet zoals ik hem in mijn hoofd had. Ik had al enkele dagen het gevoel dat de koelkast niet meer goed koelde. Maar ik dacht dat het onder andere lag aan ik die te veel soep in mijn vriesvak had gestoken. Want het is een vriesvak (zonder deurtje dan nog), geen diepvriezer. Terwijl ik het schrijf, bekruipt me de angst. Dat ik dit te lang liet aanslepen…goed mogelijk… Maar: Ik doe altijd mijn best en dat is genoeg!

Nog een intermezzo: Ik heb de wakemeup video’s opnieuw boven gehaald. Specifiek ben ik nu een week of zo (bijna) elke morgen aan het luisteren naar “rewire how you see yourself”. En één van de affirmaties is “Ik doe altijd mijn best en dat is genoeg”. Dus dat zeg ik nu overdag ook al eens tegen mezelf.

Bijna elke morgen, zaterdag niet. De koelkast… Want toen ik vrijdagnacht thuis kwam, was mijn vloer nat. Ik wist meteen dat dat door de koelkast kwam. Ik had namelijk al een tijdje door dat ze onderin nat was, af en toe had ik het al opgekuist. Die vrijdagnacht dus kuisen, en dan bedje in. Zaterdagmiddag vanuit bed zag ik dat de vloer opnieuw nat was. Damn.

Jan is buiten strijd met een spierscheur, hij zit vastgekluisterd aan zijn appartementje. Dus ook voor dat probleem naar AI. Lang gesprek en uiteindelijk komt de suggestie van een kartonnen deurtje te maken voor het vriesvak. Iets van dat de koelkast enorm hard werkt om te koelen maar zichzelf aan het ontdooien was. Enkele mannen reageerden al met “ah ja”, dus sommigen begrijpen het.

Dus ik enkele etenswaren naar Jan en Yani gebracht, andere dingen in mijn koelbox en -tassen en ook nog wat groenten laten zitten. Eerste stap: laten ontdooien, drogen en terug aanzetten met kartonnen deurtje. Ging eigenlijk heel vlot, dus ik vol goeie moed. Zondag temperatuur gecontroleerd: leek niet echt koud. Maar ik ben soms ongeduldig, dus misschien in dit geval ook…Maandag afwachten…

En dus misschien was dat wat lang. Want AI bleef maar zeggen “Zet ze nu uit”, maar ik vond dat mentaal zó moeilijk. Voelde echt als opgeven. Maar de uitleg is dat als ze blijft werken om te koelen maar niet koel geraakt, ze uiteindelijk mogelijk verbrandt. Dus uiteindelijk heb ik toegegeven aan wat wij hier op den berg de Koen-truc noemen: uitbouwen en ondersteboven zetten.

Ik maandagavond heel duidelijk aan Jip gevraagd: Kan jij mij morgen helpen met de koelkast uitbouwen? Heel duidelijk, want dat is een werkpuntje van mij. En zo blijf ik aanmodderen met verschillende ongemakken. En gisteren heeft Jip ze dus uitgebouwd, en het omdraaien deed hij samen met Miguel. En nu staat er dus een omgedraaide koelkast in mijn zithoek. Nog meer rommel. Zucht.

Bellend met Hilde heb ik gisteren wel beslist dat alles dat overal verspreid stond, best toch even terug op z’n plaats kon. Ook al dien ik het enkele dagen later opnieuw allemaal uit te laden. Ik woon klein, en dan is dat hoe je de dingen aanpakt. Dagenlang spullen uit een kast verspreid laten staan en dan nog amper kunnen bewegen, dat werkt niet.

Morgen mag de koelkast er opnieuw in. Zal lastiger zijn dan eruit, vermoed ik. Zo’n caravankoelkast is echt een cool ding. Kan werken op drie manieren: 12 volt, 230 volt en gas. Maar dat betekent ook dat al die dingen opnieuw dienen aangesloten te worden. Zeker de gas. Die heb ik nu preventief dichtgedraaid. Echter, wanneer het nieuwe onderdeel er is voor de kachel, heb ik die gas wel nodig. Allemaal beetje ongelukkige samenloop van omstandigheden.

En dan nadat ze erin zit, weer minstens 24 uur wachten voor ik ze aanzet. Dan is het vrijdag. En dan geduldig afwachten, ze dicht houden, om ze tijd te geven om op temperatuur te komen. Dan is het zaterdag. En zaterdag zijn de (gespecialiseerde) winkels dicht. Maar eigenlijk is dat doemdenken, en dat is niet goed. Eigenlijk zou het goed zijn om nu heel positief te zeggen: de Koen-truc gaat werken! De Koen-truc werkt! De Koen-truc heeft gewerkt! De kristallen in de vloeistof zijn opgelost, de koelkast werkt perfect! Dát…!!!

We gaan het zien. En ik zit intussen in de kou, af en toe. En die kou blokkeert me. Dan verwaarloos ik mezelf wat qua eten. Ik heb niet veel troep in huis, dus at ik de voorbije dagen soms niet. Niet goed, want ik ben eigenlijk echt al wel mager genoeg. Maar ik zie waar het misloopt en ik werk eraan. Ik doe altijd mijn best en dat is genoeg!

Ja, de zomer is nu echt gedaan. Exact een week geleden haalden we nog 28 graden overdag, nu is dat maximum de helft. Al zie ik in de voorspelling voor volgende week toch weer 20 graden. En echt herfst kan je het nu ook niet noemen. Ja, de blaadjes waaien van de bomen want er is regelmatig koude wind. Maar het is nog altijd vrij droog. En deze week voorspelden ze grijs grijs grijs, en ook dat valt heus mee. Zowel gisteren als vandaag toch ook enkele uren zon.

Haha, zo ben ik toch weer bij die typische onderwerpen beland. Allé, kom… Vandaag 2 toeren gelopen en 3 hertjes gezien. Al denk ik dat 1 en 3 hetzelfde was, want het was ongeveer op dezelfde plaats. 2 toertjes hé, dan kan dat. En verder vind ik de uilen nog altijd geweldig. Al heb ik al meerdere avonden gedacht “wie roept daar zo?”. Want doordat mijn airco zoveel lawaai maakt, hoor ik ze niet zolang ik nog actief ben. En wanneer ik dan de airco uitzet, mijn licht uitdoe en een slaapmeditatie of -hypnose aanzet, hoor ik ze plots en kan ik die geluiden niet plaatsen.

En ook: huisdieren, huisdieren. Veel huisdieren. Verschillende kevers of krekels of zo. Ik weet het niet. Stille beesten, sommige behoorlijk groot. Eén heel grote in mijn bovenkleerkast. Ik laat hem zitten. Niet handig om uit de kast te halen, denk ik. Degenen die gewoon rondhangen in de caravan, die zet ik buiten. En spinnen spinnen. ’t Is spinnentijd hé. Op dit eigenste moment zit er waarschijnlijk één boven mijn hoofd. Want ik zie daar al enkele dagen een web. En pas wanneer ik me in dit hoekje op bed zet, zie ik het terug. En dan wil ik er niks meer aan doen. Morgen misschien.

Tot slot: de kittens zijn vandaag mee naar Pobra gereden met Miguel. Hij had een thuis gevonden voor alle vier. Was een hele opgave voor Jip en Miguel om ze gevangen te krijgen. Ze zijn er 1,5 uur mee bezig geweest. Veel stress. Tenzij Titofe nu met een nieuw lief komt aangewandeld, zijn we normaal babykittens-vrij. Ananushka (of hoe je dat ook schrijft) werd vorige week gesteriliseerd, haar dochter een maand geleden al.

Goed, stilaan tijd om af te ronden. Qua slaap ben ik met een inhaalbeweging bezig. En dan is té laat gaan slapen, niet ideaal. En ’t is nu al bijna middernacht. Tanden poetsen, het bos in voor toilet, nog wat lezen,.. ’t Zal al rap weer 1 uur door zijn. Opstaan doe ik tegenwoordig niet voor 10 uur. Ik heb het nodig. Temeer omdat het in bed lekker knus en warm is. Ik weet gewoon dat de shock uit bed groot is. Een tijdelijk ongemak. Tijdelijk! Alles is tijdelijk! Goede en slechte dingen, aangename en minder aangename dingen. Alles is tijdelijk. En alles komt goed!

Ah ja, terwijl ik net naar toilet ging, bedacht ik me: ’t is ook allemaal zo erg niet hé. Een koelkast die niet werkt, terwijl het buiten al niet meer zo warm is. Het kon erger. In theorie kan ik de meeste dingen gewoon buiten laten staan nu. Al geeft dat ook ongemakken. Want de katten komen regelmatig op bezoek en als die eten vinden…hetzelfde geldt trouwens voor muizen, bijvoorbeeld. Dus ik zet weinig zomaar buiten. Maar het zou in theorie kunnen. Oké, genoeg, Fie. Stop. Je wil nog lezen ook. Hehe.