Of toch niet.
Gek hoe ik soms uitkijk naar de regen. ’t Is te zeggen….ik vermoed dat veel
landbouwers ook regelmatig uitkijken naar regen. Maar goed. Dat is niet de
reden. Hier keek ik eens uit naar de regen zodat het zand van mijn auto zou
gaan. Auto wassen, te veel gedoe. Ik ben met pensioen, ik heb wel wat beters te
doen. Haha.
Recent keek ik uit naar de regen om te beginnen poetsen. Ik ben
stap voor stap richting binnen aan het verhuizen. Begin deze week verhuisde ik
het kookstel naar de voortent. Want er was voor deze week wel wat regen
voorspeld, dus dat leek het goede moment. En eigenlijk is het teleurstellend,
hoe weinig het nog maar regende. Grappig hé.
Alleszins ben ik nog altijd niet beginnen poetsen. Het heeft
wel geregend, maar niet lang genoeg blijkbaar. Dat naar binnen verhuizen, vind
ik mentaal ook moeilijk. Deze week sneed ik mijn groenten nog buiten. Maar dat
betekent nóg meer over en weer wandelen, dus ik vermoed dat ik dat niet heel
lang ga volhouden.
Ik dacht dat de volgende stap zou zijn om de tafel van
buiten naar de voortent te brengen. Echter, ik heb me intussen bedacht dat ik
nog graag buiten afwas, en dan is die tafel toch handig. En het heeft al één
keer goed gestormd en ook één keer urenlang gewaaid, en die tafel blijft
precies toch goed staan. (Voorlopig…)
Conclusie: Ik heb misschien toch nog een vierde tafel nodig.
Luxepaard dat ik ben. Wel ja, mijn binnentafel is nog in België. Dus op een
gegeven moment zet ik best één van die campingtafeltjes binnen. Op een gegeven
moment hé. Dan heb ik nog wel wat op te ruimen eerst. Want mijn zithoek is een
dumpplek voor vanalles en nog wat. Geen probleem wanneer je voornamelijk buiten
leeft. Lastiger wanneer je naar binnen gaat verhuizen. Ach ja, komt wel.
’t Is anders al goed koud geweest ook. Ik praatte
gisterenavond met Meina over de extremen hier, de uitersten, de snelle
veranderingen. Sommige nachten zijn zeer licht. Dan kan je zonder zaklamp het
bos in. Een nacht later kan het pikdonker zijn. Echt zot. Soms begint het te
waaien, maar komt die wind precies nooit in ons dorp aan. En soms begint het te
waaien en lijkt het alsof het nooit nog zal ophouden.
Dat was enkele nachten/dagen geleden het geval. Om 2 uur ’s
nachts begon het te waaien. En mijn voortent was nog altijd niet goed
vastgezet. Geen stormkoord… Ik heb weinig geslapen die nacht. Onrust(ig). Concreet
ben ik om 3 uur beginnen lezen, tot 5 uur. Dan probeerde ik verder te slapen.
Om 7 uur ben ik opgestaan want toen had ik me bedacht dat ik stenen op de muren
kon leggen. Dat hielp wel iets.
Alleszins is Jip de tent al een beetje beter komen
vastzetten. Al kijk ik er naar uit dat Chris terugkomt en dan zou het fijn zijn
als hij ook nog even checkt. Hij is goed in zo’n dingen. Hem vertrouw ik
helemaal. Ik besef hoe dat klinkt. Ja, ik vertrouw Jip op zich ook helemaal,
maar met Chris heb ik zoveel geschiedenis, hij heeft zoveel (levens)ervaring.
Soite, ik hoef me niet te verdedigen of verklaren. Right?
Ik mis Chris ook als mijn coffee buddy. Ik heb vandaag
beseft dat ik altijd maar koffie zit te maken voor anderen, wanneer ik zelf
koffie ga drinken. Toen Chris hier was, dronken we bijna dagelijks samen een
koffietje. Blijkbaar mis ik dat. ’t Is oktober. Hij had gezegd dat hij in
oktober terugkwam. A ver…
Hij zou terugkomen omdat hij een levering verwacht, hier.
Pakketjes, daar kunnen sommige buren boeken over schrijven. In alle eerlijkheid,
ik ben tot hiertoe positief over mijn ervaringen met online shoppen en laten
brengen. Tot vandaag. Nu heb ik voor het eerst een pakketje dat niet afgeleverd
kan worden omdat het afhaalpunt gesloten is. Spannend of ik het kan veranderen
en of het dan wel goed zal gaan! Er zijn hier verschillende verhalen van pakjes
die teruggestuurd worden naar afzender, terwijl mensen er gewoon op zitten te
wachten.
Ik zit zo te denken: waarover nog vertellen? ’t Zijn altijd
dezelfde onderwerpen: het weer en de diertjes. Het weer is dus nog altijd vrij
goed. Al waren enkele nachten al héél koud (onder de 10 graden). En mijn kachel
werkt (nog) niet. De airco warmt, maar die is zó luid! Alleszins heb ik vandaag
mijn lakens gewassen en een elektrisch deken op mijn matras gelegd. Dat is een
aankoop waar ik waarschijnlijk wel plezier van ga hebben. Ik bestelde er voor
Meina ook één en zij vindt de oververhittingbescherming maar niks. Want ze
wordt ’s nachts wakker van de kou. Ik ben benieuwd…
Over de diertjes: gisteren twee héél donkerbruine reeën gezien.
Vrij klein ook. Heel mooi. En de kitten (die nog altijd geen betere naam kreeg
dan “Miss Poultry” – iets van de kinderen) heeft de ochtend van de veel wind
anderhalf uur mee op bed gezeten terwijl ik aan het lezen was. Dat was heel
gezellig.
Voor de rest niet zoveel te melden. Ik ben blij dat ik hier
ben. Nog altijd. Ik mis het niet. Yani vroeg me of ik school mis, en ik zei wel
héél snel “no”. Nee, ik mis het niet. Ik mis soms salsa dansen. Dat wel. Dit
weekend ga ik mijn ticket kopen voor het Galicia Salsa Fest. Dan heb ik toch
weer iets om naar uit te kijken op dat vlak.
En verder vul ik mijn dagen nog steeds met dezelfde dingen:
eten, lezen, schrijven. Af en toe wat beweging, af en toe een praatje met de
buren. Eten neemt wel echt de grootste rol in. Vandaag bijvoorbeeld heb ik
vanmorgen al gesneden voor de avond. Ik voelde namelijk dat ik er ’s avonds niet
goed meer aan toekwam, dus dat wilde ik oplossen. Daarna sneed ik voor de lunch
vandaag en morgen. Mijn tweede rond lunch bestond uit wat olijfjes, Jip kwam
toen kort op bezoek. De derde ronde een roerei met ajuin, look, tomaatjes en
feta. Ook wat extra ajuin en look gebakken, kan handig zijn één van de volgende
dagen, denk ik dan. Na de middag paprikasoep gemaakt, een heel volle pot. Ik
denk iets van een drie liter. Want door de twee koude nachten (en ochtenden en
avonden – ’t is eigenlijk alleen lekker warm een paar uurtjes in de namiddag) had
ik echt zin in en behoefte aan soep. Al is dat niet zo handig, zonder
diepvries, zoveel soep. En eigenlijk is het nu alweer te warm. De koudste
nachten zijn alweer gepasseerd. Ach ja. Nadat de soep klaar was, yoghurt met
blauwe bessen en appel gegeten. Uiteindelijk voor ik ging avondeten, toch nog
een tas soep gegeten. En wat soep gaan uitdelen aan de buren. En de overige 2,5
liter of zo in mijn vriesvak gezet. Al is dat niet zoals in een echte diepvriezer.
’t Is maar -6 momenteel. Ik zie wel wat het geeft. Binnen een tweetal weken
wordt het waarschijnlijk echt kouder, en dan zal ik die wel opeten. Goed, en
dan het avondeten: bloemkool met zoete aardappel. Van de bloemkool heb ik een
beetje over. Ik denk dat ik die overmorgen voor de lunch ga houden. In ei
bakken, misschien.
En zo gaat dat dus alle dagen. Eten is zó belangrijk voor
mij! Gezond eten. Er creatief in zijn. En nu kan dat gewoon, in alle rust. Echt
genieten! Had ik al verteld over mijn milkshake? Vorige week ging ik lopen en
bij thuiskomst wilde ik een banaan eten. Echter was die nogal plattekes geworden.
Dus ik bedacht me: pletten in een tas en daar wat amandelmelk overgieten en dan
kloppen zoals een ei. Het was top! Kleine gelukjes. Eten geeft me kleine
gelukjes! Mooi om hier te stoppen, juist?
Nee, nog niet. Aanvulling op de diertjes! Die uilen, zo zalig! Bijna elke avond/nacht hoor ik ze. Zo verschillend, die geluiden die ze maken. Ook dat vind ik echt genieten. Alleen spijtig dat je die beesten nooit ziet. Toegegeven dat ik er ook geen moeite voor doe, hehe. Dat is zoals krekels, die zie je ook bijna nooit. Maar deze week werd er één gevangen door één van de kruisspinnen die rond mijn caravan wonen. Ik heb het wat zitten bekijken, filmpje gemaakt ook. En dan met een stokje dat beest uit het web gehaald. ’t Was een mooi beest. Ik dacht eerst spontaan aan een sprinkhaan, maar ik zag geen vleugels en bovendien was het al donker, dan zijn die sprinkhanen ook minder actief. Goed. Dat dus. Natuur! Genieten! Nog meer kleine gelukjes! Hihi
Geen opmerkingen:
Een reactie posten