aan 't werk

En we zijn terug begonnen.  Nieuw jaar, nieuwe trimester, nieuwe moed.  Of het allemaal goed gaat?  Nee, zeker niet, maar de eerste dag is gelukt.  Weliswaar niet zoals gepland.  Ik leverde mijn vrije voormiddag in, en hoopte de klas wat op orde te kunnen zetten.  Helaas hadden collega's beslist gebruik te maken van de beamer die in het klaslokaal hangt dat ik gebruik.  Dus werd het laptopwerk in de leraarskamer.

De vragen neem ik er bij en tracht ik zo goed mogelijk te beantwoorden.  Ik voel het oprechte medeleven van sommigen, of kan ik het medelijden noemen?  Dat zal er zeker ook zijn.  Niet ongewoon, zelfs ik heb bij momenten medelijden met mezelf.  Want het doet pijn, dat kan ik je verzekeren.  Ya no quiero confiar en nadie, le di mi confianza como nunca antes....

Overdag werken, 's avonds alles eraf dansen.  Dat is deze week het plan.  Of dat goed zal gaan?  Nee, waarschijnlijk niet.  Zeer dubbel, zoals alles momenteel.  Maar voorlopig doen we dus op deze manier verder.  Wetende dat er allerlei dingen los zullen komen, boven zullen komen.  Want dat doet dans met mij, en nu vermoedelijk meer dan ooit tevoren.

Tussendoor probeer ik nog tijd te maken voor mijn auto (al 2 maanden problemen), mijn bompa (al enkele weken in het ziekenhuis), Elzy (al een hele tijd niet goed te been), huishoudelijke taken (wat er zoals gewoonlijk vaak over schiet), huizenjacht (want dat blijft ook realiteit), en zoveel meer waar ik nu niet (wil) aan denk(en).  Ja, het is verwarrend met al die haakjes, maar ik ben dan ook verward.