een hele dikke MERCI

Elke dag kan ik wel mensen bedanken, sowieso.  Maar deze week ga ik het hier doen.  Hier en persoonlijk.  Maar hier om het extra in de verf te zetten.  Want een verhuis, het is niet simpel.

Bedankt, mama.  Bedankt om mee dozen in te laden; Bedankt voor je geduld; Bedankt dat ik met je auto mocht rijden, omdat daar meer in past dan in de mijne; Bedankt om tussendoor voor wat eten te zorgen; Bedankt om mee te poetsen; Bedankt voor de extraatjes die je me soms toestopt; Bedankt om midden in de nacht op mijn berichten te antwoorden,... BEDANKT!

Bedankt, mamie.  Bedankt dat ik alle gevulde dozen bij jou mag stockeren; Bedankt om tussendoor voor eten te zorgen; Bedankt dat ik mocht komen douchen; Bedankt voor al je lieve daden en goedbedoelde raad, goedbedoeld omdat ik soms toch - eerlijkheidshalve - het gevoel heb dat 'je plaat blijft hangen'.  BEDANKT!

Bedankt Ilse, Jacqueline, Flor, mama, Herman, tante Linda, Myriam en de medewerkers van de supermarkten voor de vele dozen.  Bedankt ook voor het (kranten)papier, Marina.  Bedankt voor de dekens, Elzy en mamie.  Bedankt voor het korte telefoontje, Natascha.  Kort, omdat ik weer maar eens tussen Mechelen en Lier aan het rijden was.  BEDANKT!

Bedankt, Lolly.  Bedankt om je deur te openen voor Saar en mij.  We zijn al 13 jaar beste vrienden, en ik wens dat dat voor altijd zo blijft.  Ik heb altijd veel aan jou gehad, en dit is iets dat ik zeker nooit zal vergeten.  De voorbije maanden heb je me goed opgevangen, en nu doe je dat zelfs letterlijk.  Daarvoor kan ik je echt niet genoeg bedanken.  BEDANKT!

Bedankt Jean, nonkel Dirk, papa en tante Marleen om te helpen met het verhuizen van de meubels, de wasmachine, droogkast en diepvriezer.  Dubbel bedankt, tante Marleen en nonkel Paul, omdat jullie die meubels tijdelijk onderdak bieden.  Ook bedankt, nonkel Dirk, dat je wilde komen helpen.  Het was niet nodig, maar fijn dat je dit wilde doen!  BEDANKT!

Eveneens bedankt aan al diegenen die ik vergat te bedanken.  Want ik wil niemand vergeten, maar ik ben wel ontzettend moe.  Moe van het trappen lopen de hele week, het sleuren met dozen, het in- en uitladen van de auto, het 'kamperen' (douchen waar het uitkomt, eten waar het past, voortdurend zakken in de auto hebben met spullen die nog naar 'ergens' vervoerd horen te worden...), het poetsen...  En vooral moe van Saar.  Want Saar ervaart stress.  Daardoor plast ze op plaatsen waar ze dat niet hoort te doen.  Zoals op mijn bed, enkele uren voor ik haar verhuisde.  Resultaat: kosten aan grof huisvuil en een nieuwe matras.

Saar zorgde er afgelopen nacht ook voor dat de Lolly en ik slechts anderhalf uur sliepen.  En mogelijk zijn buren ook...  

Nog even doorbijten.  Nog wat poetsen en de laatste dingen verhuizen.  En in de tussentijd op de grond zitten met een laptop op mijn schoot, zodat Saar zich niet uitgesloten voelt.  En ook wel tijd zoeken om te dansen, want dansen blijft belangrijk.  Morgen misschien eens een dagje ontspannen met een bezoekje aan Café Local. Neen, dat laat ik me niet opnieuw afnemen.  Ook al kan het...

Of ik daar niet stilaan over ben?  Ho...  Is ho genoeg?

Ach ja, ik kan hier nog veel meer vertellen, maar dan gaan mensen niet meer lezen omdat het verveelt.  Misschien verveelde al dat bedanken ook wel, maar ik wilde dat nu doen, se.  En het is mijn blog, hé :-).  Ik ga afronden.  Tijd voor een welverdiende douche, een goed glas wijn met een stukje brood en kaas.  Mmmm, kaas, hihi.  Of zo