nieuwe openingsuren sinds 1 mei

Ik heb het druk.  Vandaar dat ik hier minder kom.  Dat is de uitleg die ik zelf plausibel vind.  Doch, misschien is dit zoiets als dat dikker worden.  Misschien is het zo dat ik hier minder behoefte aan heb, omdat het beter met me gaat.  Vorig jaar postte ik wel heel veel, dat weet ik maar al te goed.  En vorig jaar woog ik een pak minder, ook dat weet ik heel goed.  Ik voel het aan al mijn kledij.  Zeker aan de kleren die ik vorige zomer kocht, maar zelfs aan de recent gekochte kleding.  En die loopt op.  Gelukkig maar, zo blijkt.

Want met het verhuizen naar een nieuwe stad, zocht ik ook een nieuw strijkatelier.  Ja, ik laat mijn strijk doen.  Dat is altijd al zo geweest.  Ik heb ooit één keer zelf een zakdoek gestreken, en ik zat al op mijn vinger.  Dat feit, en het feit dat ik strijken echt tijdverlies vind, maken dat ik nooit zelf heb gestreken.  Ik heb zelfs geen strijkijzer.  Waarom zou ik dat hebben?  Ik wist altijd al dat ik nooit zelf zou strijken.

Een nieuw strijkatelier dus.  In een stad als Antwerpen, niet zo makkelijk te vinden.  Ik diende zelfs uit te wijken naar Deurne.  Maar kom, daar ga ik ook naar de supermarkt, dus dat valt wel mee.  Echter, dat strijkatelier heeft bijzonder ongemakkelijke openingsuren.  Gelukkig werk ik af en toe maar tot 's middags, en kan ik dan toch één dag in de week tot daar geraken.  Met wat gepuzzel, weliswaar.  En dan blijft mijn gerief daar minstens een week staan, tot ik nog eens tot daar kan rijden.

Vorige week woensdag kreeg ik eindelijk nog eens ingepland om de intussen behoorlijk volle mand weg te brengen.  'Uitzonderlijk gesloten op woensdag 29 april'  Oké...een rit van niets: tijdverlies én een hoop stress.  Want op de weg tussen mijn woonplaats en het strijkatelier, is het praktisch altijd druk.  Een week uitstel, nog wat strijkgoed erbij...

Gisteren kon ik opnieuw proberen.  'Nieuwe openingsuren vanaf 1 mei'  En guess what, woensdagnamiddag is het kantoor nu gesloten!  Conclusie: Met wat geluk kan ik één keer om de vier à vijf weken eens een moment vinden om de mand weg te brengen.  Terughalen?  Euh...  

Echt wel vervelend, én frustrerend!  Want op 29 april wisten ze toch ook al wel dat ze de openingsuren zouden veranderen?  Allé, dat lijkt me toch logisch.  En een mailtje sturen naar je klantenbestand, kan toch ook zo moeilijk niet zijn?  Ik heb alleszins een mail gestuurd om mijn gal te spuwen.  Niet dat het veel zal uitmaken, dat weet ik ook wel.  Maar toch, het moest er uit.  En nu nog steeds, blijkbaar.  Want ik wijd er zelfs een heuse blogpost aan.

Nu overweeg ik om één keer per week standaard met de auto te gaan werken, om terug mijn strijk naar Bonheiden te brengen.  Echter, los van de extra kost voor benzine, kost het strijkwerk daar ook meer.  Gek genoeg.  Ja, blijkbaar zijn strijkateliers niet echt gebonden aan bepaalde regels.  Ze mogen zelfs één euro per dienstencheque extra vragen, ontdekte ik hier in Antwerpen.

In ieder geval, op dit moment is de situatie behoorlijk kritiek aan het worden.  Want dit weekend ga ik op weekend en op 18 mei vertrek ik op bosklassen.  Zit daartussen nog een lang weekend en ik vind geen moment meer om mijn overvolle strijkmand te laten strijken.  Resultaat: ik heb te weinig (geschikte) kledij om mee te nemen naar de Ardennen.  Pfff...!  En ik die dacht dat zoiets als een strijkdienst in het leven was geroepen om mensen meer tijd, minder werk, meer rust en minder stress te bezorgen.  Dat heb ik dan toch fout begrepen, blijkbaar.  Zucht...