rust nemen / vinden / zoeken

Vandaag maak ik bewust tijd voor dit schrijven.  Ik voel dat ik het nog eens nodig heb.  Oktober is hier!  De rust keert stilaan weer.  Over de september-drukte kan ik niet meer spreken.  Die is gepasseerd.  Of toch ongeveer.  Eigenlijk duurt ze altijd maar een drietal weken.  Dan komt dat moment dat ik het besef, het moment waarop ik besef dat ik tegen zo'n tempo niet kan doorgaan.  En dan neem ik bewust rust.

Meestal is het dan al te laat.  Meestal heb ik tegen dat moment al een zekere vermoeidheid opgebouwd.  Mijn lichaam reageert onmiddellijk op zo'n vermoeidheid.  Ik krijg dan keelklachten.  Mijn keel doet pijn, mijn stem valt bij momenten uit.  Dat is dit schooljaar niet anders.  En soms komt het door te veel uitgaan, maar dat is deze keer helemaal niet het geval.  Ik ging eigenlijk niet uit in september.  Vorige vrijdag ging ik voor het eerst dansen, maar ik hield het echt wel rustig.  Niet laat weg geweest, niet hard door gedanst.

Rust vind ik moeilijk.  Naast al het schoolwerk (dat nu dus al iets meer blijft liggen) heb ik soms ook het gevoel dat anderen mij opeisen.  Ik durf wel 'nee' zeggen, doch ik blijf altijd achter met een wrang gevoel.  Elzy is zo iemand.  Al vele jaren tracht ik haar wekelijks een bezoekje te brengen.  Doch, die bezoekjes worden steeds vermoeiender.

Begrijp me nu niet verkeerd.  Ik doe het nog steeds met plezier.  Ik herinner me de mooie tijden samen en ik begrijp maar al te goed dat ze nu hulpbehoevend is.  Ik heb er geen problemen mee om wekelijks haar boodschappen te doen en enkele huishoudelijke taakjes uit te voeren.  Zeker niet.  Maar...het vraagt planning, organisatie, inzet, geduld, doorzettingsvermogen,...  Allerlei zaken die niet meteen voor rust zorgen.

Ik ben momenteel op zo'n punt dat ik bepaalde dingen overweeg wat Elzy betreft.  Ik praat er wel eens over met mensen.  En dan besef ik dat het mooi is dat ik mij bepaalde dingen bedenk, maar dat die dingen niet realistisch zijn.  En dat ik ze misschien eens met haar zou kunnen bespreken.  Echter, gevoelens en zo...daar praat ik eigenlijk nog altijd niet zo gemakkelijk over.  Ik klap dicht en/of vlucht in boosheid.  Ik probeer het wel eens, maar sommige dingen kan ik gewoon gemakkelijker neerschrijven.  Zwart op wit.

Ik ben vooral bang dat ik spijt ga hebben.  En dat wil ik niet.  Dat weet je.  Echter, mensen zeggen me dat ik veel doe.  En dat is ook wel zo.  En toch...kan ik niet meer doen?  * vol hoofd *

Vol hoofd, want er zijn nog veel meer dingen.  Er is zoiets als 'Fie is vrij op woensdagnamiddag'.  Ja, dat is zo.  En ook op dinsdagnamiddag ben ik vrij.  Op dinsdagnamiddag ga ik naar Elzy.  Andere dingen wijken daarvoor.  Geen schoolwerk, geen huishoudelijk werk.  En op woensdag dus ook niet.  Want 'Fie is vrij'.  Dus maakt Fie plannen met mensen die ervan uitgaan dat ik 'vrij' ben. 

Op zich niet erg, hoor.  Ik kan 'nee' zeggen.  En toch draait het uiteindelijk uit op 'ja'.  Misschien wil ik te veel?  * vol hoofd *

Natuurlijk wil ik veel.  Ik heb dit leven, ik ben hier nu!  Hoewel ik nog steeds niet begrijp waarom ik hier ben.  En dat zit ook wel in mijn hoofd.  Niet wanneer ik op mijn werk ben.  Misschien ben ik daarom hier...Quién sabe?  Oh ja, dat is een goeie...Dios, claro!  Jups, ik ga weer door een donkerdere periode.

Niet dat dat een probleem hoeft te zijn. We maken het allemaal wel eens mee, zeker?  Hoewel, soms zie ik mensen die glimlachen.  Gewoon, glimlachen.  En dan denk ik 'wauw!'.  Dat denk ik dan.  Echter, ook zij zullen wel eens door een donkere periode gaan, alleen niet zo vaak als ik.  Denk ik dan.  Het zij zo.

Zoals altijd kan ik mijn vinger er niet op leggen.  Ik weet niet juist waar het schoentje wringt.  Natuurlijk zijn er wat frustraties.  Er zijn ook vermoeiende momenten, ziektekiemen, slapeloze nachten, schuldgevoelens; En niet te vergeten: een vol hoofd.  Ah ja, dat had ik al verteld!  Ik heb een vol hoofd.  Niets nieuws onder de zon, eigenlijk.

En dan wil ik daar niet dieper op in gaan.  Dat is voor mijn boekje.  Ja, er zijn dingen die ik niet blootgeef.  Heel wat, om eerlijk te zijn.  Zo eerlijk kan ik nog zijn.  Het volle hoofd heeft vooral te maken met planningen die in mijn hoofd zitten maar niet tot uitwerking komen.  Ik vermoed dat ik te veel wil.  En dan crash ik en eindig ik in de zetel.  Voor een tijdje....

Want ja, ik wil veel.  Ah ja, dat had ik ook al verteld.  Als je het nog niet door had, ik zal het nog even benoemen: dit is zo'n (half-)filosofische post.  Ik wil dansles volgen (2x per week, want het is kostelijk dus kan ik er maar beter alles uithalen), ik wil sporten (want ik word dikker en dien nog 11x te gaan de komende drie maanden of mijn beurtenkaart vervalt wééral), ik wil om de twee weken naar de rueda, ik wil minstens één keer per week gaan squashen, ik wil één keer per week gaan zwemmen, ik wil met mijn vriend(inn)en afspreken, ik wil een volledig proper appartement, ik wil wat cultuur opsnuiven, ik wil, ik wil, ik wil!

Zie je, ik wil echt veel!  Alleen de actieve lijst, of hoe noem ik dat, de lijst met sportievere activiteiten, is al zó lang!  En ik wil ook nog tijd maken voor mijn LAT-relatie.  Ook dat vraagt tijd, uiteraard.  Tijd die ik eigenlijk niet heb.  En toch maak ik hem.  Het lukt ook.  Op één of andere manier.  Doch, het is niet simpel.

Keuzes maken, dus.  Echter, dat kan ik dan weer niet.  Het is allemaal belangrijk!  En dan eindig ik hier, in de zetel.  Op zich geen probleem, zoals eerder benoemd.  Het komt wel goed.  Uiteindelijk.  Eigenlijk wil ik nog veel meer vertellen.  Ik wil, weeral, hehe!  Ik wil nog vertellen over de wereld, ja, dé wereld, niet mijn wereld maar dé wereld.  En ik wil nog vertellen over mijn plannen de komende periode.  Maar dan ben ik weer met mijn plannen bezig.  En over mijn nieuwe dansles wil ik ook nog wat kwijt.  Maar dit is een filosofisch schrijven.  Dus hier stop ik.