temperamentvolle Fie

Er zal geen groot verschil zijn met mijn vorige bericht.  Dus als je een zekere structuur verwacht: spoiler alert!  No can do...  Ik kom schrijven omdat het al even geleden is.  Ik kom ook schrijven omdat ik geen televisie wil kijken.  En ik heb gewoonweg zin om te schrijven.  Ook al denk ik dat ik misschien beter op een andere manier kan schrijven momenteel.  Maar het is dus lang geleden, dus doe ik het toch hier.

Mijn tweede week is gestart.  't Is heel vreemd: op woensdag zit m'n werkweek er al op.  Ik heb vijf klasgroepen (sinds nu, aanvankelijk vier....agenda die verandert, niet leuk!), maar momenteel heb ik er slechts twee.  Ik ben dus effectief halftijds begonnen.  Volgende week zal het al de laatste week deeltijds zijn.  Dus ik heb nog even wat ruimte in mijn agenda om praktische privézaken te regelen.

Ja, er zijn er wel wat.  Bovenaan de lijst staat de bewindvoering.  Voordat de heilige man langskomt, dien ik een startverslag gemaakt te hebben.  Komende donderdag ga ik alvast naar de bank, zodat zij mij wat informatie kunnen geven om dat verslag te staven.

Elzy verblijft nog steeds in het ziekenhuis.  Gisteren geraakte ik er eindelijk nog eens.  Ze zit met een ongelooflijk idee-fixe dat ze terug naar huis kan.  Chris vindt het niet correct dat ik haar niet vertel dat ze naar een rusthuis zal verhuizen.  Echter, dat zou betekenen dat ze telkens opnieuw over haar toeren is en dat het telkens opnieuw ruzie is.  Dat gaat voor mij ook niet, om eerlijk te zijn.

Want ik ben nog steeds temperamentvol.  Ik weet dat ik een goed persoon ben.  Maar ik weet ook dat ik mezelf kan laten meeslepen door mijn eigen idee-fixen.  Op die momenten ben ik niet voor rede vatbaar.  Dat zijn ook de momenten dat ik alvast weg blijf uit het ziekenhuis.  

Anderzijds tracht ik bepaalde confronterende gesprekken goed voor te bereiden in mijn hoofd.  Ik oefen als het ware op goede communicatie, zodat ik mijn ideeën op een gepaste manier kan verdedigen.  Zo weet ik bijvoorbeeld dat ik het aan de stok zal krijgen met de verpleging op de dienst waar Elzy verblijft.  Want zij vinden dat ik haar de brieven van de rechtbank niet mag tonen, omdat zij dat mentaal niet meer aan kan.  Echter, ik vind het mijn plicht om briefwisseling die over Elzy gaat ook met haar te delen.  Voor zover ik de hele gerechtelijke taal in het besluit van de vrederechter begrijp, is het ook echt de bedoeling dat ik die informatie aan haar verstrek.  Dus ik probeer het gesprek alvast voor te bereiden in mijn hoofd, zodat ik Elzy haar rechten op een constructieve manier kan verdedigen.

Oké, even wat lichters: het idee van zonne-energie opdoen in de herfst was echt goed!  Het deed zoveel deugd om buiten te zijn, wetende dat het in België al een pak minder warm was.  Toch vraag ik me af of ik voldoende vitamine D kon opslaan om de winter door te komen.  Ik voel namelijk al een soort van winterdip binnensluipen.  Zo vroeg donker, ik kan er toch echt niet goed mee omgaan.  Hoe deed ik dat in Honduras?  Niet goed, eigenlijk.  Ik zat er voor de televisie, en ik was blij dat het 22:00 ging zijn, zodat ik eindelijk kon gaan slapen.  Wel, dat heb ik nu ook voor.  Ik ben zelfs de voorbije dagen al enkele keren om 21:00 naar mijn bed gegaan.

Wat mijn werk betreft: ik ben ontzettend blij dat ik terug ben!  Of het te vroeg was, weet ik niet zeker.  Ik voel me behoorlijk moe na een volledige dag op school, dat is zeker.  Ik besef heel goed dat er valkuilen bestaan.  Ik heb toch al twee keer gevoeld dat ik over de grens ging.  Echter, ik besef het, en dat is wél goed.  Ik ga heel hard mijn best doen om te blijven voelen en mezelf tijdig af te remmen.

Mijn therapeute dacht dat het misschien een goed idee was om een weekplanning te maken met kleuren: huishouden, werk, ontspanning.  Doch, dan kom ik weer in een zekere structuur terecht van 'moeten', en daar wil ik net van af.  Dus ik modder nog wat aan, voelend.  Perfect is het zeker niet, en dat wordt het waarschijnlijk nooit, maar voor mij is het belangrijk om te voelen.

Wat ik dit weekend heb gevoeld, en nu eigenlijk nog, is mijn nek.  Ik ben vrijdag opgestaan met een stijve nek, slecht gelegen waarschijnlijk.  Tot 's middags kon ik nog dingen doen, maar nadien werd het steeds erger.  Zoveel pijn!  Al wenend trachtte ik te eten, elke beweging hield het risico in dat ik een pijnscheut kreeg.  Uiteindelijk diende ik mijn avondje Nuff Said met Lara af te bellen.  Verschrikkelijk vond ik dat!  Vrijdagnacht heb ik amper geslapen, want geen enkele lichaamshouding voelde ontspannen.  Zaterdag ging het nog steeds niet goed, maar ik kon m'n afspraken wel nakomen.  Sinds gisteren gaat het beter, hoewel ik na vandaag opnieuw meer last heb.  Veel belasting vandaag: rugzak dragen, aan de computer werken, en ook nu nog zitten typen...misschien toch niet zo'n goed idee, achteraf bekeken!

Mijn (korte) werkweek begon alvast niet rustig.  Aangezien ik nog altijd niet goed georganiseerd ben, diende ik nog langs de bakker te gaan deze ochtend.  Ik vertrok iets vroeger dan normaal.  Toen ik buiten kwam bij de bakker, op weg naar de tramhalte, hoorde ik plots een vrouw vallen met de fiets.  Die tramsporen, zoiets gevaarlijk!  Ik heb de ambulance gebeld en mee gewacht.  Ik wist op dat moment dat ik waarschijnlijk te laat ging zijn op mijn werk.  Toen de ambulance toekwam, had ik nog 8 minuten vooraleer de trein vertrok.  De wandeling duurt normaal 12 minuten.  Ja, ik gelopen hé...ik kom niet graag te laat!  Toch was ik te laat in het station, net als de trein die ik ging nemen.  Op de valreep kon ik nog mee, goed bezweet natuurlijk.  Aangekomen in Mechelen, mocht ik nog meer dan 20 minuten wachten op een bus...ik was uiteindelijk nog altijd te laat op mijn werk...

Openbaar vervoer, wat een klucht!  Afgelopen weekend ging ik twee keer naar het station hier in Antwerpen.  Ik wilde mijn vervoersbewijs voor deze week al kopen.  Online had ik gezien dat er een halftijds abonnement bestond.  Dat heb ik nodig.  Via de automaat kreeg ik het echter niet aangekocht.  Het loket bleek al gesloten zaterdagavond...  Zondag een nieuwe poging.  Men had mijn identiteitskaart nodig.  Bleek ik die niet bij te hebben!  Ik had gewisseld van portemonnee, en mijn identiteitskaart was blijkbaar achter gebleven.  Maar op mijn Mobib-kaart (van de NMBS, beste mensen!) staat toch ook mijn identiteit?  Ja, dat is blijkbaar niet voldoende.  Man, dat temperament nam weer de bovenhand uiteraard!  Soite, terug naar huis dan maar, op zoek naar die groenige kaart...  Gevonden!  Opnieuw naar het station... Ah ja, de moederkaart voor het halftijds abonnement kost 5 euro.  Euh, mijn Mobib-kaart ook!  Ja, maar dit is een andere kaart.  WTF????  Oké, ik heb de 34 euro betaald.  Intussen heb ik beseft dat losse tickets dus goedkoper was geweest, hé.  Een schande!

Neen, het is nog niet gedaan.  We gingen die avond iets eten op het Zuid.  Om terug te keren zouden we twee trams nemen.  De eerste kwam wat te laat, maar dat gebeurt...we hadden normaal genoeg tijd om over te stappen.  Op weg naar de tweede tram, zie ik die dichterbij komen.  We zetten een stapje rapper en ik gebaar (een vijftal meter voor de halte) naar de chauffeur dat we mee willen.  De chauffeur stopt (al voorbij de spiegel waarin hij kijkt of iedereen goed op- en afstapt), Chris begint te lopen, de chauffeur rijdt verder!  Opnieuw: WTF????  Chris is tegen openbaar vervoer, en daar stonden we dan.  Twintig minuten wachten, OF terug wandelen om een metro te nemen.  Dat dan maar gedaan...

Ik heb het er nog over gehad, maar het blijft toch echt een ergernis!  Openbaar vervoer is er voor de burgers, die overigens dubbel betalen om dat te gebruiken.  Jawel, dubbel: via belastingen en om er gebruik van te maken.  Maar de dienstverlening is zó slecht!  Ik weet het heus wel: allerlei regels voor ambtenaars, waar ze zelf zot van worden (ik inclusief, want ik werk ook voor de overheid).  Doch, Fie de idealist verwacht toch echt wel dat werknemers bij een openbare dienst een goede dienstverlening verlenen.  Ik doe dat toch ook!??! !!!!!!

Nog iets geweldig: mijn wagen zou betrokken geweest zijn bij een aanrijding met vluchtmisdrijf, op 31 oktober 2017.  Wat?  Ik was op Madeira en mijn auto veilig geparkeerd bij Chris in de garage!  Whepa, daar komt dat temperament weer!  Vrijdagnamiddag krijg ik die mail.  Wanneer ik telefoneer, blijken de medewerkers al niet meer bereikbaar. Oké, dan antwoord ik op de mail.  Met temperament, uiteraard!  Vandaag praten enkele collega's over een auto op de parking, en ik besef dat ik misschien best nog eens terug telefoneer.  Ah, het gaat over 31 augustus!  "Fout van de dienst communicatie."  Dat is toch niet normaal!

Goed, ik ga niet te veel in detail gaan.  Doch, wat zou jij doen als iemand met een auto tegen de jouwe rijdt in de file?  Ik zou uitstappen, we staan toch al stil.  Niet?  Blijkbaar is dat mijn temperament.  Want er zijn mensen die diezelfde avond naar de politie gaan om klacht in te dienen.  Die politie spoort de dader dan zogezegd op en neemt een verhoor af.  Zogezegd, want ik heb nooit bericht gekregen van dat voorval.  Wat een gedoe!

Zal ik nog eens iets positief vertellen?  Zaterdag gingen we naar I-Kook in Bergen op Zoom.  Amai, wat een ervaring!  Ik had veel goede reviews gelezen, volledig terecht!  We waren er langer dan drie uren.  Marvin, de keukenadviseur, nam de nodige tijd om mee te denken over onze toekomstige keuken.  Hij sprak ons ook nooit tegen.  Nadeel: het zal duurder zijn dan een Ikea-keuken.  Nog een nadeel: ook hier weer geen transparantie qua prijzen.  Dat kan toch zo moeilijk niet zijn?  Ik vind dat raar.  Al maar goed dat we niet gaan bouwen, ik zou me zo storen aan het feit dat alles zo geheim is.  Echter, verbouwen is precies niet veel beter...ai ai...

Goed, ik ga hier eens afronden.  Ik voel dat mijn nek en schouders weer goed vast beginnen te zitten.  Ik wil graag nog kunnen gaan werken overmorgen, dus ik kan maar best tijdig rust inlassen.  Hoewel ik nog wel wat dingen op de computer wilde doen, eigenlijk.  Neen, niet voor school.  Vanavond geen schoolwerk meer!