Eigenlijk weten mijn lezers dit al, via andere kanalen. Maar het neemt niet weg dat ik het hier toch nog even kom neerpennen. Want dit is ook een manier voor mezelf om terug te kijken op de dingen. En anders zitten we hier met een gat. Dat is niet de bedoeling! Here we go: Ik ben van job veranderd!
Vorige week maandag ging ik op gesprek bij twee dames van Antwerpen Plus. Twee uren later kreeg ik telefoon dat ik aangenomen was. Daarop volgden verschillende dagen vol emotie. Er was het liefdesverdriet, het rouwproces. Want ik hield van mijn job. Maar aan het klimaat ging ik kapot. Dat heb ik echt wel ingezien.
Dat ging overigens heel snel. Eén sessie voor starters gevolgd, en ik was helemaal geëmotioneerd. Een uitleg, zó doorspekt door visie! Een dag later zag ik die visie meteen in werking. Damn. Zo kan het dus ook! Nu ik even de tijd neem om erbij stil te staan, dringt het terug tot me door.
Dit gaat hier over mij. Ik weet hoe dingen kunnen over komen. Ik heb geen bedoelingen, buiten schrijven over mijn eigen ervaringen. Dat is het. Geen bedoelingen. Geen prestatiedrang. Geen rivaliteit. Wél ons allen inzetten voor hetzelfde doel. Mooi! Plots vraag ik mezelf af waarom ik dit niet eerder deed. Waarom ik zo halsstarrig vasthield aan dat geloof dat het op een dag beter zou worden. Waarom ik mezelf telkens liet meesleuren in dat verhaal van mezelf 'moeten' bewijzen. Zonder gewenst resultaat, dan nog.
Neen, ik weet waarom ik dat zo lang deed. Het was niet het moment. Nu was het moment wel daar. De opleiding tot taalcoach heeft me zoveel bijgeleerd. Echt wel! Jammer dat ik die expertise nu meeneem. Oprecht jammer. Maar ook oprecht blij voor mezelf. Blij dat ik nu gewoon gelukkig mag zijn in mijn job, zonder zoveel druk te voelen langs alle kanten.
Het is werkelijk een verademing! Zo'n verademing als zonder mondmasker kunnen leven. Dat was wel even een issue. Maar neen, eigenlijk wil ik daar nu niets over kwijt. Ik ga het positief houden. Of proberen, toch. Want ik heb nog leuk nieuws, voor mezelf. Hoewel het niet zo positief is voor anderen. En toekomstig misschien ook niet voor mezelf. Pfff. Niet uitwijken, Fie.
Dus, ander leuk nieuwtje: Morgen rijden we opnieuw naar Groningen! Op dat mooie groene armbandje van een maand geleden stond reclame voor een evenement op 5 september. Gisteren bleken onze plannen voor morgen niet meer door te gaan. En de 5 september van op het bandje spookte nog steeds in mijn hoofd rond. Dus heb ik Henderika gecontacteerd, besloten Chris en ik om een nachtje in onze opgooitent te slapen en kocht ik 2 tickets voor Salsa Roy 25 years. Bam!
Jawel. Zeer gevaarlijk dat ik dit soort dingen publiek maak. Als ik zie hoe fout het loopt in Australië, ook een zogenaamd Westers land... Niet oké! Ik besef en weet dat ik hier risico's mee neem. Neen, niet het risico om ziek te worden of anderen ziek te maken. Dat risico heeft altijd bestaan hoor. Altijd....! Wél het risico om hierop afgerekend te worden. Zwaar afgerekend. Niet door mensen die ik ken. Maar door de overheid die mijn rechten niet meer respecteert.
Tja. Ik wil leven. Ik wil leven! Leven is voor mij dansen. Leven is voor mij dingen delen met anderen. En als de enige manier is om dat nog te doen zes uren in de auto zitten is om drie uren te dansen, dan doe ik dat. Want ik wil leven. Zo simpel is dat. Ik laat mijn leven niet bepalen door buitenproportionele maatregelen. Ik laat mijn leven niet bepalen door angst.
Ik weet het, het werd plots wat zwaarwichtig. Zou de honger er voor iets tussen zitten? Want Chris komt blijkbaar nogal laat terug van Rijmenam. En dat stoort me echt op dit moment. Maar goed. Dat passeert ook wel weer. Want morgen gaan we naar Groningen, om te dansen op een geweldig Cubaans feestje! Niet vergeten: Iedereen altijd welkom! Bij mij, in Nederland, op de dansvloer...
