Het is alweer even geleden dat ik hier kwam. Naar mijn gevoel is er veel gebeurd. Ik weet niet of dat echt zo is, maar ik heb toch wat stof om te schrijven.
Laat ik beginnen met datgene dat die enkele lezers mogelijk al wegjaagt: we lijken weer even wat vrijheid herwonnen te hebben. In Nederland, voor de duidelijkheid. In het land waar we wonen is er weinig veranderd. We kunnen nog steeds niet naar de winkel noch naar andere plaatsen.
We zijn dus terug naar Nederland aan het trekken. Toegegeven, men heeft het daar zwaar gehad. De waanzin was de voorbije drie maanden nergens in Europa zo aanwezig als daar. Echter, nu is het er weer vrijer. Wat meteen ook heel slecht aanvoelt. Hoe fout is het om blij te zijn om iets dat normaal is? Let it sink in.
Gelukt? Neen? Ik zal het zeggen: Het is niet normaal! Dus met een heel dubbel gevoel genieten we van onze herwonnen vrijheid ten noorden van België. Ik merk dat ik dit niet meer 'ons' land kan noemen. Ik sta al ver in het afscheid. Goed bezig!
Jawel, mentaal al wat verder dan pakweg twee maanden geleden. Natuurlijk gaat het allemaal traag en zal onze nieuwe samenleving er niet meteen zijn. We hadden ook wat tegenslagen. Enkele mensen die erg aanwezig waren, hebben zich (voorlopig) afgemeld. Ik merk dat ik het daar moeilijk mee heb. Want één koppel zag ik echt wel als fijne toekomstige buren.
In ieder geval, het heeft me even wat afstand doen nemen. Maar intussen heb ik er terug meer zin in. Hier is niks meer voor mij. Of toch niet veel.
Ik geloof nog altijd dat ik back to basics hoor te gaan. Voelen voelen voelen. Wat heb ik nodig? Waar word ik echt gelukkig van? Van dansen, natuurlijk! Dat heb ik wel gevoeld de voorbije twee weekends. Dat salsadansen is echt nodig. Dat zal ook nodig zijn wanneer we in Spanje gaan wonen. Doch, het is niet nodig om me daar nu al (zo)veel zorgen over te maken.
Eerst hier wat zaken regelen. Ik heb intussen een bemiddelingsopdracht bij een makelaar getekend om mijn appartement te verkopen. Eerste stap om ons vastgoedimperium wat te verkleinen. 'Ons' imperium...Chris is inderdaad ook in het proces van het vastgoed dat we niet zelf gebruiken, te verkopen. Als dat achter de rug is, is het "2 down, 2 to go". Of minstens 1 to go. Daar zijn we nog niet uit.
Want ergens wil ik ook 'in schoonheid' eindigen hier. Ik ben blij met Antwerpen plus als werkgever. Denk ik toch. Het blijft moeilijk te zeggen. Ik weet dat ik het, net voor ik uitviel, lastig had met het hele "we zijn voor inclusie, we vinden dat iedereen kansen verdient", maar tezelfdertijd voelde ik me uitgesloten doordat ik anders denk over heel de situatie die nu bijna twee jaar bezig is. Dus ik weet het niet. Ik weet oprecht niet of Antwerpen plus de ideale werkgever is voor mij. Ik weet wel dat de match beter zit dan bij mijn vorige werkgever. Op zich voel(de) ik me gewaardeerd.
Gewaardeerd. Veel waard. Maar gezien? Gehoord? Ho..lastig. Bij Suzanne, mogelijk de nieuwe therapeute, ging het over het feit dat ik zou willen dat ik gezien word of dat er naar mij geluisterd wordt. Ik ben er intussen uit dat ik die fase door ben. Ik wil gewoon begrepen worden.
Een drietal weken geleden ging een oud-collega mee squashen. We zijn geen vriendinnen en zullen dat waarschijnlijk nooit worden. Maar we respecteren en waarderen elkaar, we weten wat we aan elkaar hebben. Ik vertelde haar over mijn ziekteverlof en ze antwoordde "Ik begrijp dat helemaal". En dat was het. En dat was helemaal de juiste manier om te reageren! Ik heb het niet meer nodig dat mensen naar me luisteren. Ieder heeft zijn mening, of zoiets. Ik denk eerlijk gezegd niet dat velen een mening hebben. De meerderheid volgt gewoon wat hen verteld wordt. De meerderheid denkt niet zelf na. Maar goed, dat is een ander verhaal. Ik bedoel gewoon dat ik ook mijn verhaal heb en dat de tijd dat ik wilde dat mensen naar dat verhaal luisterden, voorbij is.
Het heeft toch geen zin. Ofwel ben je wakker, ofwel niet. Ik ga het niet meer uitleggen. Als je aan het ontwaken bent en meer uitleg wil, kan je het me vragen. Maar ik ga het niet meer uit mezelf uitleggen.
Op dit moment lijkt er ook weinig noodzaak om nog een standpunt in te nemen. Toch als je al bijna twee jaren braaf de media volgt. Want er waren allerlei oplossingen: mondmaskers, passen, avondklokken, beperking in sociale contacten, Poetin,... OH! Die laatste was de oplossing. Blijkbaar. Want plots geen letter meer over C. Uhu.
Als het ene niet werkt, dan komen we met iets anders. En zo zal het blijven gaan. Het begon met klimaat. Intussen ben ik erachter dat ook dat vooral een hoax is. Maar goed. Het maakte te weinig indruk, dus gingen we een zwaardere griepepisode aangrijpen om de mensen onder de duim te krijgen. Ja, het werkt precies beter, maar er zijn toch nog altijd die mensen die niet mee willen. Laten we dan een nieuw conflict beginnen en alle schijnwerpers daarop zetten....
En ja, dat gaat ook weer eventjes werken. Genoeg om de zomer door te komen. En dan kunnen we in de herfst onze barometer weer boven halen en het hele circus opnieuw laten passeren. Ik zei het en ik zeg het opnieuw: Als je vindt dat ik overdrijf of fabeltjes vertel...ga even terug lezen. Er komt zoveel uit van wat ik zei.
Toegegeven dat je soms even zelf wat onderzoek hoort te verrichten. Ik weet dat dat moeilijk is. Want wat de media ons vertelt, is toch genoeg om ons leven te leiden en onze mening te vormen? Niet dus! Ik weet nog dat ik in het begin over die oversterfte schreef. Heb je de cijfers van afgelopen jaar al bekeken? Ik daag je uit!
Jawel, stevige schrijfvibe. Ik wil even pauzeren, maar heb schrik dat ik dan uit de vibe ga. Want ik ben echt goed bezig. Gewoon schrijven zoals het komt. Schrijven. Zo'n verloren passie. Iets dat ik ooit graag deed maar op dit moment weet ik het allemaal niet zo goed. Echter, ik overweeg een boek te schrijven.
't Is niet de de eerste keer dat ik dat overweeg. Maar ik zit nu te denken aan hoe ik een inkomen ga genereren als ik niet meer werk. En aangezien ik hier al veel schreef, dacht ik dat dat wel een basis zou kunnen zijn voor "Dagboek van een Wappie". Chris was alleszins meteen enthousiast. Hij noemde het 'de nieuwe Anne Frank". Zover wil ik niet gaan. Maar wie weet...
Dat Chris dat zegt, is omdat hij niet anders kan waarschijnlijk. Hij woont samen met een depressieve vrouw. Als die vrouw dan met een idee komt, hoort hij daar enthousiast op te reageren. Veronderstel ik. Ik ben alleszins niet verder geraakt dan het idee. Doch, dat is al veel. Creatief denken is moeilijk wanneer je depressief bent. Het feit dat ik het probeer, is al veel waard. Half the battle, of zo.
Dansen dus. Twee weekends geleden gingen we mijn verjaardag vieren in Nederland. Aanvankelijk zouden we gaan dansen in de Kempen. Doch dat feestje werd geannuleerd wegens te weinig inschrijvingen. Jammer wel, want die DJ heeft van mij nog een fles rum tegoed. Hij draaide namelijk tijdens één van mijn hopeloze pogingen om een online feestje te houden. En daarvoor wil ik hem mijn favoriete rum cadeau doen. Echter, de rum staat klaar, maar het zal nog niet voor direct zijn. Helaas.
We informeerden dus bij de Noorderburen of ze ons zouden binnen laten zonder discriminerende QR-code. En dat zouden ze doen. Dus gingen we naar daar. En het was eigenlijk heel leuk. In het begin wat onwennig, gezien ik al niet meer danste sinds begin december. Maar na enkele dansjes voelde ik het wel weer.
Hoogtepunt van de avond was de kring die voor mij werd gemaakt en iedereen mocht met mij komen dansen tijdens het verjaardagsliedje. Heel leuk! Ik heb nooit met zoveel mensen gedanst tijdens één liedje. Echt plezant. Afgelopen zondag gingen we opnieuw naar Nederland en daar kwamen we de organisatoren van die andere feestjes tegen. Gezellig gepraat en gedanst, dus alweer geslaagd.
Vooral leuk dat de DJ zich niet inhoudt wanneer hij rueda roept. Vaak houden mensen het op basisfiguren als ik mij er als buitenstaander tussen zet. Maar dat hoeft helemaal niet! Ik vind het spel dat rueda is juist zo leuk. Dat kan je niet spelen met enkel basisfiguren. En hij begrijpt dat. Top!
In mijn hoofd heb ik al plannen om zondag weer naar Nederland te rijden om te gaan dansen. Hoewel er in België ook een feestje is waar ik mogelijk wel binnen geraak. 't Is gewoon altijd makkelijker om rechtuit de vraag te stellen aan Nederlanders dan aan Vlamingen. Volgzaam, bang volk.
Goed bezig hier. Ik denk dat ik zowat alles heb. Behalve de titel. Misschien niet het beste onderwerp om mee te eindigen, dus mogelijk plak ik er nog iets achter. Over uitgaan, vrijdag. Maar goed, de titel. Ik heb vorige week vele uren doorgebracht naast Elzy. Want ze was heel slecht.
Ik ontdekte dat wanneer ik maandag op bezoek ging. Onze auto ging toen op onderhoud in de garage. Auto, juist, nog een onderwerp. Amai, zoveel onderwerpen. Oké, eerst terug naar Elzy. Elzy was heel slecht vorige maandag. De mensen in het woonzorgcentrum zeiden dat dat al van vrijdags zo was. Redelijk irritant dat ik daar dan niet voor gebeld werd, eigenlijk.
Echter, ik maak me weinig kwaad, want ik draag geen mondmasker meer en word daar niet op aangesproken. Op haar kamer, voor de duidelijkheid, maar het is nog steeds een 'regel'. Voor wie z'n schoon ogen, dat weet ik niet. In ieder geval, ik besef dat ik iets "fout" doe, waardoor ik me voor de rest gedeisd houd. Misschien niet de manier, maar ja.
Elzy was dus slecht en ik besloot zoveel mogelijk langs te gaan. 's Maandags had de dokter beslist om alle medicatie te stoppen maar wel antibiotica te geven tegen een infectie. Welke infectie, dat is me nooit verteld. Volgens mij was het longontsteking, gezien ze fel hoestte en reutelde.
Ik heb vorige week dus gewaakt. Alle dagen behalve woensdag. Woensdag zouden Chris en ik naar de sauna gaan. Een cadeau van augustus dat ik eindelijk ging verzilveren. Tot Chris te laat uit de douche kwam woensdag en ik niet meer wilde vertrekken. Liever niet gaan dan te laat op de afspraak komen. Jep, ik heb nog heel slechte dagen ook.
Vrijdag kwam de dokter opnieuw langs bij Elzy, en zou er besloten worden of er werd overgeschakeld van comfortzorg naar palliatieve zorg. Vrijdag werd er beslist om nog steeds comfortzorg verder te zetten. Vandaag kwam de arts terug. En als bij wonder was ze vandaag alweer beter. Niet goed, dat niet. Maar haar doodmasker was wel weg.
Dus ze komt er alweer door waarschijnlijk. Zo'n sterke vrouw. Onvoorstelbaar. 't Was wel zwaar vorige week. Want als de keuze écht bij mij had gelegen, had ik over gegaan tot palliatieve sedatie. Doch, ik weet dat dat niet is wat Elzy wil. Dus ik hoor dat niet te beslissen. Hoe pijnlijk het ook is. Ik neem beslissingen in eer en geweten. En mijn geweten zou te hard opspelen als ik iets zou beslissen wetende dat dat niet is wat zij zou willen.
Zij wil afzien tot de laatste snik. Helaas. Het is onmenselijk. Maar haar keuze. De dag dat de dokter mij geruststelt dat een andere keuze de juiste is, zal ik anders beslissen. Maar eerder niet. Eerder zal ik haar wens respecteren. Ook al word ik op deze manier geconfronteerd met beelden die ik niet meer gewist krijg.
Ik heb veel gedacht aan mamie op het einde. Daar was ook zo'n moment dat ik niet meer gewist krijg. En aan Boomer. Boomer was de hond bij mijn gastmoeder in Honduras, die stierf terwijl ik er alleen mee thuis was. Nog zo'n traumatische ervaring. Tsja. Er zullen er nog volgen. De dag dat Saartje ons verlaat, bijvoorbeeld.
Saar haar bloed werd getrokken, tien dagen geleden. Ze geeft veel over. Abnormaal veel. In haar bloed vond men niets. Dus ik heb nu juist tien dagen medicatie gegeven, met de nodige gevechten. Ook niet aangenaam. Ze geeft nog altijd over, dus op een dag zal ik terug naar de dierenarts mogen voor de volgende stap: een echografie. Als dat geen uitleg biedt, is het in slaap doen en binnenin kijken...
Hmmm. Ik ben trouwens ook nog altijd in mijn hoofd bezig met Saar die op een dag mee naar Spanje gaat reizen. Twee dagen in de auto....Dat wordt ook niet simpel. Nog niet te veel over nadenken. Net zoals niet te veel nadenken over Elzy wanneer het zover is. 't Is nog niet voor direct. Denk ik.
Ik krijg zoveel mails van festivals! Ik ging vroeger dan ook naar veel festivals. Ik doe er echter niks mee nu. Want op geen enkele van die websites staat iets over c-maatregelen. Alsof dat niet bestaat. Ik weet wel beter hoor. Sinds juli 2020 kom ik amper ergens. Ik ga mezelf niet verder vastzetten door festivaltickets te kopen. Hoewel ik nog tickets heb, denk ik. Ik zal het wel eens uitzoeken tegen de zomer.
Geen info over maatregelen. Want iedereen vindt het blijkbaar normaal dat die maatregelen er zijn. Dat is niet normaal! Het is niet normaal dat mensen worden gediscrimineerd! Maakt niet uit op welke basis, het is nooit normaal! Nooit! En toch, alle organisaties en wetten ten spijt, is dat wel wat er nu voortdurend gebeurt. Schande, regelrechte schande!
Het voelde wel raar om niet achter de computer te zitten voor Tomorrowlandtickets. De eerste keer in vele jaren dat ik daar niet aan meedoe. En 't zijn drie weekends! Dus ik zal maar goede alternatieven zoeken voor die weekends. Vriendjes in Groningen, of Spanje. Zoiets. Want nogmaals: ik ga mezelf niet vast zetten.
Dat ik erg gefrustreerd ben. Dat klopt. Ook wel met meer kracht, soms. Sinds ik twee keer bij de dierenarts, in de garage voor de auto en meermaals in het rusthuis niet werd aangesproken op die mondvod, heb ik iets meer kracht. Zelfs goesting om naar het naburige restaurant te gaan. Eens proberen hé.
Want ik vind het hypocriet van mezelf om nu zo blij te zijn dat we in Nederland terug vanalles kunnen en dat ook te doen. Ik vind het hypocriet van hier te blijven wachten om binnen een tijdje weer naar restaurants te gaan alsof er geen voorgeschiedenis is. Neen, dat wil ik eigenlijk niet. Dat is hypocriet.
Dus ik denk erover om bepaalde van mijn favoriete restaurants te testen. Als ze me buiten zetten is dat jammer, maar dan weet ik tenminste dat ze dat deden. En dan hoef ik er nooit nog naartoe te gaan. Want als men mij ooit discrimineerde, waarom zou ik er dan nog iets mee te maken willen hebben?
Lastig, want ik zit erover te denken als het over salsa gaat. Er zijn veel plaatsen waar ik nu niet in mag, omdat ze disQRimineren. Ik weet eigenlijk niet of ik er nog naartoe wil nadien. Want al die zever van "we konden niet anders, het waren de regels", daar kan ik me niet in vinden. In nog niet zo'n lang verleden was dat wat op een groot proces als excuus werd gebruikt: "We were just following orders". Neen. Daar kan ik niet achter staan. Denk voor jezelf, alsjeblieft!
De auto. Ik denk dat dat zowat het laatste is. Denk ik. Want ik ben stevig aan het schrijven. Drie weken voor alle shit begon, verkocht ik mijn auto. Het was een logische keuze toen. Ik ging altijd werken met het openbaar vervoer, in Antwerpen verplaatste ik me met het openbaar vervoer, te voet of met de fiets. Ik gebruikte mijn auto nog amper.
En toen kwam dit. In het begin werkten we allebei thuis. Vanaf mei mocht ik terug naar school, één keer per week. Ik was evenmin gevoelloos voor de propaganda, dus ik wilde niet met de trein. Dat was geen probleem, ik kon Chris zijn auto gebruiken. Toen veranderde ik van job, en had ik geen auto meer nodig om te werken.
Maar nu, nu ben ik in Rijmenam omdat Antwerpen niet meer zo aantrekkelijk is als het ooit was. En met al onze plannen hebben we ook wat verplaatsingen te maken. En dat is niet evident, wonend in een boerengat met maar één auto. Dus gisteren reden we naar Evere om een tweedehandsauto te bekijken. Tot bleek dat die auto niet in Evere stond, maar we "20 minuten" verder moesten naar Liedekerke. Bijna dubbel zo lang, maar we geraakten er.
In het donker vonden we de cruisecontrol niet. Dat is zo goed als onze enige voorwaarde voor een tweede auto. De verkoper lachte ons bijna uit: cruisecontrol op een auto van 20 jaar oud? Euh...het stond wel in zijn advertentie. Tsja, we leerden bij. Altijd bevestiging vragen voor je je avond aan zoiets spendeert.
We zijn er nog niet uit. 't Is nog te vers voor mij. Ik voel dat ik er nog niet veel over kan vertellen hier. Veel beweging dus, maar dat heb je wel door als je tot hier geraakt ben met lezen. Veel beweging en toch ook nog veel stilstand. Dit jaar heb ik maximum drie nachten op rij goed geslapen. Dus dat blijft wel zwaar wegen. Maar ja.
[Es lo que hay.]
