Ik wil hier nog eens iets komen vertellen, maar ik weet niet goed wat. Goede nieuwtjes:
- Ik ben terug aan het dansen.
- Ik ben nog steeds gestopt met roken.
- Ik drink nog steeds minder alcohol en snoep minder.
- Ik zet dagelijks minstens 10 000 stappen.
- Ik kleed me elke dag aan.
- Ik leef zuinig.
- Ik probeer een goede vriendin te zijn.
Ja, het gaat nog altijd beter dan enkele maanden geleden. Echter, het gaat terug minder goed dan pakweg twee weken geleden. 't Is terug moeilijker om mezelf te overtuigen van het feit dat ik goed bezig ben. 't Is terug moeilijker om de goede dingen te doen. 't Is terug moeilijker om mijn gedachten richting positieve dingen te sturen.
Hoe dat komt? Tsja. Neem ik te weinig tijd voor mijn verdriet? Ongetwijfeld. Pijn is niet leuk, meer pijn nog minder. Veel leuker om bezig te zijn met de positieve dingen. Maar spijtig genoeg komt het verdriet toch altijd opnieuw bovendrijven. Zolang het niet verwerkt is, blijft het bovendrijven.
Dus vanavond ga ik waarschijnlijk dansen in Winterland. Het was ooit één van die tripjes die ik graag alleen maakte. Twee weken geleden ging ik met Tom. Het was fijn dat hij mee was. Het was goed dat hij mee was. Goed omdat ik, wanneer hij en ik samen uitgaan, zie hoe hij met de situatie omgaat. Hoe hij zich schijnbaar niet druk maakt in het feit dat dansen ooit gedeeld werd met die anderen. Ik wel, ik maak me daar druk in. Ik maak me er druk in dat ik bepaalde anderen misschien tegen het lijf ga lopen.
Dus vanavond ga ik waarschijnlijk dansen in Winterland. Alleen. Zo'n andere ervaring dan voor alle c-perikelen! Vroeger reed ik meteen na mijn werkdag in Mechelen naar Hasselt. Naargelang tot hoe laat ik werkte, ging ik nog wat shoppen, dan iets eten en dan dansen dansen dansen. Nu werk ik niet meer in Mechelen. En ik leef zuiniger. Dus ik kook thuis en rijd na het avondeten naar Hasselt. Alleen, vandaag. Want de Sint kwam natuurlijk bij Lucas en daarom gaat Tom vanavond niet mee. Helemaal oké. Bij mij komt de Sint vrijdag. Want vrijdag gaat Chris naar Hasselt, en dan heb ik afleiding nodig.
Voor ik begon te schrijven, zat ik te denken over egoïsme. Ik schreef er eerder ook al over. Ik ben niet de enige die erover nadenkt, veronderstel ik. In Friends zat een aflevering waarin Phoebe probeerde iets onbaatzuchtig te doen, en dat bleek erg moeilijk. Egoïsme is des mensen. De graad verschilt alleen, geloof ik.
Ik zit me de laatste tijd af te vragen of de hele c-situatie gemaakt heeft dat mensen egoïstischer geworden zijn. Want je deed het zogezegd voor een ander, onbaatzuchtig, dus willen mensen nu misschien meer voor zichzelf kiezen. Ik hoor regelmatig dat relaties veranderden, dat tradities verdwenen. Is dat omdat mensen nu alleen nog écht voor zichzelf willen kiezen, of hebben al die mensen -net als ik- ingezien dat bepaalde andere personen toch niet waren wie ze dachten?
Bij mij werd het pijnlijk duidelijk. Met als grote finale de J-situatie. Hij maakte de keuzes die hij maakte uit egoïsme. Puur egoïsme. Sterker nog, hij wil er zich zelfs niet voor excuseren, voor zijn egoïstische gedrag. Is mijn reactie ook egoïstisch? Ik wil zeggen dat ik uit zelfbescherming handel, maar is dat niet egoïstisch? Ik weet het niet. Ik handel uit zelfbescherming, omdat ik voor de zoveelste keer geconfronteerd werd met mijn waardeloosheid. Voor de zoveelste keer handelde iemand op zo'n manier dat ie erg duidelijk maakte "Jij, Fie, bent het niet waard". En dat gebeurde al twee jaar lang.
Al die perikelen. Dat met meer dan tien samen komen vandaag maar volgende week plots de regeltjes tot op de letter volgen. Dat wel willen gaan wandelen met afstand. Dat op veilig spelen. Dat aankondigen van een zwangerschap via sms. Dat blinde geloof in dat je iets goed doet voor een onbekende ander. Neen, ik was en ben niet verantwoordelijk voor de ganse wereld.
Verdorie, ik werd net onderbroken door een telefoontje. De flow is weg. Het filosoferen lukt niet meer. Voor zover dat eerder wel lukte. Conclusie: Het gaat nog altijd beter dan voordien. Het gaat wel terug minder goed. Terugval(letje). Ik huil niet genoeg. Ik maak niet genoeg tijd voor mijn pijn. Ik haat mijn schoonbroer en weet niet hoe ik zal reageren als ik hem ooit nog tegenkom. Zoals dat kan gebeuren als ik ga dansen in Limburg. Ik geloof dat we allemaal egoïsten zijn, maar sommigen onder ons meer dan anderen. Sommigen kiezen voor zichzelf no matter what, anderen trachten rekening te houden met de gevoelens van anderen. Zoiets.
