Zes maanden stil, dus veel nieuws. Wel geschreven af en toe, gewoon niet hier. De voorbije weken niet geschreven. En nu precies ook niet in een schrijfbui. Komt dat nog terug? Misschien. Komt mijn passie voor fotografie nog terug? Misschien. Voelen, leven, leven naar gevoel. Aanvaarden.
Op dit eigenste moment zit ik op Chris zijn zetel. Ik heb hier geslapen nadat we gisteren bij de Square gingen eten om de verkoop van ons huis te vieren. Jawel, gisteren was een belangrijke dag, een mijlpaal. Gisteren was mijn laatste werkdag én de dag dat we de akte voor ons huis lieten verlijden bij de notaris.
Vandaag zou ik dat pensioen van mij gaan vieren met een dansje op Bar Brial. Echter, de Rode Duivels gooien roet in het eten. Ach ja. Dat dus, hé, ik ben met pensioen! En ik trek naar mijnen berg. Samen met Chris, maar niet samen op die manier. We zijn gewoon nog altijd hele goede vrienden. Ik ben hem heel dankbaar voor alles wat hij voor me doet in mijn route naar mijn pensioen. Hij zal mijn caravan ook naar ginder brengen.
Jawel, ik kocht een caravan. Eentje die wel wat werk en liefde nodig heeft. Niet zoiets schattig klein, maar een groot ding waar ik comfortabel in ga kunnen leven. Al ben ik er nog niet. Er zijn veel reparaties nodig en die onderdelen zijn verdomd duur. Ik vermoed dat mijn voorziene budget ook echt zal nodig zijn. Maar alles is goed en alles komt altijd goed.
Voor de nieuwsgierigen: Het is een Tabbert Puccini van 2011. Dubbelasser, 1650kg, 250 cm breed en bijna 700 cm lang (zonder dissel). Vast Frans bed (aan de verkeerde kant indien ik nog samen met Chris zou zijn, maar dat ben ik niet), douche, relatief grote koelkast (voor een caravan), airco van een jaar oud, voortent (nog niet getest). De voortent nog niet getest, net als vele andere dingen. Eigenlijk weet ik van weinig zaken of ze werken. Ik wil bijvoorbeeld onderdelen kopen voor de koelkast, maar misschien toch beter eerst eens testen of ze werkt... Want elk onderdeel kost veel. Zoals ik al zei. Maar zoals ik ook al zei: alles komt goed en alles is goed.
De afgelopen weken waren pittig. Voor iedereen, door die aanhoudende hitte. Maar met zo'n hitte ook nog een huis leeghalen en een vertrek naar het buitenland voorbereiden...niet evident. En ik ben al 11 dagen niet kunnen gaan lopen door die warmte, en de drukte. Echt rot! Want ik loop tegenwoordig veel. Drie weken geleden liep ik zelfs een halve marathon! Cool hé!
Op den berg zal ik terug van nul starten met lopen. Andere ervaring daar: op hoogte en met hoogteverschillen. Doch, ik sluit niet uit dat ik ook daar uiteindelijk zal opbouwen tot tien kilometer. Vorige zomer liep ik er slechts vijf. Echter, nu blijf ik voor onbepaalde tijd, dus ik heb tijd!
Ik heb tijd! Ik ben met pensioen! Vanaf nu heb ik alle tijd van de wereld! Woehoew! Eerlijk gezegd voelt het nog niet zo. Er is nog veel te regelen voor mijn vertrek. Wanneer ik vertrek? Nu zeg ik: in de week van 13 juli. Sowieso heb ik nog een tandartsafspraak op 10 juli, en ik wil niet rijden in het weekend wanneer alle toeristen rijden.
Vandaag of morgen verhuis ik eerst naar mama. Zij woont intussen in Diksmuide. Bij haar laat ik ook wat spullen achter. Maar het avontuur van tussen huizen pendelen, is nog niet voorbij. Twaalf jaar al zijn Chris en ik tussen huizen aan het pendelen. En ook nu doe ik dat nog. Een deel van mijn gerief staat nu bij Chris, omdat we de caravan tot twee ton kunnen laden. Al weet ik niet waar ik met al dat gerief ga blijven in Spanje. Want ik zie de voortent als uitbreiding van mijn leefruimte, maar die kan ik in het begin niet zetten. De caravan zal nog meermaals verplaatst dienen te worden, bijvoorbeeld om een septische put te graven. En die tent dient goed verankerd te worden in mijn rotsvloer. Dus in het begin zonder tent. Maar goed: alles komt goed!
Mijn rotsvloer. Eind juli teken ik om voor de helft eigenaar te worden van mijn perceel. De andere helft blijft van Angels broer die onder bewind staat. We gaan wel op papier laten zetten dat dat deel aan dezelfde prijs verkocht wordt wanneer Angel het erft. En ook Chris zit te wachten op een afspraak bij de notaris om een huis te kopen. Pepe gaf in april eindelijk zijn akkoord om zijn ouderlijk huis weg te doen. Dat akkoord gaf hij aan Chris en mij, toen wij met Pasen afreisden om met Pepe te praten. Ik was mee als tolk. Dus ja, Chris en ik blijven in elkaars leven. Als buren en vrienden.
We zijn nog veel samen, we doen nog veel samen, en soms voelt het alsof we nog samen zijn. Met het grote verschil dat ik oefen in geen verwachtingen hebben. Zoals ik dat met Jip heb. Een uitdaging. Want ik betrap mezelf erop dat ik die toch heb. Dus dit is echt interessant. Het zien is al veel waard.
Nee, het is zowat op. Ik kwam schrijven omdat Chris nog slaapt en dit al vele maanden in mijn hoofd zat. Maar ik voel 'm niet echt op dit moment dus ik ga stoppen. Leven in het moment en op gevoel, nah! Seffens dan maar eens kleren aandoen, misschien iets te eten gaan kopen in de supermarkt. Al is Chris zijn koelkast gisteren stuk gegaan...ook niet de moment. Maar dat is het nooit, zeker... En misschien vandaag eens gaan lopen, wie weet.
Sowieso heb ik vanavond afgesproken in Berchem met Lara. We gaan iets eten bij Sonseveria. Dat zou zijn voor ik ging dansen, al gaat dat nu niet door. Dus ik weet nog niet wat het daarna wordt. Oorspronkelijk zou ik bij Tom slapen na Bar Brial. Maar nu dat niet doorgaat, heb ik precies meer zin om ineens naar West-Vlaanderen te rijden. Ik zie het straks wel...
Ik zal mijn best doen hier terug wat vaker langs te komen. Al kan ik niks beloven. Maar ik vertrouw erop dat mijn rustiger leven op den berg me wat meer ruimte gaat geven. Rustiger, op z'n Spaans. Er zal nog altijd veel te doen zijn, dat besef ik ook. Maar het is sowieso vertragen daar. Zalig!
