2:30. de aarde beeft

Zoals jullie misschien al weten, is Honduras vorige nacht geteisterd geweest door een aardbeving. Gisterenavond had ik een superleuke tijd, want ik was naar een voorstelling geweest in het theater. Het was een “noche típica”, met muziek en dans. Laat thuis, en dan nog eens hard gezweet, waardoor ik waarschijnlijk pas rond 1:00 sliep. En zo zalig…tot ik plots wakker schoot.

Ik weet niet juist waarvan ik wakker werd: mijn bevende, krakende bed; het geluid van glas dat brak; het gevoel dat het dak op mijn hoofd ging neerstorten. No idea, het gebeurde alleszins snel, en ik besefte onmiddellijk dat het om een aardbeving ging. Met mijn slaapkop kon ik toch nog helder denken: ik wist dat ik naar een deurgat diende te gaan. Echter, ik geraakte niet uit mijn bed, want dat bewoog té hard! Toen het iets minderde, stond ik op, en ik viel! Mijn glas water was namelijk ook gevallen, en daardoor was de vloer glad. Gevolg is dat mijn zwakke enkel pijn doet en gezwollen is momenteel.

Eens ik het deurgat bereikt had, begon ik op mijn g.mama te roepen. De elektriciteit was ook uitgevallen, en alles bewoog nog steeds en dat lawaai bleeft maar duren… Ja, ik was bang. Mijn g.mama zei me naar beneden te komen, en dan ben ik bij haar gebleven. We zijn met een zaklamp het huis gaan controleren op schade (vooral dingen gevallen en gebroken, en pannen van het dak). Eens er terug elektriciteit was, hebben we naar de radio geluisterd. Ik heb niet meer geslapen, want ik was te bang. Ik voelde trouwens de naschokken af en toe (nu trouwens nog steeds).

Hopelijk blijft het bij die ene zware schok van 7.1 op de Schaal van Richter. Er was even tsunami-alarm, maar dat is ondertussen gecancelled. Aardbevingen komen bijna nooit voor in Honduras. Dat maakt dat de mensen dit nu vergelijken met een orkaan (dat seizoen begint trouwens volgende week…), en blijkbaar gaan velen naar de supermakrt om provisie te kopen. Doch, op het nieuws zegt men dat dat soort paniek niet nodig is. Gewoon voorzichtig zijn, veel meer kan je toch niet doen eigenlijk.

De schade, tja…de brug tussen El Progreso en San Pedro Sula is in het midden ingestort, over zo´n twintig meter! De orkaan Mitch destijds liet er geen schade aan achter, maar deze schok dus wel. Er zijn tot hiertoe twee doden gemeld, beiden minderjarig. De schade beperkt zich dus gelukkig vooral tot infrastructuur.

Minpunt is dat ik waarschijnlijk dit weekend niet naar Ocotepeque kan met Walter, want AFS wil me geen toestemming geven nu dit is voorgevallen… Er is nog een kleine kans dat mijn reisje wel doorgaat, vingers kruisen dus! Het zijn mijn laatste drie weken! Volgende week, mijn laatste offíciële werkweek, dien ik naar Tegucigalpa te gaan, om afscheid te nemen van Teresa en Claus. Zij vertrekken woensdag. Soite, hier laat ik het bij. Maak jullie alleszins geen zorgen, hier gaat alles goed! Het huis waarin ik woon is stevig, want vertoont weinig tot geen schade! “Gracias a Dios”, die ons beschermt. Jups, het geloof hier is weeral versterkt ze…! hehe