de ring

Vorige nacht, middernacht al gepasseerd: "Hoe moe ben je?". "Vrij moe, waarom?" Mondhoeken omhoog, de mijne ook. "Waarom?" "Te moe om...", terug die lach. "Om wat?" "Te moe om nog een cadeautje open te doen?" Toen begreep ik het gedraai dat al tien minuutjes aan de gang was. Een verrassing! En al snel heb ik die stille hoop....

Bed uit, ik blijf stil liggen. Trap af, wat gerommel beneden, trap terug op, kamer terug binnen. Wit zakje in de hand, met een kroontje erop. Ja, dat zal wel zijn wat ik denk dat het is. De emotie overvalt me! "Nee, nee, dat meen je niet." Eerst rustig het zakje bestudeerd, hij reed ervoor naar Nederland! Juist, eind december had ik in Breda getoond de welke het mocht worden. Want na zeven jaar is het niet eender!

Hij had gisteren een dagje verlof genomen en was over en weer naar Breda gereden voor dat geschenk dat ik al zo lang wil. Onderweg werd er jammer genoeg een foto van zijn wagen genomen, waardoor het geschenk vermoedelijk 150 euro duurder wordt. Helaas, maar laat me even terugkeren naar het moment...

Ik bekijk eerst rustig het envelopje met het garantiebewijs. Nadien haal ik het doosje uit het veel te grote zakje, open het, denk bij mezelf dat dit zeker zeven maten te groot is, maar weet dan even niet goed meer wat zeggen of doen. Even werd ik heel stil, want ik had dit niet verwacht. Het was hem gelukt me te verrassen, hij kocht me iets dat ik echt wilde, al zó lang!

Jaja, ik kreeg dé ring. Nee, niet dé ring, maar voor mij is het wel dé ring. Zeven jaar maak ik grapjes over het feit dat ik toch zo graag een ring cadeau zou krijgen. De mopjes werden soms bron van frustratie. Afgelopen december plakte ik nog maar eens met mijn neus tegen de vitrine van een juwelier in Breda. Ik wees hem aan, maar zei dat die andere, die een prijsklasse lager lag, zeker zo goed zou zijn. Zolang hij maar een 'tsjoepke' heeft, en van wit goud gemaakt is. En gisteren had ik hem dus in mijn hand! Een verlovingsring, zonder trouwplannen. Dé ring dus voor mij, maar ik kan jullie zeggen dat het niet dé ring is. Ooit misschien, met een wat grotere steen, haha.

Nu wil ik zaterdag graag naar Breda, om hem te laten verkleinen. Want Vincent had er wel aan gedacht een ring over zijn vinger te schuiven, maar niet om die ring ook mee te nemen. Resultaat is dat deze ring zelfs aan mijn duim nog veel plaats heeft, dus heeft hij wat verkleining nodig. Dat zouden we hier waarschijnlijk ook kunnen laten doen, maar dan betalen we er misschien nog voor, dus het lijkt me logischer terug naar Breda te rijden.

Op die manier zal ik ook eens een zaterdag genieten van het weekend, in plaats van een hele dag achter de computer te zitten. De laatste tijd ben ik weer veel aan het werken, voor school en voor de LIO. Soms iets te veel, want zelfs collega's merken dat ik vermoeid ben. En dat twee weekjes na de vakantie... Dus zaterdag probeer ik het werk nog eens eventjes te laten voor wat het is! Zodat ik ergens in de namiddag dé ring rond mijn vinger kan schuiven! JOEPIE!