agressief rijgedrag

Ik weet waar ik ga beginnen met deze post.  Ik weet niet waar hij zal eindigen.  Want er zitten verschillende posts in mijn hoofd, om eerlijk te zijn.  Ik verwaarloosde deze blog een lange tijd.  Vanavond heb ik echt zin om te komen schrijven.  Ik weet niet waarom, maar ik ga er gewoon van profiteren.

Enkele weken geleden hoorde ik op de radio dat wij Belgen binnen Europa op de derde plaats staan als het aankomt op agressie in het verkeer.  Ik schrok daar niet van.  Ik veronderstel dat ik niet de enige ben.  De lijn tussen assertief en agressief is soms heel vaag.  En als inwoner van Antwerpen, weet ik dat assertiviteit achter het stuur nodig is.  Daarbuiten is dat trouwens ook een goede eigenschap.  Als je aan de juiste kant van de lijn blijft, toch.

Ik ben nogal een pittige madam, soms.  Ik reken mezelf tot de groep van agressieve chauffeurs.  Ik stoor me vaak mateloos aan anderen in het verkeer.  Meermaals stapte ik uit mijn auto om verhaal te halen.  Ik weet dat dat niets is om over op te scheppen.  Ik weet dat het een lelijk kantje van mezelf is en ook dat ik al enkele keren geluk had, zoals men dat zegt.

In ieder geval, op de radio kwam een expert betreffende het thema aan het woord.  En zijn woorden blijven maar echoën in mijn hoofd, telkens ik me aan een autorit waag.  Zijn gouden tip was de volgende: Als je je aan het verkeersreglement houdt, dan word je een voorspelbare chauffeur voor de anderen en leidt dat automatisch tot minder ergernis.  Really?  Want ik ben toevallig het soort persoon die regels oh zo belangrijk vindt.  Dus meestal houd ik me flink aan de snelheidslimiet en haal ik enkel links in. 

Wel, dan krijg je van die situaties waarin ik naar het laatste rijvak op de autosnelweg dien te gaan, omdat het middenvak vol met middenvakrijders zit terwijl er op de eerste rijstrook plaats met hopen is.  En dan rijd ik daar op dat laatste vak, tegen 120 km per uur.  Je wil niet weten hoeveel agressie dat bij sommige chauffeurs uitlokt!  Voorspelbaar, hé?  Wat een slechte raad! 

Voilà, dat was een post die al even broedde.  Ik ga er nu ook niet dieper op ingaan dan nodig.  Op naar het volgende onderwerp!  Tijd dat ik hier vertel over "nooit nog Femke in mijn agenda".  Femke is, of was, mijn therapeute.  Femke belde me begin dit schooljaar met nieuws over een tumor in haar buik.  Ze zou geopereerd worden, waarna het hele proces van chemo zou volgen.  Ze zou me op de hoogte houden.  Intussen gaf ze me twee verwijsadressen.  Uhu.  Ik zou wel even afwachten. 

Dat ik naar Honduras ging met kerst, kwam volgens mij doordat ik niet naar Femke kon.  't Is te zeggen, het had er zeker invloed op.  Ik kon mijn ei niet kwijt, er was niemand die objectief mee naar mijn leven kon kijken.  Femke was er niet.  Vreemd hoe mensen zo afhankelijk kunnen zijn van een therapeut.  Een vriendin die je betaalt, zo noemt Geert het.  Tja.

Ik stuurde vanuit Honduras één postkaart, en dat was naar Femke.  Ongeduldig wachtte ik op een mailtje dat ze het kaartje ontving.  Na een tweetal maanden, ging ik ervan uit dat het verloren gegaan was.  Tot ik in de paasvakantie toch een e-mail ontving.  Een e-mail met als onderwerp "sluiting praktijk".  Daar stonden ze dan, die woorden.  En daar zat ik dan, zonder therapeut.

Ik heb enkele dagen gerouwd, en dan ben ik met het proces van verwerking begonnen.  Want bij mij heeft alles altijd tijd nodig.  Processing, processing,...typisch Fie.  Pas vorige week heb ik haar een antwoord gestuurd.  Een antwoord, typisch Fie.  Met het hart op de tong.  Daarop antwoordde zij nog eens, en nu is het voorbij.  Nu ga ik verder met verwerken.

Het hart op de tong.  Ik zeg het vaak de laatste tijd.  Andere termen die ik, als ik over mezelf spreek, regelmatig in de mond neem: direct, duidelijk, tchaka, rechtuit, ik zeg het zoals het is, perfectionist.  Want tegenwoordig ben ik weer zo'n ongeleid projectiel dat gewoon gaat.  I know, dat klinkt niet al te best.  Het is ook niet al te best.

Ik weet dat.  Maar ik ga er niets aan doen.  Ook dat heb ik al gezegd, in alle eerlijkheid.  Dus ja, een nieuwe therapeut, die zal er toch best eens komen.  Echter, op mijn ritme.  Ik heb geen zin om weeral opnieuw te beginnen.  Dat duurt weeral enkele maanden voor we door die kennismakingsfase zijn.  Neen, dank je. Misschien krijg ik het wel zelf onder controle.  We'll see.

Als je dit leest, weet je niet hoe mijn schrijfproces werkt.  Je leest en kan verder lezen tot het einde.  Je weet niet dat hier een pauze zit.  Ik mijmer verder over mijn woorden, zoekend naar een manier om over te schakelen naar een ander onderwerp.  Doch, ik blijf hangen...hangen...hangen...

Oké, passie.  Passie is het woord dat me waarschijnlijk bij Femke bracht.  Aangezien ik behoorlijk taalgevoelig ben en zelf ook iets heb met passie.  Een therapeut koos ik op basis van een profielpagina.  Die pagina ging ik nog eens terug lezen kort nadat ik de e-mail ontving.  En daar las ik dat woord.  Dus ik denk dat dat me heeft aangetrokken.

Mijn passie is nog steeds dans.  En toch, toch slaag ik erin om vanavond in bed te zitten, de laptop op schoot, in plaats van te gaan dansen.  Mijn passie is dans, maar steeds meer onder mijn voorwaarden, of zo.  Want dansen is niet genoeg, ik wil voelen!  Femke kon me daar wat in afremmen, me duidelijk makend dat niet altijd alles super hoeft te zijn.  Maar Femke kan dat nu niet meer doen.  Dus het is terug onder mijn voorwaarden, voorlopig.  Ik wil voelen, en dat gebeurt met weinig mensen.

Als ik een avondje weg ga met Fanny én de muziek is goed, dán voel ik het!  En als ik ergens ben zonder Fanny, denk ik regelmatig "dju, op dit liedje zouden we dit of dat doen...".  Want wij hebben die connectie. Als wij dansen is de rest van de wereld soms even niet meer van tel.

Ik weet hoe dat mogelijk klinkt.  Neen.  Ik kan er precies ook niet dieper op ingaan.  Wij delen gewoon die passie.  Punt.  Goed bezig, Fie.  Toch al enkele dingen verteld.  Maar ik zit weer met zo'n pauze.  Wat ik gepland heb voor dit lange weekend, vraag je?  Niet werken!  Dat heb ik vorige week met mezelf afgesproken.  Om dat te kunnen verwezenlijken, heb ik weliswaar de voorbije tien dagen heel hard gewerkt.  Dat wel.

Echter, doordat we opnieuw tussen twee huizen zitten, zijn er heel wat dingen die ik kan doen, en niet kan blijven uitstellen.  Ik heb weer wat was verzameld.  En ik zag Saartje al lang niet meer.  Ongeveer twee weken, denk ik.  Ik ben de tel kwijt.  Dus mogelijk ga ik op een zeker moment naar Rijmenam, om daar de was te doen en in Saar haar buurt te zijn.

Ik weet dat dat mijn batterijen onvoldoende zal opladen.  Dansen, dat is de sleutel tot gevulde batterijen.  Of eens een dagje ergens in de zon gaan zitten.  Maar ik voel me verplicht.  En dan kom ik op een punt dat ik breek met de woorden "Waarom heeft iedereen altijd vanalles van mij nodig?".  Oei.  Dit klinkt zo dramatisch.  Dat was het ook.

Onzekerheid.  Daar ga ik het ook nog eventjes over hebben.  Ik ben zo'n onzeker persoon.  Ik veronderstel dat ik niet de enige ben.  Ik ben waarschijnlijk ook lang niet de enige dat dat behoorlijk goed kan verstoppen.  But here it is!  Mijn woorden, mijn eerlijkheid, mijn blootgeven.  

Jawel, ik ben heel onzeker.  Onzeker over mijn kunnen, onzeker over dingen die ik uitwerk op school, onzeker over hoe anderen mij zien, onzeker over mijn lichaam.  Vermoeiend, hoor.  Soms denk ik dat het zou helpen als ik mezelf wat vaker zou opmaken.  Klinkt stom, dat wel.  Maar als mensen me dan complimenten geven, is dat waarschijnlijk goed voor mijn zelfvertrouwen.  Want nu zit ik zo'n beetje in een vicieuze cirkel van dat niet te doen, en mezelf niet zo aantrekkelijk te voelen, en dus ook geen complimenten te krijgen, en eigenlijk mezelf niet meer durven opmaken.  Want dan gaan mensen denken "Oei, die Fie...", of zoiets.

Amai.  Dit kan tellen.  Neen, je hoeft hier niet op te reageren.  Op niets van de dingen die ik hier vandaag kwam droppen.  Ik had er gewoon eens zin in.  Zin om nog eens heel open te zijn, mijn hart op de tong (of de vingers, om er toch een grappige noot in te steken).  Het is wel oké hoor, maak je geen zorgen.