absolute cijfers versus percentages

Het stoort me mateloos hoe alles in deze crisis wordt uitgedrukt in absolute cijfers. (Oh jawel, ik ga alweer doorbomen, 't is niet dat mijn wereld uit veel bestaat momenteel.)  Absolute cijfers zeggen zeer weinig. Het enige dat ze doen, is mensen bang maken. En dat is duidelijk wat de verschillende overheden en de pers wensen te doen. Voor wiens winst? Dat zullen we later zien.

Ik heb het eens berekend voor Italië. Op dit moment ligt het absolute sterftecijfer op 7500. Italië heeft 6,5 miljoen inwoners. Dus er is een sterftegraad door corona van 0,12 % (dit is afgerond naar boven).  Oké, dat is niet fijn. Maar erg objectief is dat berichten van absolute cijfers ook niet. Wanneer ik op zoek ga naar het waarom achter die absolute cijfers, lees ik dat dat makkelijker is om evoluties weer te geven. Ja, dat kan zijn.  Natuurlijk. 

Maar veel mensen denken niet verder dan die absolute cijfers. Trouwens, de media evenmin. Met hun top drie van meest getroffen landen. Alsof het zo vreemd is dat de VS Italië heeft ingehaald! Ze zijn daar wel met 321 miljoen mensen meer!  Dat de VS China inhaalt, dat kan je dan weer wel zorgwekkend noemen. Want in China zijn ze met vier keer meer dan in de VS.  Dus ja, er zullen hier en daar wel de verkeerde beslissingen genomen worden.

Nog spijtiger vind ik de situatie in landen die aanvankelijk een beleid voerden waarin ik me meer kon vinden, zoals onze Noorderburen. Mijn buren hebben dat ook gedacht, want zij zijn na de verstrenging hier naar hun buitenverblijf in Nederland vertrokken.  En nu zitten ze daar ook met meer beperkingen en dus minder vrijheden. Het is vooral jammer omdat er op deze manier geen objectieve, wetenschappelijke vergelijking mogelijk is naar wat nu de beste methode is. Want ik ga er van uit dat wetenschappers daar toch benieuwd naar zijn. Nu we weten dat zoiets onzichtbaar onze hele wereld op z'n kop kan zetten, willen we daar in de toekomst toch op een zo goed mogelijke manier op reageren, zou ik denken. Ach ja.

Feit is dat we er maar schoon mee zitten.  We zitten er mee. In dat zogezegd vrije land, in die vrije wereld. We zitten er mee. Met dat zinloze gevoel en dat gevoel van alleen te mogen springen wanneer we er de expliciete toelating voor krijgen. We zitten er mee. Met die onzekerheid omdat de regering blijkbaar bang is om ineens deftig knopen door te hakken.

Oh ja, dat stoort me ook ontzettend hard! Ik ben sinds twee dagen terug heel onrustig. Ik ben iemand met een depressieve achtergrond. Ik had al eens de tijd thuis nodig, weg van mijn werk. Ik weet heel goed hoe het voelt als dat moment van het einde van het ziekteverlof in zicht komt. Dat zorgt voor onrust, lichte paniek. Wel, dát heb ik nu. Nu, omdat de overheid de maatregelen verlengt tot 19 april, met de boodschap dat ze nadien mogelijk verlengd zullen worden tot 1 mei.  Wat is dat nu voor zever?  Ik weet dus niet of ik terug paraat dien te staan op 20 april of niet. Mijn leerlingen weten niet of ze terug naar school mogen op 20 april of niet. Onze ouders weten niet of ze terug wat rust in huis zullen ervaren op 20 april, of niet.  Zever, gezever!

Beter zou zijn om de maatregelen ineens door te trekken tot 1 mei, met de positieve boodschap dat als intussentijd de veiligheidsraad ziet dat we de maatregelen kunnen versoepelen, we dat ook zullen doen. Voor mijn moraal zou dat beter zijn. Maar ja, ik ben gewoon een egoïst natuurlijk. 

Een egoïst die probeert op zoek te gaan naar projectjes. Projectjes die me energie kunnen geven. Niet zo het poetsen en bestanden liggen downloaden van één of ander platform om ze dan te uploaden op een drive in de cloud. Neen, dat geeft mij geen energie, dat geeft mij geen drive.  Dansen, dansen doet dat.  Ook nu.

We dansten woensdagavond in de living, en dat was leuk. Ik wilde het gisteren opnieuw doen, maar Chris was er niet warm voor te krijgen. Vandaag ging normaal de internationale rueda flash mob door. Intussen werd deze uitgesteld naar 3 oktober. Maar dat neemt niet weg dat mijn projectje van de dag was: rueda flash mob met z'n tweetjes, met denkbeeldige vrouwen. Ik zag het helemaal zitten!

Chris zag het aanvankelijk ook groots. Hij wilde dat zelfs echt in het openbaar gaan doen. Voor mij was onze living al goed genoeg. Maar ik wilde er wel een filmpje van kunnen maken om dat dan te verspreiden. Zoiets van "zo kan het ook". En ook van: dit is toch leuk, ook om naar te kijken. Zoiets.

Ik stelde voor om eerst even te oefenen in de living. Kwestie van te zien wat de mogelijkheden zijn. Want ik ben zelf niet zo goed in dansen met een denkbeeldige vrouw. Chris dus mogelijk nog minder. Aangezien ik toch wel beter dans en meer danservaring heb dan hij. In ieder geval: Ik zocht eerst een geschikt liedje en dan begonnen we eraan.

We kwamen heel wat obstakels tegen, en vonden een vijftal figuren die we alvast konden dansen met onze luchtpartners. Er zijn weliswaar nog veel andere figuren die we kunnen proberen. Maar na vijf minuten was Chris al aan het puffen en zuchten, en hield hij het voor bekeken. Projectje van de dag in de vuilbak, dus.

En dat vind ik zo frustrerend! Want natuurlijk kan ik ook andere projectjes zoeken. Maar nogmaals: weinig dingen geven me echt energie. En zoiets kleins waarvan ik weet dat het vanavond af zou zijn en dat ik het echt leuk zou vinden, is ideaal. Want op mijn lijst van dingen die ik kan doen, staat ook mijn nieuw fototoestel leren kennen, en eventueel een online cursus fotografie starten. Echter, dat voelt als een project van lange adem, en daar heb ik nu de energie niet voor.

Neen, sinds twee dagen gaat het terug wat minder goed met mij. Ik telefoneer wel heel regelmatig met mensen, af en toe hou ik eens een videogesprek. Afgelopen woensdag ging ik naar Sieglinde. Dat deed ontzettend veel deugd! Zo met iemand praten terwijl die persoon fysiek voor me zat. Ik hoefde daar zelfs geen fysiek contact bij, want Sieglinde is een professionele hulpverlener en die professionele afstand is er dus altijd.

Doch, het is wel de reden dat ik niet met bekenden wil afspreken om bv. eens te gaan wandelen. Ik vind dat afstand houden heel onnatuurlijk. Ik ben zelf heel lijfelijk. Ik denk dat het te zwaar zou wegen om met anderhalve meter tussen met iemand te praten. Want ik heb juist wél behoefte aan dat fysieke contact, zeker nu ik het zo moeilijk begin te krijgen.

Dus ik hou de boot af. Ik hou het op telefoneren. En af en toe eens videochatten met mensen van Honduras. Dat Spaans wat onderhouden en onderwijl fantaseren over de volgende keer dat we mekaar terug zien. Want die overtuiging, dat gevoel, begint sterker en sterker op de voorgrond te treden. Wanneer dit allemaal voorbij is, wil ik een ticket boeken naar ginder. 't Is natuurlijk heel onduidelijk wanneer dit voorbij gaat zijn, overal ter wereld. Wanneer alle grenzen terug open gaan zijn. Wanneer je niet bij aankomst in een ander land, enkele weken in quarantaine vliegt.  Zeer onduidelijk.

En ik weet ook niet of ik niet te angstig zou zijn om een ticket te boeken maanden op voorhand, bijvoorbeeld, er van uit gaand dat ik misschien wat langer wil gaan dan 10 dagen. Want als dat dan niet door gaat... Nu ja, zo'n voucher kan wel werken.
Ik keek zo uit naar mijn Belgische zomer. Het ziet er stilletjes aan naar uit dat die zomer niet zal verlopen zoals ik gedroomd had. Net zoals mijn verjaardag niet gevierd werd zoals ik gedroomd had.

Maar als het dus toch als bij wonder (zoals in dat boek van Dean Koontz) verdwijnt, geraak ik misschien toch nog probleemloos in Honduras deze zomer. Want die Belgische zomer, die begin ik al zo'n beetje los te laten. Ach, we zien wel. 't Zijn één en al onzekerheden momenteel. 't Is wat het is. Es lo que hay.