Mijn ziekteverlof werd intussen met een maand verlengd. Ik kwam buiten bij de dokter en voelde alleen maar onrust. Onrust omdat een maand niet genoeg is. Dat weet ik nu al. Want veel beter gaat het nog niet. Ik heb nog altijd geen rust gevonden. Ik ontwaak nog vaak huilend. Mezelf herpakken lukt soms. Maar eigenlijk hoeft dat ook niet, dus ik tracht hierin niet dwingend te zijn.
De voorbije week heb ik me bedacht dat het eigenlijk alleen maar beter kan worden. Want ik zit diep. De brainwashing heeft gewerkt. Mij laten voelen dat ik er niet toe doe, heeft gewerkt. Proficiat aan al wie hieraan heeft meegewerkt, en er nog steeds aan werkt. Jullie zijn erin geslaagd. Het is jullie gelukt om de andersdenkende persoon klein te krijgen. Flink zo.
Jawel, ik zit nog altijd in die fase. In die put. Die put die steeds dieper wordt, eigenlijk. Want na meer dan 21 maanden is het overduidelijk waar ik thuishoor. En dat is niet in deze maatschappij. Maar dat is oké. Dat is het goede nieuws. Het kan alleen maar beter worden. Ja, het doet nog heel veel pijn om zo verstoten te worden, maar het wordt beter. En dat zullen we zelf doen.
Ik ben het beu van voorzichtig te zijn. Want ook al lijkt dat niet zo, ik ben verdomd voorzichtig hier. En terwijl ik het typ, denk ik aan wie dit zou lezen, en trek ik mijn kak al terug in. Damn. 't Is dat er niks concreet is, en toch ook weer wel. Dus kom, ik gooi het er gewoon uit, met alle risico's die daarbij horen. Problemen los je op wanneer ze zich stellen. Nah.
En voor ons is er dus een probleem, en de oplossing ligt niet hier. De oplossing ligt niet voor onze neus. De oplossing ligt niet in onze omgeving. De oplossing ligt niet bij ons sociale netwerk dat we ooit zo belangrijk vonden. Neen. De oplossing ligt in een nieuw netwerk. De oplossing ligt in een ander land. De oplossing ligt in een ander leven. Volledige ommekeer. Dat is de enige oplossing die ik zie. 't Is dat of de enige uitweg. Vandaar dat ik schrijf dat het enkel maar beter kan worden.
Want die enige uitweg is een heel veilig idee in mijn hoofd, al sinds zondag 15 maart 2020. Het is goed voor mij om die veilige plek te hebben. Doch, soms is dat veilige idee zo aanwezig dat het als onveilig begint aan te voelen. Dan is het erg duister en heeft de put geen bodem meer. Maar goed, momenteel heb ik ongeveer 10-daags een online meeting die me wat perspectief biedt.
Perspectief om ons leven om te gooien. Geen baksteen meer in onze Belgenmaag. Fire, of ook niet. Alleszins geen afhankelijkheid meer. Terug naar de basis, back to basics. Op zoek naar wie ik ben. Wie ik ben naast salsera. Dat is het meest pijnlijke de voorbije 21 maanden, and counting. Ja, sommige verloren vriendschappen doen ook veel pijn. Maar zo weinig salsa, dat is mijn dood.
't Is echt. Een dag niet gedanst, een dag niet geleefd. Ik leef dus nog heel weinig. Vandaag heb ik er voor de zoveelste keer om gehuild, in gesprek met Chris. Ik kan me de laatste keer dat hij en ik dansten, niet herinneren. Ik denk dat het ergens half september was. Hij gaf toe dat hij me ook niet meer wil vragen om te dansen, omdat hij die leegte alleen niet kan vullen. Dat wij dansen is goed voor onze connectie, maar dat is niet wat Fie zoekt. Fie zoekt connectie met velen, Fie zoekt connectie met haar gevoel in die connectie met anderen. Ook met totaal onbekenden. Dat kan Chris me niet bieden.
Dus alles achterlaten is één ding, maar de salsa ook achterlaten wordt een probleem. Een probleem dat ik nu niet kan oplossen. Net zoals ik nu niet kan inpakken en vertrekken. Wij kunnen dat nu niet. En hoe hard ik er ook van droom om tegen de volgende herfst weg te zijn, ook dat zal niet realistisch zijn. Maar goed.
En wat als de situatie zich toch normaliseert? Ook daarover praten we wel eens. Dan nog denk ik dat deze ommekeer goed zal zijn voor mij. Ik laat weinig achter, eerlijk waar. Ik kan ze op één hand tellen, de mensen die ik achterlaat. Al die anderen liet ik al los de voorbije 21 maanden, omdat zij mij lieten gaan.
WO III. Voor mij is dit de derde wereldoorlog. Dus het zou vier à vijf jaar duren. Echter, vandaag hadden we het er nog over dat de oorlog eigenlijk nog niet echt begonnen is. Dat komt nog. Dit is de aanloop. Het brainwashen, het propageren van één waarheid die de enige is, het ridiculiseren van bepaalde groepen mensen, het creëren van wij- en zij-kampen. We denken dat we nu ongeveer in 1936 zitten. Ik geloof wel dat het sneller zal gaan dan toen. De media die men nu voorhanden heeft, dat was er toen niet. Toen moesten ze het hebben van de gedrukte pers en maakten ze films over die "slechte Joden". Nu daarentegen....dus het gaat sneller.
De echte oorlog, daar bedenken we ook al scenario's voor. Vandaag kwamen we tot de conclusie dat we bereid horen te zijn alles kwijt te spelen. Hoe jammer ook, eigenlijk zijn we daar al bereid toe. We werken al meer dan vijftien jaar om ons te conformeren. We kochten vastgoed, deden wat zogenaamd goed is in onze maatschappij. En waar bracht het ons? Waar bracht het jullie?
Open vraag. Voor ons is het antwoord dat het ons nergens bracht. Want plots mag je geen eigen mening meer hebben en word je gediscrimineerd op basis van private medische gegevens. Nope. Ons bracht het nergens. En jou? Waar zal het jou brengen? Geloof je werkelijk dat je vrij bent? Geloof je dat je met twee tot vier prikjes per jaar voor altijd vrij zal zijn? Think again.
Tegen de mensen die met ons mee op de barricade willen gaan staan wanneer ze een QR-code nodig hebben om de winkel binnen te komen, zeg ik: Too late! Dan is het al te laat. De mensen die nog steeds denken dat dit niet kan: Think again! In Nederland waren er al drie winkelketens waar je niet meer in kwam zonder het groene vinkje.
In Australië worden vanaf komend schooljaar (dat begint ergens in februari, geloof ik) kinderen twee keer per week getest op school. Eén positieve uitkomst in een klas? De hele klas de bus op naar het quarantainekamp, zonder recht op bezoek, ongeacht de leeftijd van het kind. Dat ik dit verzin, denk je nu. Nee hoor, dit heb ik vernomen van een Belgische moeder die in Australië woont. Ze keek met verbazing naar de krantenberichten van lockdownfeestjes bij ons, ze begreep niet dat dat kon, met zo'n gevaarlijk virus. Echter, intussen werd ze wakker, samen met honderdduizenden andere Australiërs, maar is het te laat. Want met de pandemiewet is alles gerechtvaardigd. Jawel.
Goed, wij hoeven dit niet te blijven aanzien. Maar met verzet komen we blijkbaar ook nergens. Na deelname aan twee rechtszaken en meerdere betogingen, is dat mijn conclusie. Dus word ik, worden wij, coronavluchteling. Zelfverklaarde coronavluchtelingen. En in het slechtste geval verliezen we alles en verstoppen we ons jarenlang in iemands kleerkast. Zo is dat.
Maar voor het zover is, zullen we ons blijven verzetten. We zullen de boodschap blijven uitdragen dat dit niet normaal is. Dat dit ongezond is. Dat dit depressie veroorzaakt. Dat dit trauma brengt. Mogelijk zelfs blijvend. Voor mij is het alleszins traumatisch geweest. Ik ben getraumatiseerd door al die maskers. Ik kan ze niet meer zien, laat staan ze zelf dragen. Het gaat niet meer. Wanneer ik het wel doe, ben ik er twee dagen van onder de voet. Dus ik blijf mooi thuis, binnen, nog wat kilo's erbij....tsja. Misschien dat de ommekeer daarin ook een positieve rol kan spelen. Dat zien we dan wel weer.
Maar ik heb dus nog salseros nodig, eigenlijk. Ik heb het tot hiertoe aan drie salseros verteld. Eén van die drie dacht ik misschien wel warm te krijgen voor het plan. Doch, hij ging er eigenlijk vrij licht over. Blij voor ons, dat wel. Zelf ook spelend met het idee van te vluchten, dat ook. Maar precies toch nog niet in die fase dat een libertaire gemeenschap hem aantrekt.
Ach ja, ik ga niet zelf rekruteren. Dan doen de politici en virologen wel met hun persconferenties (lol smiley). Hoe ik dan mijn salsahonger ga stillen....? Ik weet het niet. Ik wil een Sus&So bij ons! Maar wij hebben niet eens een goed functionerend toilet. Dus dat gaat niet. Hoewel ik wel speel met het idee om salseros te zoeken en samen te brengen. Maar dus niet in onze living.
Bij de salseros in mijn omgeving ga ik alleszins niet meer aankloppen. Dat heb ik nu wel vaak genoeg geprobeerd. Na de laatste keer, half oktober, wil ik dat gewoon niet meer. Met die mensen wil ik niet meer connecteren. Ik heb andere input nodig. Gelijkgestemde zielen. Mensen die disQRiminatie afkeuren. Geen politiek correcte denkers, want dat is gewoon brainwashing. Jups.
In ieder geval, het gaat niet goed maar het kan alleen maar beter worden. Het gaat niet goed. Het gaat slechter dan 20 maanden geleden. Het gaat slechter dan 10 maanden geleden. Ik denk met heimwee terug aan mijn momentjes. Die momentjes dat ik me kon laten meevoeren door muziek, eender waar ik me bevond (in huis, welteverstaan, ergens anders mocht niet). Die zijn er al een hele tijd niet meer. Ik verdien dat niet. Want ik conformeer me niet. Ik conformeer me niet, dus hoor ik uitgesloten te worden. Ik hoor behandeld te worden als stront. Ik verdien het dus ook niet om me vijf minuten goed te voelen door een bepaald liedje. Neen. Dat is niet voor mij. Want ik ben niet braaf. Ik ben geen schaap.
Spijtig, maar zo is het. Dat is wat mij 21 maanden lang al wordt meegegeven, en nu geloof ik het zelf. Dus positieve gevoelens, die verdien ik niet meer. Me amuseren, dat mag ik niet meer. Ik mag alleen maar werken, voorlopig toch nog. Dat zal ook wel verdwijnen. Wel, goed, ik neem er dan nu al afstand van. Ik kies zelf. Ik zal mijn leven wel terug in handen nemen. Beetje bij beetje.
