Sinds gisterenavond krijg ik van meerdere mensen berichten en mails over [Ik val al stil in het schrijven, want ik heb geen idee hoe ik het hoor te noemen. ] de vrijheid. Over de vrijheid, over code geel op de barometer, over geen uitsluiting meer. Blijkbaar hoor ik daar blij om te zijn. En dat ben ik, even voor de duidelijkheid, absoluut niet.
Is de oorlog voorbij? Hoor ik euforisch te zijn zoals de mensen op het einde van de tweede wereldoorlog? Hoor ik de vrijheid te vieren? Wel, dat kan ik (voorlopig) niet. Wat is dan het verschil met de tweede wereldoorlog? Simpel, eigenlijk: de bezetter nu is onze eigen regering. Dat betekent eenvoudigweg dat ze op eender welk moment opnieuw kunnen bezetten. En daar horen we dus niet blij om te zijn.
Het feit dat de scanapp volgens de media "in de schuif" wordt gelegd, zegt toch alles. Het zegt duidelijk dat die schuif door eender wie, eender wanneer, opnieuw geopend kan worden en dat we dan opnieuw voor "maar drie weken" volledig gedomineerd worden door onze totalitaire overheid.
Dus neen, ik ben niet blij. Ik ben eerder heel onrustig. Onrustig omdat:
- we maandag eindelijk een restaurant in de buurt zouden testen en we het dus nu nooit gaan weten. Beter zo, zegt Chris, anders zouden we er nooit nog kunnen gaan eten. Akkoord, maar ik vind het hypocriet.
- ik terug rueda zou mogen gaan dansen. Ik mag het terug. Wil ik dat nog wel?
- verschillende mensen me het gevoel geven dat ik blij hoor te zijn.
- ik terug zou kunnen gaan werken, zonder pamper op mijn gezicht. Echter, ik ben echt gebroken door de gebeurtenissen de voorbije twee jaar en ben dus helemaal niet klaar om terug te gaan werken.
- er in wezen niets veranderd is. We hebben bijna terug het leven van voor 13 maart 2020. Dat is toch niet bijzonder? Wat we wel weten is dat dit op een dag gewoon terug begint. Dit was de eerste fase: bekijken hoe ver we kunnen gaan. Blijkbaar heel ver. Te ver. Maar volgende keer zijn de mensen het al wat gewoon, en dan kunnen we weer een stapje verder gaan in de installatie van die nieuwe samenleving "where you will own nothing".
Dus even voor de duidelijkheid: ik ben niet blij met wat gewoon normaal is. En ik ben nog altijd zo boos en gefrustreerd dat ik vind dat jij ook niet blij hoort te zijn. Want het komt door jouw blijheid, jouw onderdanigheid, jouw blind geloof in wat de media vertelt, dat wij hier zo lang in hebben gezeten. Dus ik zal alleen maar blij zijn als ook jij de ogen opent en inziet dat je fout was.
