't Is dat ik nog niet wil gaan slapen, noch mezelf in Netflix wil verliezen. Dat gebeurt wel vaker. Maar of ik nog zo eerlijk en open wil zijn over mijn wereld, hier, dat weet ik niet. Ik wil heus nog eerlijk en open zijn. Meer dan ooit. Ik heb het gehad met oppervlakkigheid, al een tijdje. Maar hier is dat toch anders.
Dat is het altijd al geweest. Waardoor ik nu niet goed weet wat schrijven. De waarheid? Een stukje van de waarheid? Het probleem met een stukje van de waarheid, is dat het een stukje is. Niet mijn wereld. En daar ging deze blog altijd al over. Mijn wereld. Maar ik leer bij. Ik leer bij dat typen me bij mijn gevoel kan brengen, maar dat de rest van de wereld niet altijd klaar is voor mijn gevoel.
Normaal trek ik me dat ook weinig aan. In die zin dat ik wist dat een klein deeltje van de wereld, van mijn wereld, mij begreep. Dat dat deeltje mij aanvaardde voor wie ik was. Me niet veroordeelde. Me niet aan de kant duwde. Me geen ultimatums stelde. Nu weet ik niet of dat het geval is. Schreef ik al te veel?
Uhu. Ik weeg alles af. Omdat typen me bij mijn gevoel brengt, maar ik geleerd heb dat het al schrijvend uiten van dat gevoel, risico's inhoudt. Dus, in het hier en nu zit ik mijn zetel, met bachata als achtergrondmuziek. Mijmerend. Blij met wat ik deed; blij met waar ik nu sta. Mijmerend. Sta ik ver genoeg?
Wat is klaar? Wanneer ben ik klaar? De centrale vraag de voorbije week. Als we groeien (woorden afwegend, woorden bedenkend en niet typend), en dit groeipijnen zijn, horen we dan alleen verder te groeien? Niet mijn insteek. Mijn insteek is samen groeien. Al kon dat even niet.
Het kon niet. Even niet. Ik moest zelf afstand nemen. Dat leek en bleek de enige manier. Maar dan dat woord...klaar....wat betekent dat? Klaar. Is iemand ooit klaar? Wanneer zijn we klaar? Zijn we niet pas klaar op het einde? Dat was niet mijn insteek. Mijn insteek was afstand en daarna samen verder groeien.
Dat is nog steeds mijn insteek. En kwade brieven kunnen onmogelijk omvatten/beschrijven wat de echte betekenis is. Weinig dingen kunnen dat. Fysieke dingen kunnen dat kortstondig blootleggen. In mijn geval dans en squash. En .... Jawel, .... Kortstondig. Tot ik opnieuw in mijn hoofd ga, en nadenk, en besef wat er gebeurt en hoe beschamend het is.
Schaamte. Schaamte om acties in het verleden. Maar even goed schaamte om het nu. Schaamte om dit gevoel. Schaamte om dit gevoel te tonen. Om niet te ver te gaan, de bachata staat nog steeds op. Dromend over wat er kon zijn en er niet is. Dromend, loslatend. Lastig weekend.
En na dit weekend? Ben ik dan klaar? Of wacht ik nog twee weken? Twee weken klinkt als een eeuwigheid. En ook iets dat ik niet ga schrijven, want dat kan verkeerd overkomen. Hoewel ik op meerdere fronten werk. Ik kom uit een depressie, en tezelfdertijd werk ik hieraan. Dat is niet te onderschatten.
Niet te onderschatten dat het me dan te veel wordt. Niet te onderschatten dat ik huilbuien heb. Niet te onderschatten. Niet abnormaal en niets mis mee. Goed bezig, Fie. Dat is de clou. Goed bezig. Gelukkig is Hilde er. En Tom, op zijn manier. Tom op wie ik heel veel leun. Tom met wie ik ideeën deel, en dan toch weer niet. Maar hij is er.
Morgen (straks) de salsa picknick. Iets waar ik naar uitkeek, maar ik besefte het te laat. Iets waar mensen nu mee naartoe gaan om mij een plezier te doen. Op zich is dat mooi. Op zich is het mooi dat mensen dat doen voor mij. Mensen die weten dat ik iets om handen nodig heb, en dat doen voor mij. Dat is goed.
Ik ben goed bezig.
Die boodschap hangt al enkele maanden in mijn badkamer.
Wees mild voor jezelf.
Die boodschap hangt al enkele maanden op mijn koelkast.
Andere boodschappen....
Pak tijd. Het komt goed!
En dingen die toch iets te privé zijn. Niet privé, beschamend. Beseffend dat er nog een weg af te leggen is. Dat ik nog niet klaar ben.
Wil je dan werkelijk dat ik klaar ben?
Dan kunnen we beter een punt zetten. Klaar is niet voor nu.
Nu mis ik jou en ik wil ik jou betrekken in dit proces.
Oeps.
Toch opener dan verwacht.
Dat ging het einde zijn. Het leek goed. Maar het is niet goed.
Wat dan wel? Er is geen goed, al typend.
Al typend is er altijd dat instant-gevoel. Geen analyse.
Is een volledig off-topic-einde beter? Off topic.....
Ik blijf doorzetten om mijn salsa-lesgeef-droom te verwezenlijken!
In eerlijkheid en openheid.
Want zo ben ik.
