Het zal raar klinken, maar de cultuur hier blijft me soms nog verrassen! Afgelopen weekend ging ik met Walter naar Santa Barbara. Het was erg ontspannend. Vrijdag ging ik met hem voor het eerst sinds ik hier ben naar een billar. Dat is erg ongewoon, want vrouwen spelen hier geen biljart. Het spel was op een pooltafel, en de ballen dienden gespeeld te worden volgens nummer. Ik verloor…zes keer. Toch een fijne tijd gehad, hoewel ik me nog vreemder voelde dan op sommige andere momenten, hihi.
Zaterdagavond wandelden we door het hele dorp, supergezellig: de geluiden van muziek, televisie, natuur; én veiligheid in het donker! Daarna babbelden we wat, zittend in de tuin van zijn ouderlijk huis. Na vijf maanden vriendschap, heeft hij me verteld hoe hij werkelijk is. Hij heeft verschillende liefjes, op elke plaats waar hij geregeld gaat (ouders, grootouders, nonkels, thuis,…). Die vriendinnetjes heeft hij slechts om 1 ding te bevredigen… Hij vertelde me dat het voor vele jonge mensen zo is hier. Ik voel medelijden met hen, dat ze niet begrijpen hoe mooi liefde kan zijn…
Andere opvallendheid deze week, tijdens een gesprek met mijn taxista. We waren aan het praten over (super)boetes, en hij vertelde me dat hier in Honduras de boetes een tijd geleden verlaagd werden. Niet enkel de busprijs daalt dus (naargelang de benzineprijs), ook de boetes. Een simpele verklaring echter: nu de boetes lager zijn, hoopt men dat er minder corruptie zal zijn. Als mensen slechts weinig dienen te betalen voor een gemaakte fout, zullen ze misschien minder geneigd zijn de politie om te kopen. Wat een andere wereld toch!
Op school ga ik door een moeilijke tijd. Ik wil enkele dingen veranderen, zoals het zwerfvuil en de eetgewoontes van de kinderen. Doch, ik voel me weinig gesteund door de helft van mijn collega´s (de twee jongere van ´s morgens). Ook tijdens mijn lessen voel ik me soms heel alleen. Vandaag zakte ik in elkaar, en begon te wenen in het midden van een lesje… Twee derde van de kinderen let nooit op, en ik vind maar geen manier om hun aandacht te trekken. Vandaag stuurde ik er vier naar binnen (ik geef buiten les, omdat er binnen plaatsgebrek is vind ik, en ook veel afleiding), maar die bleken daar dan toch gewoon te gaan spelen! En mijn collega, die zei er niets van! Ja, achteraf, dat ik harder moet zijn…euh… Anyway, een breakdown dus. Morgen een nieuwe dag, een nieuw begin…
Geen concrete plannen tot hiertoe. Ik zou naar de cinema willen, want er zijn drie films die ik wil zien. Ik heb echter het gevoel dat ze erg snel weer zullen verdwijnen. Jammer genoeg weet ik niet met wie te gaan, iedereen heeft het blijkbaar nogal druk… Dus, kijk ik tv thuis. Oké, ik zou alleen naar de cine kunnen, maar dat vind ik niet tof. Soite, alles relatief roed. Af en toe nog eens een verrassing blijkbaar! Fijn het weer met jullie gedeeld te kunnen hebben :-). Tot volgende week, voor meer nieuws uit mijn Hondurese leventje!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten