de avonturen met Saar

Tja, sommige lezers zullen vinden dat ik de naam van mijn blog beter aanpas in "de wereld van Saar", maar nee hoor, het blijft toch wel over mijn leef- en belevingswereld gaan! Gisterenavond ben ik voor Saar twee keer uit mijn bed gekomen. Ze zat namelijk te miauwen op de trap, doch ging telkens lopen wanneer we in de buurt kwamen. Daarom bracht ik achtereenvolgens haar kattenbak, eten en drinken naar de tweede verdieping.

Vanmorgen naar goede gewoonte eerst een koffie gemaakt, en dan op zoek naar het beestje. Verschillende kleine succesjes onderweg: ze scheen beneden geweest te zijn (ze kan dus zelfstandig de trap af), want haar balletje en mandje waren verplaatst. Ze heeft dus gespeeld. Boven had ze op de daarvoor voorziene plaats, twee keer geplast en ook grote boodschap gedaan. Ze had alle natte voeding op, en meer dan de helft van het droge voer.

Tot daar het goede nieuws. Nergens was ze te bespeuren. Alle plekjes waar ze al eens verstopt had gezeten, waren leeg. Vincent en ik hebben gedurende de hele dag gezocht, doch geen Saar. We zijn er nochtans (zo goed als) zeker van dat ze niet uit huis kan zijn. Jammer genoeg laat ze ook niets van zich horen, dus we hebben er het raden naar waar ze verstopt zit. We hebben alle kasten, deuren, dozen, schuiven, elektrische apparatuur al meerdere keren geopend, zonder resultaat. Er zijn drie spleetjes in onze keuken, waarvan we hopen dat ze er niet tussen kan, maar we zijn niet zeker. Vincent trachtte de keukenkast te verwijderen, eveneens zonder resultaat.

Wachten, wachten, wachten... Hopelijk laat ze snel iets van zich horen, of vinden we morgenvroeg een teken dat ze in orde is. Helemaal niet leuk meer... Nadeel is ook dat onze buren wel eens lawaai maken, en ik telkens opspring, denkend dat ik de kat heb gehoord. Niet dus...

Ander nieuws, voor ik hier publiek verlies ;-): Moni vertrekt morgen terug naar Costa Rica. Ik zou haar heel graag gaan uitwuiven, maar door alle gebeurtenissen met Saar, weet ik het even niet zo goed meer. Bovendien vertrekt ze ook erg vroeg, en dat voor een zaterdag... Ik zie nog wel. Binnen twee weken komt er, uitzonderlijk, nog een vrijwilligster van AFS uit Argentinië. Ook haar zal ik counselen (waar en indien nodig). Haar naam is Clara, ze wordt 22, en zal in Antwerpen wonen en werken. Op 23 augustus gaan we kennis maken.

Zo, ik hou jullie verder op de hoogte van de spannende gebeurtenissen (uhu, right) ten huize, en soms ook daarbuiten, Fie. Brand vanavond gerust een kaarsje voor onze kleine telg, de gelovigen mogen ook altijd bidden, als ze geloven dat dat iets zal uithalen. Ik zou haar toch graag eens zien, en eventjes aaien en tillen ook wel...