Morgen begint hij, de marathon 'derde trimester' genaamd. Nog tien weken, en dan zit er weer een schooljaar op. Nog tien weken, en ik zit al in Honduras! De tijd gaat te snel, dat wordt me telkens opnieuw duidelijk. Gisteren was het nog september, dan die verschrikkelijke decembermaand, en toen stopte het met vriezen en werd het lente!
Deze vakantie was niet altijd even makkelijk. Toch heb ik wel wat rust gevonden. Mijn nieuwe middel werkt wel denk ik. Ik ben niet volledig ontspannen, ik zit nog steeds met veel vragen. Ik heb nog altijd veel in mijn hoofd zitten dat een plaatsje zoekt, er zijn nog altijd potjes die openstaan en waar ik mee kamp.
Ik heb deze vakantie bitterweinig gewerkt voor school, noch voor de opleiding. Het huishouden stond ook weer gedeeltelijk on hold. Maar het is een ander gegeven, want ik voel me er niet onrustig door. Ik heb getracht te genieten van het mooie weer, een lekker glas alcohol, een Spaanse babbel, een puzzelboekje, een zomerwandeling, een knuffel,... Het heeft me behoorlijk goed gedaan.
Dus nu begin ik, vol moed en energie, aan de marathon. Nu ja, ik heb er niet zoveel zin in, maar dat is altijd zo de eerste dagen. Een weekje wennen, en dan komt het wel goed :-). Ondertussen blijven Vincent en ik nadenken over onze zomerreis, we raken er maar niet uit. Vorig weekend was het nog Cuba, nu is het weer Venezuela. Vanavond eens telefoneren met een vriendin uit dat land, misschien kan zij ons raad geven...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten