ik kan niet slapen

Het is 2:00 's nachts, en ik lig toch al een tijdje te woelen.  Reden?  Een combinatie van factoren denk ik.  Hoofdreden?  Fie piekert.  Bij deze dus ook beslist om zo snel mogelijk nog eens een dagje Sepia te nemen.  Ik was het al een hele vakantie van zin, maar nu wordt het toch wel dringend...

Ik ben de voorbije dagen vaak geconfronteerd geweest met dingen die al lang in het donker zitten.  Potjes die opengaan, weet je wel.  Voor mij is dat altijd enorm zwaar.  Want Fie weent niet in het bijzijn van andere mensen.  Nee, ik kruip liever in een hoekje: ik doe het heel zachtjes naast Vincent in bed, ik ga naar een andere kamer, of ik slik eens goed en dan verdwijnen de tranen ook wel.

Op dit moment zit ik in de bureau, omdat ik via de laptop niet op internet geraak.  Ik zou veel liever buiten zitten.  Ik veronderstel dat het daar nog steeds aangenaam vertoeven is.

Eigenlijk wil ik het er allemaal uitgooien, maar anderzijds wil ik niet dat jullie dit lezen.  Laat me stellen dat ik mezelf ben tegengekomen, maar even goed droefheid van toen, en woede die altijd zal blijven bestaan.  Dat ik weer wordt geconfronteerd met het gevoel dat sommige dingen onvergeeflijk zijn, en dat er weer twee zaken aan die lijst zijn toegevoegd.  En dat vergeving - volgens Louise - een belangrijke stap naar geluk is.  Maar sommige dingen wil ik gewoon niet vergeven, ze zijn te kwetsend...

Tja, ondertussen is Vincent ook wakker geworden door de lege plek naast hem.  Hij kampt daarnaast ook al een tijdje met allergische symptomen, waardoor hij veel kucht, niest, piept,...

Dus, vooraleer mijn tranen ontdekt worden, sluit ik dit bericht af.  Misschien is het toch wel het overwegen waard om terug te gaan dansen.  Maar dat is zo'n grote stap...want dat is durven huilen tussen mensen die me niet of amper kennen.  In Duffel heb ik dat geleerd, maar in die groep voelde ik me op mijn gemak.  Ik weet niet of ik klaar ben voor een nieuwe groep...