Het woord geweest zegt genoeg, zei hij. Ik antwoordde dat ik het zo ook wel wist. Ik ben niet achterlijk, weet je. Tien maanden stilte, gevolgd door een fout bezoek, waarop weer een maand stilte volgt. Nee, ik ben te slim. En zo komt het dat er weer een potje open is. Niet dat het in die periode terug dicht was gegaan. Maar toch, het deksel ben ik even kwijt op dit moment. Dag controle...
Mooie avond was het. Eerst een etentje in Cuzina. Ik bestelde couscous, maar mijn hoofdschotel zag er net hetzelfde uit als die van Vincent. Enkel de kip was vervangen door kikkererwten. Hij had de tagine met kip, ik kreeg een tagine met een hoopje couscous ernaast. Net zoals hij trouwens. Op de rekening stond toch couscous, dus ik ga ervan uit dat Azziz vergeten is hoe hij dat maakt. Anyway, het was lekker, dus ik ga niet te veel klagen :-). En als afsluiter probeerde ik het gefrituurde ijs. Spreekt tot de verbeelding,niet? Al meer dan een jaar, sinds we er de eerste keer gingen eten, vraag ik me af wat dat in hemelsnaam kan zijn. Sinds gisteren weet ik het dus. Heerlijk hemels, zeker weten! Ik kan het aanraden! Ook al kostte het veel voor wat het was. Zeer geslaagd etentje, dat zeker!
Dat was voor de geweest periode. Deze begon in Fagoempel, waar het foute avond was. Voor mensen die niet in de wereld van facebook leven, komt zoiets als een verrassing. Ik vond het niet zo fout, het was gewoon leuk! Terug naar de jongere jaren, of alleszins naar de tijd toen Fagoempel nog Fagoempel was. Want sinds de makeover, trekt het veel te veel jeugd. Foute jeugd, te jonge jeugd, dronken jeugd. Echter, gisteren was dat dus anders. Genieten!
Maar Vincent genoot niet voldoende, dus reden we naar Nijlen. Zijn broer zou daar op een feestje zijn, en ik vernam in Fagoempel dat het Zoltan was. Dus, wij naar de Zoltan. Bleek dat toch wel niet het feestje te zijn waar Cédric vertoefde...!?! Tja, we waren er nu toch, dus konden we maar beter genieten van een avondje zoals toen. Een avond met alweer mensen van onze leeftijd en ouder, en de muziek uit onze jongere jaren. Nice!
Nee hoor, de avond houdt niet op. We besloten het gevoel verder te zetten, en reden naar Illusion. Daar was het Memories, weeral een feestje uit the good old days. Illusion is geweest, zoveel was nu toch echt wel duidelijk. Een lege parking, een lege club, niet zoveel dope, hoewel hij er wel was waarschijnlijk, maar minder volk, dus minder opvallend. En toch vond ik het leuk! De muziek was in orde, en alweer: geen kinderen! Eindelijk konden we ons nog eens jong voelen!
De bubbels, die waren er ook, net als het tipsy gevoel dat daarmee gepaard gaat. Tegen dat we naar huis gingen was de honger ook aanwezig. Ik wilde nog stoppen bij een bakker, het licht was er al, maar Vincent leek te moe om die pitstop te houden. Dus gingen we pitten, op de paardenmolen wel eerst. En toen sliep ik vier uurtjes, een korte nacht. Want dan was Saar er...
Tot slot eindigt mijn geweesttekstje met het begin. Ontcijfer zelf maar, als je durft. Ik had het misschien niet mogen schrijven, maar ik ben de zever beu! Er is een patroon, ik ben een patroon, ik maak dezelfde fout. Maar is dat zo? Zijn het zij niet die de fout maken? Onvoorwaardelijke liefde, weet je nog? Nee, dat ben je vergeten natuurlijk. En zo komt het dat ik alleen ben op deze wereld. Of soms toch. Om 12:34 op een zondagmiddag alleszins. Ja, je bent het toch echt wel. Ik dien het onder ogen te zien. En het is schandalig, schandalig is het!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten