Nee hoor, ik lig er niet van wakker. Ik heb ervoor gekozen niet te slapen de nacht voor mijn vertrek. Vincent wilde graag nog iets gaan drinken met de vrienden, dus werd mijn plan om op café te blijven tot ongeveer 4:00. Nadien zou ik nog snel thuis gaan douchen, en dan naar de luchthaven vertrekken. Echter, Vincent kreeg het wat moeilijk, en wilde toch nog eventjes gaan slapen. Dus nu zijn we thuis, maar ik blijf dapper wakker.
Nu ja, dapper wakker blijven... Ik durf niet gaan slapen. Ik voel me echt 'op', het laatste trimester van het schooljaar eist zijn tol. Het was voor mij een zwaar schooljaar, de combinatie van werken, studeren en huishoudelijke taken was erg moeilijk voor mij. De laatste maanden raakte ik 's morgens héél moeizaam uit bed, ook sliep ik een heel schooljaar overdag telkens wanneer ik dacht daar tijd voor te hebben.
Om die reden voel ik me nu leeg, ik ben uitgeput. Daarom durf ik niet gaan slapen, want ik ben bang dat ik niet wakker geraak. Ook al heb ik zo uitgekeken naar dit moment, ik denk dat ik mijn vlucht zou kunnen missen. Niemand voelt wat ik voel, ik wéét gewoon dat de beste keuze momenteel is dat ik mezelf nog eventjes dat tikkeltje verder drijf. Met een beetje geluk kan ik dan eindelijk ook eens slapen op een vliegtuig!
Vandaag controleerden we het weerbericht voor SPS. Viel dat even tegen: bliksemschichten al zeker tot donderdag. Toch even nagekeken in de krant. En ja hoor: tormentas tropicales. Afgelopen dinsdag was voor mij een voorsmaakje van wat komen zal: tropische stormen. Daarenboven zou er een orkaan onderweg zijn van Mexico naar Honduras. Tja, ik had het kunnen weten, het is nu eenmaal orkaanseizoen.
Mijn plannen voor maandag vallen dus misschien wel (letterlijk) in het water. Ach, we zien wel, zo kennen we Honduras! Hier thuis is alles wel goed gekomen, buiten de poets. Dat wilden we dit weekend ook doen, maar de tijd ontbrak ons. Ik heb via twee skypegesprekken voor de laatste hotelboekingen gezorgd, en vandaag (gisteren?) maakte ik eindelijk mijn koffers. Twee keer dertien kilogram, ik heb nog veel plaats over om vanalles te kopen! Eigenlijk hoefde ik zelfs geen twee koffers, maar je weet maar nooit wat ik allemaal wil meebrengen :-).
Nu goed, ik typ te snel, dus de tijd gaat niet vooruit. Seffens zal ik nog een beetje surfen of zo. Hopelijk krijg ik het komende uur nog gevuld, zodat ik nadien verder kan gaan met de rest van de planning. Een fris doucheke (jups, koud, al een maand lang aan het oefenen), en dan rumbo al aeropuerto! Hasta la proxima amigos!
1 opmerking:
Terwijl ik dit aan het typen ben je al ergens hoog in de lucht op weg naar het land dat je de afgelopen jaren toch wel gemist hebt. Maak er een bijzondere tijd van. laat het allemaal maar eens op zijn beloop. Je hebt het klaslokaal van Stallie overleefd dus gewoon Carpe Diem de komende weken zal je goed doen. Op het ritme van de salsa zie ik je altijd tot leven komen. Dus daar ergens buiten in de schaduw van Honduras zal je zeker en vast weer jezelf tegenkomen. Maak er een heel fijne vakantie van. Stallie xxx
Een reactie posten