over typisch Hondurese dingen

Hallo allemaal!  Ik weet dat het eventjes geduurd heeft, maar ik vond de goesting niet om me aan de computer te zetten om te typen.  Ik had wel tijd hoor, maar het is soms zo warm, en dan is elke inspanning te veel.  Hier loopt alles zijn gewone gangetje.  Vorige week heb ik maar met weinig mensen afgesproken.  Ah ja, het nieuwe was eraf, iedereen had me gezien.  Niet dat ik er echt van wakker heb gelegen hoor.  Ik ging gewoon wat vaker met Iliana mee wanneer ze iets ging kopen of zo.

Ik ben dinsdags naar het kinder geweest, en vrijdags naar Sectur.  Dat zijn twee plaatsen waar ik toch wel wat tijd heb doorgebracht tijdens mijn AFS-jaar hier.  Ik heb de escuela bezocht, zodat ik enkele kinderen kon terugzien aan wie ik nog les heb gegeven.  In Sectur is er op vrijdagavond een club. Dat wil zeggen dat iedereen die les volgt er kan gaan dansen met iedereen.  Heel plezant, maar we gingen al om 23:30 naar huis :-( veel te vroeg naar mijn zin. 

Ik ben met Fany ook naar de mall gegaan.  Jammer genoeg heb ik me laten meeslepen door een 3x1 bij een juwelenkiosk.  Dat maakt dat ik eigenlijk geen centjes meer mag uitgeven tot Vincent komt.  Dom, dom, dom, aangezien ik nog zoveel wil kopen!  Gisteren ben ik gaan shoppen in het Guamilito, de toeristenmarkt van San Pedro.  Ik heb de helft van mijn cadeautjes al gekocht, dus nog minder om uit te geven.  Voor mezelf heb ik nog niet veel gekocht tot hiertoe, buiten eten en drank.

Ok, terug naar het weekend, dat toch wel typisch Hondurees is verlopen.  Zaterdag zouden we naar Wonderland gaan.  Dat is een waterpretpark (met glijbanen en zo) hier in SPS.  Wij Belgen zouden al vroeg in de ochtend vertrekken, om maximaal te genieten en waar voor ons geld te krijgen.  Maar nee hoor, daar denkt de gemiddelde Hondurees niet over na.  We zijn in de namiddag gegaan, voor twee uurtjes.  Dan is vijf euro toch veel geld, maar ja...

Zaterdagavond zouden we uitgaan.  Iliana haar neef (remember him?) was hier voor het weekend, vandaar.  Met zijn zessen de auto in (het record momenteel ligt op 7), op weg naar de disco.  Eerste plaats waar we terecht komen: privefeestje, dus verboden toegang.  Terug de auto in, rumbo a la zona viva...  Tweede halte, M.poly (monopoly): Ilsy had geen identiteitskaart bij, dus mocht ze niet binnen.  Iliana en ik hebben nog met de eigenaar gepraat, zonder resultaat.  Derde halte, Hibou (zelfde keten als in La Ceiba): David mocht niet binnen zonder kraagje (die kerel weet zich echt niet te kleden... de kleren maken de man...ahum).  Vierde halte, Lua: Ilsy en de andere meiden stappen reeds vroeger uit, zodat Ilsy kan binnengaan met het rijbewijs van Iliana.  Wij gingen eerst nog parking zoeken.  Iliana rijdt een straat in, en wordt tegengehouden door de politie (otra vez!).  Ze kan haar rijbewijs niet laten zien, want Ilsy heeft dat.  Ze belt Ilsy, zij komt achterna.  Probleem: Iliana was een eenrichtingstraat ingereden.  We hadden dat echt niet gemerkt, eigenlijk waren we gewoon parking aan het zoeken.  Ze zouden haar een boete geven van 700 lps.  Al final heeft ze eens heel lief geglimlacht, en is ze er met een verwittiging vanaf gekomen.  Dus...na ongeveer anderhalf uur konden we eindelijk aan onze uitgaansavond beginnen!

Het was leuk, maar de sfeer in La Ceiba is stukken beter!  De kerels die me aanspraken om te dansen, waren te direct, vielen met de deur in huis.  Ik probeerde altijd beleefd af te wijzen, maar na de derde keer werd ik wat krikkel, en begon ik stevigere taal te gebruiken.  Dat is hier eigenlijk not done, maar als een "no, gracias" niet volstaat, wat kan ik dan doen?

Zondag gingen we een dagje naar de zee.  Opnieuw een erg typische dag.  We zouden vertrekken rond 11:00, maar vertrokken twee uur later.  In Puerto Cortes gingen we eerst nog wat chips en frisdrank kopen in een supermarktje.  We kwamen aan het eerste strand, stapten uit, aten en dronken wat, en beslisten dat het daar toch niet zo mooi was.  Terug de auto in, naar het volgende strand.  Weer hetzelfde ritueel, weer de auto in, weer naar een ander strand.  Bij het derde strand zijn we gebleven, maar het was er niet aangenaam vertoeven.  Ik kende Puerto Cortes al langer, de stranden zijn er vuil, het zeewater ook.  Afval langs alle kanten.  We zijn ook daar een tweetal uurtjes gebleven, om dan terug naar huis te rijden.  Langer in de auto gezeten dan op het strand eigenlijk...maar hier is dat dus normaal :-).

Gisteren ben ik naar de les in Sectur geweest.  Ik ging gewoon kijken, want me inschrijven lijkt me nutteloos.  Echter, in de clase avanzada was een vrouw tekort, dus kwam Wilfredo (ik ontmoette hem vrijdagavond) me halen om mee te dansen.  Heel grappig, want ik ken de passen van de gevorderden niet, en de basis is ook compleet anders dan wat ik in België gewoon ben.  Gelukkig leer ik snel, het was wel leuk.  Nadien ben ik met Luis, een andere man die ik vrijdag leerde kennen, gaan eten in een Peruviaans restaurant waar ik ooit al eens geweest was.  Zalige keuken, een heel ander niveau dan de Amerikaanse ketens!

Zo, jullie zijn weer up-to-date.  Vandaag ga ik naar de cinema gaan, morgen naar een baile van de universiteit waar Iliana werkt/studeert.  Morgen is het Dia de Lempira, ik ga proberen 's morgens naar het kinder te gaan, om de kindjes te kunnen zien in hun typische klederdracht.  Ik verwacht me al aan kanonschoten om 5:00, net zoals mijn allereerste morgend hier drie jaar geleden.

Ah ja, nog een typisch ding: "esto no es carne".  Hoe vaak ik dat alweer gehoord heb!  Pizza met hesp en salami, dat is toch vegetarisch?  Spaghetti met worst, dat mag je toch eten?  En geen vlees eten, dat is toch ongezond?  Tja, ik was de enige van de hele AFS-groep twee jaar geleden die nooit ziek is geworden.  Dat zegt toch wel veel vind ik ;-).