Cuba - wistjedatjes

Vincent vond mijn entry over Cuba wat te negatief, dus zal ik dat even rechtzetten.  Het was gewoon anders dan verwacht voor mij.  Het ding is dat ik vaak zonder verwachtingen ergens naartoe ga, dan kan het alleen maar meevallen.  Maar over Cuba had ik enkele clichebeelden die niet bleken te kloppen, en dat maakt dat ik het iets minder leuk vond.  Echter, ik ben zeker blij dat we er geweest zijn, ook al was het maar voor zo´n korte periode.

Enkele dingen die ons zijn opgevallen, en die we jullie toch willen meedelen, zal ik nu kort omschrijven.  Het eerste dat we merkten: geen chaotisch verkeer.  Mensen rijden beschaafd, blijven op hun eigen rijvak, stoppen bij een zebrapad (enkel daar), toeteren minder dan hier (in Honduras dus he).  Heel chique om zien was dat alle verkeerslichten een aftelscherm hebben.  Je weet dus perfect hoe lang het nog groen of rood blijft.  Dat zorgt volgens mij ook voor minder frustraties.  De maximum dat ik een rood licht heb gezien, was 40 seconden.

Zoals sommigen wel weten, zijn faciliteiten voor toeristen en inwoners van elkaar gescheiden.  Dat is ook zo voor het geld.  Wij hebben nooit goed begrepen hoe het nu allemaal juist ineen zat.  Er zijn pesos convertibles, pesos cubanos, en de afkorting CUC, wat de afkorting van de eerste soort is, denken we.  Voor ons was het erg ingewikkeld allemaal!

Concurrentie vind je amper in Cuba.  Alle excursies kosten hetzelfde, eender bij welke reisorganisator.  We veronderstellen dat ook dat met het communisme te maken heeft.  De mensen doen echt wel niet wat ze willen, big brother / Fidel is watching.  Een gids vertelde ons bijvoorbeeld dat de toeristenbussen een ingebouwde gps hebben.  De regering kan op die manier volgen waar ze allemaal naartoe rijden, ze mogen niet van de vooropgestelde route afwijken.  Ook al waren we dus maar met drie op tour, we konden niet vragen om eens langs daar of ginder te rijden, want dan zou de buschauffeur in problemen geraken. 

Taxistas zijn minder te vertrouwen dan hier.  Ze hebben vaak geen wisselgeld op het einde van de rit, of geven hun telefoonnummer maar nemen nooit op.  De meest positieve ervaring met Cubanen hadden we ongetwijfeld in onze casa particular.  Rigo, de eigenaar, heeft er altijd voor gezorgd dat we niets tekort kwamen.  Het was zeker een leuke ervaring om bij mensen thuis te verblijven!

Ik had beter een lijstje gemaakt, want ik had nog andere dingen te vertellen, maar ik kan het me even niet meer herinneren.  Ondertussen hebben we Lago de Yojoa al bezocht hier in Honduras.  We verbleven in een cabaña met zicht op het meer, behoorlijk basic wel.  Er was warm water, maar er was ook een toilet met een kikker in ;-).  De cabaña had ramen zonder glas, dus het was wel lekker fris ´s nachts.  We bezochten de cuevas van Taulabe en Pulhapanzak.  De vorige keer dat ik naar de waterval was geweest, was het gedeelte om te zwemmen erg vuil, dus hadden we deze keer geen zwemgerief bij.  Dat maakt dat we de laatste dag in dit land nog een daguitstap willen maken om toch in het water te kunnen gaan.  Er is een wandeling mogelijk achter de waterval, en die wil ik echt wel doen!  Dus hopelijk lukt het ons om nog terug te gaan.  Anders hebben we weer een excuus meer om terug te komen, hihi!

Even kort de planning overlopen voor de komende periode, zodat jullie mee zijn.  Morgen vertrekken we naar Gracias, Lempira.  Daar zullen we Eva terugzien!  Het plan is de warmwaterbronnen te bezoeken, het parque nacional Celaque met de hoogste berg van Honduras en de omgeving van Gracias centrum.  Maandag reizen we verder naar Copan, om de mayasite daar te bezoeken.  Ook willen we gaan canopyen en opnieuw naar aguas termales aan de grens met Guatemala.  ´s Woensdags gaan we zeven uur lang met de bus reizen, tot in Tela.  Op donderdag gaan we daar Punta Sal bezoeken, een ander nationaal park.  Vrijdags gaan we dan naar onze laatste bestemming, La Ceiba.  Daar gaan we nog naar het parque nacional Pico Bonito en een dagje naar Cayos Cochinos.  ´s Avonds zullen we er een dansje gaan placeren, ik toch alvast, hehe.  En dan de 22ste komen we terug naar SPS, om de 24ste naar België te vertrekken, jammer genoeg...  Maar eerst gaan we dus nog genieten van al dat wachten en de vele uren op de bus, en natuurlijk ook van al het moois dat dit prachtige land te bieden heeft!  Terug in Belgie zullen we de foto´s asap opladen!