Mentaal ben ik me al aan het voorbereiden op ons vertrek. Vanmorgen namen we afscheid van Eva en haar gezin. We hebben het erg goed gehad in Gracias. Eva en Allan waren erg gastvrij. We mochten het hotel niet betalen, en ook om te eten werden we telkens opnieuw uitgenodigd.
Gisteren hebben we 5 uur lang gewandeld op de Celaque. We gingen tot op 2000 meter hoog. Er ontbraken slechts 800 meters tot de top, maar dat zagen we niet zitten. We zijn tenslotte geen ervaren wandelaars. De aguas termales die bezochten we al de eerste avond, Vincent vond het ook een fantastische ervaring.
Nu zijn we in Copan. Het was een erg lange dag. We vertrokken om 9:00 in Gracias met de bus naar La Entrada, Copan. Van daaruit namen we nog een bus tot hier. De busritten duurden telkens 2 uur, maar het wachten nam ook weer een uur in beslag. Jaja, de Hondurese cultuur...altijd maar wachten!
Doordat we later dan gepland hier waren, is het voor de rest rustdag vandaag. Gezellig rondkuieren, pizza gegeten, even op internet. Morgenvoormiddag gaan we de ruinas bezoeken, na de middag zullen we gaan canopyen. De aguas termales van Copan hebben we laten vallen. Als dat het enige is van ons hele plan, valt dat heus nog wel mee vinden we!
Nieuws van het thuisfront: Ons Saar heeft het er toch een beetje moeilijk mee. Zolang we haar gerust laten gaat het, maar van haar te verplaatsen naar een ander hok is geen sprake, dan gaat ze door het lint. Het lukte mijn vader alvast niet. De 19e zou het echter toch moeten, dus misschien lukt het mij daarentegen wel, wie weet? De hand van de ervaring doet soms wonderen, he:-).Verder eet ze , drinkt ze, gaat op de kattenbak, dus… dat gaat allemaal goed.
Dit is een deel van de mail die we van Floris en Floriaan, het kattenhotel, kregen. Ik vind het nog altijd zo zielig...
Maar ja...nog 10 daagjes en ik zie mijn geliefde poesje terug! Ik ben eens benieuwd of ze ons nog zal kennen, of ze haar thuis nog zal herkennen, hoe ze veranderd zal zijn,... Maar eerst dus nog even proberen te genieten van mijn Honduras. Mijn Honduras waar iedereen vraagt wanneer ze me terug zullen zien. Mijn Honduras waar ik me zo goed voel. Mijn Honduras dat Vincent begint te appreciëren, hoewel hij toch vele dingen ook minder aangenaam vindt. Ja, mijn Honduras...
dinsdag 16 augustus 2011
faltan solo 9 dias :-(
Abonneren op:
Reacties plaatsen (Atom)
3 reacties:
hallo fie en vince,toch leuk te kunnen lezen dat het jullie goed gaat. Volgend jaar misschien nog een keertje hè. Is wel duur maar zal je wel beetje helpen. Ík hoop echt dat we binnenkort weer samen kunnen genieten van het leven. Moest je niemand hebben om jullie te komen halen vliegatenkaat het ons dan tijdig weten dan komen wij. Alléé genieten jullie nog maar van jullie vakantie x x x en voorzichtig . Groetjes en knuffels van ons allen. Voor ík het vergeet gamal heeft een zoontje bij een louis.
Fijn te lezen dat je tweede thuisland meer en meer van je bezit heeft genomen. Hopelijk breng je een stukje mee naar huis dat je kracht geeft om een nieuw schooljaar door te geraken. En naast Saar ben ik ook wel blij dat je naar huis komt. ;-))
Hey Fie, ik ben weer bijgebeend met het lezen van je blog! Onlangs zag ik foto's van Tegus, verdorie, wat was mijn heimwee groot naar dat prachtige land en die geweldige stad ... Hier in Jakarta alles ok, al is het wel serieus aanpassen en tergelijkertijd vergelijkbaar en verschillend van Honduras. Het Bahasa (Indonesisch) is ook niet zo makkelijk, dus dat is soms wel serieus improviseren vermits de kennis van het Engels hier ook alles behalve goed is.
Nog veel plezier daar en tot mails! x Pieter
Een reactie plaatsen