schuldgevoelens

Hier ben ik met waarschijnlijk mijn laatste berichtje uit het hete Honduras, of toch het hete SPS.  Ik vind het toch jammer ten opzichte van Vincent dat onze plannen in La Ceiba in het water zijn gevallen.  Nu zijn we hier in SPS aan het doen wat we hier altijd doen: wachten.  Wachten tot iemand terugbelt, wachten tot we worden opgehaald, altijd maar wachten...

Ik zal nog even kort schetsen hoe dit weekend eruit zag.  Het kan kort, want Fieke is dronken geweest :-s.  Zaterdagavond gingen we eten in Dennys.  Eerst drie kwartier op onze tafel gewacht, maar het was een leuke avond met de familie.  Alleen heel spijtig dat de mama er niet bij kon zijn!

Nadien gingen we met Iliana verder naar M.Poly.  Supuestamente ging een vriend van mij daar ook naartoe, maar ik heb lang gezocht en hem niet gevonden.  Pas ´s zondags liet hij weten dat hij niet geweest was, en dat zijn bb hem in de steek had gelaten.  Soite, wij gingen dus met zijn drietjes.  Het probleem is dat Vincent niet zo graag danst, dus hadden we een zitplaats nodig.  Maar dit is Honduras, en in Honduras koop je een tafel, o sea een fles drank.  Dat deden we dus, en daar ging het mis...

Kort samengevat heb ik zondagmorgen Manuel botado gelaten.  We hadden met hem afgesproken om te gaan ontbijten om 9:00, maar ik werd pas wakker om 10:45, met heel veel hoofdpijn, maag overhoop,...  ya saben, de typische kater he.  Dus ik liet 1 van mijn beste vrienden op ons zitten wachten, echt feo. 

Heel de zondag bracht ik overigens acostada door, tot Jennifer ons in de late namiddag mee wilde nemen naar Puerto Cortes.  Dat hebben we dan ook gedaan, hoewel de maag onderweg nog steeds niet op orde bleek (shame on me).  Een klein uurtje rijden tot aan de zee, weer van het ene strandje naar het andere, een restaurantje gezocht met slechte bediening, en terug naar SPS.  Dat was onze zondag.

Gisteren gingen we naar Galerias, om de laatste dingen te shoppen.  Vandaag pakten we in, de hele voormiddag, en voor de rest zitten we te wachten...  Gisterenavond hadden plots verschillende mensen door dat we morgen vertrekken, en wilden ze vandaag nog afspreken.  Maar ja, die Hondurezen toch, ze zullen wel bellen...ooit...  En daarom voel ik me nu toch wel wat schuldig tegenover Vincent.  Ik ben al wat gewend geraakt aan deze levensstijl, ook al keur ik het niet echt goed (hoewel ik afgelopen zondag een echte Catracha was door gewoon niet op te dagen), maar hij verveelt zich hier de voorbije dagen.  En dat is eigenlijk toch niet de bedoeling van vakantie...  Tja, morgen terug naar het koude Belgie, dan kan hij zijn vrienden terug zien.  Het zal hem goed doen!