een affiche met namen

Sinds gisterenmorgen is mijn ventje terug van skiverlof!  Saar en ik zijn daar blij om.  Ik had nochtans mijn week zeer vol gepland, zodat ik niet te dikwijls alleen zou thuis zitten.  Ik ging deze week vaak salsadansen.  Daarnaast sprak ik af met vriendinnen.  Ik probeerde meer te slapen dan anders, maar dat ontaarde in minder slaap dan normaal.


Vrijdagnacht heb ik me zo lang mogelijk wakker gehouden, zodat ik nog wat samen met Vincent in bed zou kunnen liggen op zaterdagmorgen.  Natuurlijk vergeet ik op zo'n moment dat ik een lieve kat heb, die zoals een klein kind 's morgens té veel aandacht wil.  Dus zowel gisteren als nu stond ik op terwijl ik nog niet uitgeslapen was, om daarna de hele tijd op Saar te roepen die maar niet gewoon braaf kan zijn.  Overal zit ze op en tussen, ze pikt vanalles dat niet van haar is, ze zit wat te janken,... *zucht*


Gisteren gingen we naar goede gewoonte op café.  Ik kreeg het moeilijk, besefte weeral dat de tijd me inhaalt, dat we steeds ouder worden en dat niemand dat erg lijkt te vinden behalve ikzelf.  Op café gaan is saai, maar onze vrienden vinden het zo fantastisch.  En telkens we iets anders voorstellen, krijgen we een 'njet'.  Zelf stellen ze maar één ding voor dat uit de lijn ligt van wat we anders doen: Tommorowland.  Awel, puur om dwars te leggen zeg ik dan 'NJET'.


Om 1:00 ging iedereen weer netjes naar hun bedjes, en bleven we nog met twee over.  Onderweg naar de auto kreeg ik het nog moeilijker, ik wil gewoon niet aanvaarden dat het dit is.  We zijn plots te oud geworden om uit te gaan, we zijn eruit gegroeid of zo...  Vincent stelde voor om naar La Rocca te rijden, aangezien ik hem net een affiche had getoond in ons zogenaamd stamcafé.  Ik deed veel moeite om uit mijn negatief moment te geraken, en liet hem naar de Antwerpsesteenweg vertrekken.


Aan de deur bleek dat de selectieprocedure in ons land nog steeds bestaat, want een man met een iets donkerdere huidskleur mocht niet alleen binnen.  Zoiets vind ik dan veel te irritant, maar ik zette door.  Mijn jas weghangen kostte me 1 euro, de blacklightstempel 15.  Ja, het leven is degoutant duur geworden!  Roken gebeurt op een rokersbalkon dat zo laag is dat eigenlijk de hele discotheek in een sigarettengeur hangt.


En toch, ik heb me zalig laten meeslepen op de harde bass, zo lang tot ik een piepje in mijn oren had.  Omstreeks 4:00 besliste ik dat het mooi geweest was, want anders wilde ik gegarandeerd blijven tot het licht was buiten.  Fie wordt namelijk wakkerder vanaf dat moment.  Conclusie: Het was een zeer geslaagde trip naar een discotheek, aangezien het veel te lang geleden was.  Het kostte ons 90 euro, voor dat geld hadden we veel andere dingen kunnen doen.  MAAR, dat doet er niet toe, want ik heb beseft dat het nog mag.  En dat was me toch wel een zalig gevoel!  Vanaf nu wil ik vaker die stap zetten, ook al is met twee maar met twee.  Onze saaie vrienden mogen verder saai wezen, ze weten niet wat ze missen!