"Die mensen in het onderwijs hebben toch een zalig leven, zoveel verlof, maar 22 uren werken per week. ...." Uiteraard, zeg ik dan, maar .... Hoe vaak krijg jij om 1:00 's nachts plots het gevoel dat het allemaal te veel is geworden? Dat je al enkele nachten te weinig hebt geslapen, dat je al enkele dagen alleen maar werkt. Dat je te vroeg opstaat om door te werken, dat je thuiskomt en verder werkt, dat je 's avonds niet in de sofa belandt, dat je na middernacht volledig uitgebrand in je bed kruipt, huilend omdat je nog steeds niet klaar bent met al dat werk. Hoe vaak, vertel me dat eens!
Toegegeven, ik werk graag in het onderwijs. Echt wel! Ik geniet van het lesgeven, het bezig zijn met onze leerlingen. Zelfs het werken thuis vind ik oké, zolang het maar in functie van onze jongeren is. Echter, deze week heb ik al veel te veel uren aan de computer doorgebracht, en al die tijd heb ik niets voor mijn leerlingen kunnen betekenen. Het werk voor hen is blijven liggen. Want natuurlijk zijn papieren belangrijk! In onze maatschappij kunnen we er niet omheen, de bureaucratie. En daarom ben ik de hele week fulltime (en dat is meer dan jouw fulltime in de privé, geloof me maar) bezig geweest met typen, opzoeken, nog meer typen, schrijven, nog wat typen, en niet te vergeten mijn to do lijstje aan te vullen. Want terwijl ik bezig was met het in orde brengen van al die papieren, noteerde ik netjes wat ik dan vanaf vandaag weer allemaal kan doen. Deze keer gelukkig wél in functie van mijn échte werk.
Voilà, dat wilde ik eventjes kwijt. Voorts zal ik niet te veel vertellen, want dan verlies ik weer kostbare tijd om te werken hé! Ik ben sinds vannacht weer een weekje alleen, Vincent zit in de sneeuw (hey, ik ook ;-) ). Hij heeft ons mooie fototoestel mee, dus als ik de kriebels krijg om kiekjes te gaan nemen, zal ik dus met de gewone camera op stap moeten. Op de fotowebsite staan ondertussen de eerste foto's die we namen met het nieuwe toestel. Voorlopig nog niet zo'n goede kwaliteit. We hebben nog veel te leren... Dat de flash best steeds gebruikt wordt als we ergens binnen zijn bijvoorbeeld.
Ik heb daarnet ontdekt dat Daddy Yankee nog eens naar België komt! Het kost wel 55 euro, niet weinig. Ik ga er eens een paar nachtjes over denken, want hier in ons landje zal het niet zo evident zijn om iemand te vinden die me wil vergezellen naar één van de beste (misschien zelfs de beste) reggeatónzanger ter wereld. A ver, a ver...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten