Afgelopen weekend was het funweekend van AFS. Dat houdt in dat we een weekend weggaan zonder deelnemers, om ons gewoon eens te amuseren. Het is natuurlijk ook een vorm van teambuilding, wat onze 18+ - groep toch wel kan gebruiken. Dit was het derde funweekend. Eerder gingen we al eens naar de Ardennen en Nieuwpoort.
Deze keer werden we door enkele medevrijwilligers uitgenodigd in het Scoutel in Antwerpen. En dat was het, meer mochten we niet weten. Of toch, dat we een stuk VERS fruit mee moesten nemen. Al van tevoren vond ik het vervelend dat we niets mochten weten over de inhoud van het weekend. Vrijdagavond werden al mijn vragen beantwoord met "je zal wel zien". Er waren alleen pintjes, geen wijn, dus bleef ik nuchter en sliep ik slecht in omdat ik niet wist wat komen zou.
Zaterdagmorgen waren er drie vrijwilligers meer, maar zij zijn lid van de TP (trainerspool). Ze kwamen enkele workshops geven (wtf?!??). Dat kan niet, het is een funweekend! Autifie kreeg het steeds lastiger. Aanvankelijk trachtte ik me erover te zetten, tot we toch wel heel hard werden aangemoedigd om over onszelf na te denken en het even allemaal in de groep te gooien. De maat was vol. Na de broodmaaltijd besliste ik om niet meer deel te nemen en me terug te trekken onder het warme water. Daarna ging ik, samen met een vriendin die het ook niet meer zag zitten, een bezoekje brengen aan de Starbucks en wijn kopen voor die avond.
We werden vriendelijk verzocht toch deel te nemen aan de laatste 'workshop', want daar werd het waarom van de tot dan toe chaotische dag uitgelegd. Akkoord, het had zijn effect bereikt, maar ondertussen was autifie helemaal op dreef en kreeg ze het steeds moeilijker om gewoon ter plaatse te blijven en niet te kiezen voor vluchtgedrag richting Mechelen.
Om 15:30 trokken we eindelijk de stad in en speelden we Target. 's Avonds aten we in vleesrestaurant Amadeus en speelden met een deel van de groep Take 10. Ik ging licht dronken en zeer vermoeid slapen. De vrijwilligers van de TP waren intussen alweer vertrokken, dus wist ik dat me 's zondags toch wel iets van fun te wachten stond. Dat was ook zo, we boetseerden in klei. Nadien weer een broodmaaltijd en dan een lange, soms harde, evaluatie.
Conclusie: voor autifie was het funweekend niet zo fun. Ondertussen heeft iedereen zich geërgerd aan mijn toch wel zeer autistische trekjes, en hebben ze hopelijk ook beseft dat Fie echt wel structuur en een beetje voorspelbaarheid nodig heeft. Ik voelde me schuldig omdat ik zo hard reageerde, maar ik kon gewoon niet anders. Ik voelde me echt slecht en het leek me het beste om me gewoon uit de situatie te verwijderen. Indien niet, was ik ongetwijfeld een ontzettend storend element geweest. Ik begrijp dat enkele enthousiaste vrijwilligers erg veel tijd hebben gestoken in het organiseren van dit funweekend. Ik apprecieer hun werk, maar kon jammer genoeg niet gepast reageren. Ik heb ongetwijfeld tegen enkelen hun kar gereden en op wat tenen getrapt. Tja, autifie is nu eenmaal autifie ... !
Geen opmerkingen:
Een reactie posten