carta

Omdat bloggen momenteel niet het beste idee is, maar ik toch de noodzaak voel, deze brief.

Beste Marc,

Ik ken je niet, en dat blijft waarschijnlijk zo.  Jij hebt waarschijnlijk het gevoel dat je mij wel kent.  Je volgt deze blog al jaren, zonder mij persoonlijk te kennen.  Af en toe laat je een reactie achter.  Die reacties zijn voor mij van onschatbare waarde.  Het doet me goed te weten dat mensen luisteren, zelfs de mensen die ik niet persoonlijk ken.

Gisteren kocht ik een nieuw boekje.  Want ik schrijf al lang, zelfs al langer dan dat deze blog mee gaat.  Net zoals ik al lang dans, nog langer dan dat ik schrijf.  Dansen maakt meer bij me los dan schrijven.  Doch schrijven kan me ook daar brengen waar dansen me brengt.  En deze blog ontstond om heel andere redenen dan dat ik ooit begon te schrijven op papier.

Als ik daaraan terugdenk, hoe deze blog begon...  Tja, dat is voor mijn nieuwe boekje, als ik er zin in heb.  Het is mijn derde boekje.  Het vorige dateert van meer dan vijf jaar geleden.  Nu startte ik een nieuw, omdat bloggen zo publiek is.  Bloggen stoot mensen regelmatig tegen de borst.  Schrijven op papier doet dat minder.

Dus blog ik wat minder, en neem ik me voor wat meer te schrijven.  Hoewel dit sneller gaat, blind typen is nu eenmaal iets dat ik kan.  Ik schrijf en ik dans en ik ben.  En zo besef ik dat dit geen brief aan jou hoeft te zijn, maar gewoon weer zo'n persoonlijke noot uit mijn leven.  Maar af en toe een brief op deze pagina, kan geen kwaad.

Daarom dat ik je kort zeg: bedankt.  Bedankt om te luisteren, te lezen.  Bedankt om af en toe te reageren.  Bedankt om te zien dat ik mijn gevoelens uit (bizar genoeg, want ik blijf ervan overtuigd dat ik dat niet kan).  Bedankt om hier te zijn.  Ik hoef je niet persoonlijk te kennen, hoewel ik je zeker al eens door Google haalde.  Er zijn veel mensen met jouw naam, zo blijkt.  Maar of je nu werkt bij de bank, als tandarts,... of woont in Dendermonde, Brasschaat of Londerzeel,...  Het is gewoon leuk te weten dat je één van diegenen bent die erom geeft.

Merci.

En ja, ik wil bloggen.  Ik wil nog altijd bloggen, en dansen en voelen en zijn.  Maar alleen is dat zo alleen.  En met iemand is dat niet hetzelfde.  Dus ik tracht verder te gaan terwijl ik stil sta.  En ik zie wel waar me dat brengt op deze lijdzame levensweg.