paso a paso

Goed nieuws, want dat mag ook al eens.  Het lijkt stilaan beter te gaan met mij.  Op emotioneel vlak, bedoel ik dan.  Niet dat het geen pijn meer doet, of dat het me niet meer overvalt.  Maar er zitten al betere dagen tussen.  Stap voor stap, dag per dag.  We zien wel.  Het is een begin.

Vandaag had ik een goed gesprek op het werk.  Ik wandelde het lokaal uit met een goed gevoel.  Ondanks ik dit jaar erg slecht startte, heb ik het toch al acht weken volgehouden.  Dat is een hele prestatie op zich.  Volgende week zal het vakantie zijn.  Ik kijk er naar uit, maar zie er ook tegen op.  Enerzijds zal het de druk wat wegnemen, anderzijds zal het de druk verhogen.  Er ligt namelijk zéér véél werk op mij te wachten. 

Want werken, dat deed ik de voorbije periode op automatische piloot.  Al maar goed dat ik al wat ervaring heb, waardoor dat kon.  Ook maar goed dat mijn collega's zijn wie we zijn, als mens.  Echt, zij hebben mij verrast!  Met sommigen had ik nooit een goed contact, zelfs niet op een collegiale manier.  Echter, de laatste tijd hebben verschillenden zich van hun menselijke kant getoond.  Hartverwarmend, echt!

Zoals je merkt, het gaat beter.  Maar STOP, nog geen gejuich en zo!  Het zal nog altijd veel tijd vragen, de wonden zijn diep.  Doch, je leest het minder af langs buiten.  It's a start, nogmaals.  Een collega zei me vandaag dat ze het hoort aan mijn stem, dat het beter gaat.  Ik praat terug kordater, met meer vreugde.  Fijn om te horen dat anderen het ook voelen!

Maar nogmaals, voel aub ook aan dat ik er nog lang niet ben.  Voel aub ook dat ik nog veel pijn heb.  Voel aub ook dat ik zeer angstig ben.  Voel ook dat nog.  En blijf er voor openstaan, aub.  Nu, morgen, en zolang nodig zal zijn.  Want het is niet omdat je het niet meer ziet, dat het er niet meer is.  A dentro, todavia me siento .... alleen niet meer de hele tijd