TEMO

Alles blijft zeer chaotisch in mijn hoofd.  Het uitzetten lukt niet.  Sommige dagen lijkt het even beter te gaan, maar heel plots kan het omslaan voor lange tijd.  In het begin van deze week ging het niet.  Met een piek op donderdag, wanneer ik niet leek te kunnen stoppen met huilen.  Ik sliep deze week vaak in de sofa, omdat de televisie me dan wat afleiding kan bieden in de donkere nachten.

Schrijven doe ik bijna voortdurend.  Niet enkel hier, niet enkel in mijn speciaal aangekocht boekje, maar ook op losse papiertjes of in boekjes die ik bij de hand heb.  Als ik op de trein zit, begint het schrijven.  In het Spaans, het Engels, het Nederlands.  Alles is goed om niet uit te stappen in Berchem.  Want Berchem doet pijn.

Zoveel dingen doen nog pijn.  Nog steeds, ondanks de goed bedoelde opmerkingen dat ik het een plaats dien te geven.  Neen, jullie voel(d)en het niet.  Jullie kwamen niet bedrogen uit.  Jullie kregen niet te horen dat hij het nog nooit voelde.  Jullie gaven je niet volledig om dan heel alleen achtergelaten te worden.  Jullie werden niet geconfronteerd met een nieuwe 'liefde'.  Daar ben ik uit: het kan niet zijn zoals dat van ons.  Als je iets anders beweert, dan heb je tegen mij gelogen.  Maar dat is natuurlijk goed mogelijk.  Net zoals je nu de perfecte liefde vond.  Zij op tientallen kilometers van jou, waardoor je je gang kan gaan met anderen.  En gewoon zeggen "horen, zien en zwijgen".  Zo zal het bij mij ook wel gegaan zijn "What happens in Tenerife...".

Te Extraño - Me Odio

Zoveel dingen die ik schrijf.  Soms zeer direct, soms cryptisch.  Zoveel dat ik voel: pijn, verdriet, ongeloof, boosheid, woede, haat, angst, verwarring, onzekerheid.  En heel af en toe iets dat op geluk lijkt.  Zoals gisterenavond, toen ik een oude vriend ontmoette.  Oud, in elke betekenis.  Zes jaar hadden we elkaar niet gezien, van voor ik werd wie ik nu ben.  Een oude, wijze man is hij.  Wijze woorden had hij voor mij.  Maar hij begreep ook dat het nu nog allemaal te vers is, dat ik nog in het begin van het proces zit, dat ik nog niet echt kan openstaan voor zoveel wijsheid.

Want echt, fucked op ben ik.  Hij liet me zo achter.  Geen idee hoe ik ooit nog iemand ga vertrouwen.  Zelfs hem niet.  Want op dit moment wacht ik nog steeds.  Ik wacht, ook al weet ik dat dat geen zin heeft.  Verstand en gevoel zeggen iets totaal tegengesteld.  En het gevoel wil nog steeds dat alles terug wordt zoals het was.  Dat iemand me voortdurend zegt "alles komt goed".  Dat iemand me perspectief biedt.  Dat iemand me zegt "maar dan huren we een vrachtwagen, ik ken iemand die daarmee kan rijden" en "een lift hoef je niet te huren, iemand die ik ken heeft er één" en "ik ken een plaats waar je tijdelijk je meubels kan opslaan".  Al die dingen.  Maar niet zomaar iemand hoor, nee, jij, hij.  Niet jij.

En zo gebeurt het dat de blog elke keer opnieuw een te diepe kijk geeft op hoe het met me gaat.  Ik kan er niets aan veranderen.  Het is zo sterk.  Schrijven en huilen, huilen en schrijven.  Overal, altijd.  En dat stomme verstand maar niet kunnen uitzetten!  Anderzijds ook wel goed, of ik had al lang in Berchem gestaan, hehe.  Maar het is ontzettend vermoeiend.  

Gelukkig zijn er wel wat mensen die begrip tonen.  Ook mensen waarvan ik het niet verwacht zou hebben.  Ik heb het al enkele weken door, maar ben zo gericht op mezelf, dat ik er geen aandacht aan schenk.  In mezelf wel, maar niet publiekelijk.  Het ontroert me, hoe mensen zo aanvoelen dat het niet goed gaat.  Nu ja, het staat ook wel op mijn gezicht te lezen. En als je het daar niet ziet, dan wel in mijn ogen.  Daarom kijk ik je niet aan momenteel.

Er zijn dus wel wat mensen die me sparen.  Dat is het juiste woord.  Er zijn er ook anderen die dat lijken te doen, maar dan een mes in mijn rug steken.  Tja, ook dat hoort erbij.  Messen genoeg de laatste tijd, mijn rug doet er nog zeer van.  En niet enkel mijn rug.  Soms mijn hele lichaam.  Mijn hele lichaam!  Dat emotionele pijn zoveel fysieke pijn kan meebrengen, onvoorstelbaar.

Maar bedankt dus, bedankt dat je het ziet en dat je het niet nog erger maakt.    Bedankt.