werkdruk

Oh jawel, ik ervaar werkdruk.  Ja, nog steeds, ja.  En omdat ik niet wil stoppen met aan de computer zitten, maar eigenlijk voel dat het (door)werken ook niet meer lukt, kom ik naar hier.  Ook omdat het te laat is om mensen op te bellen, of zoiets.  En te laat om in mijn boekje te gaan schrijven, want dat duurt dan nog zo lang.  Typen gaat sneller.

Oei.  Neen, ik ben niet echt in een blogbui.  Echter, ik wil gewoon nog even aan de computer zitten.  En ik wil ook gewoon nog even wat komen vertellen.  Ook al heb ik dus geen blogbui.  Oei, dit is heel veel herhaling!  Heel veel oei, blogbui, gewoon, even, nog,...  Excuses.  Je mag ook stoppen met lezen!  Ik hou je niet tegen!

Het is verdorie veel.  Niet alleen voor mij.  Neen, dat hoor je mij niet zeggen.  Nooit.  Je hoort me zeggen dat het voor velen veel is.  Je hoort me ook zeggen dat sommigen niet die trots hebben.  Excuseer, dat is de waarheid.  Ik heb die trots wel, en dat durf ik met trots te zeggen.  Doch, het maakt het niet gemakkelijker.

Het maakt het zelfs ongezond, bij momenten.  Want soms slorpt het mij zó op!  Soms vergeet ik de wereld rondom mij.  Soms vergeet ik te genieten.  En ik weet dat het morgen gedaan kan zijn; of binnen 80 jaar (jups, dat is wel zéér optimistisch, maar quién sabe...?).  Maar het kan dus ook [overmorgen] zijn.

Wow, ik schrik weer van mezelf!  Enkele minuten hier, en de letters blijven maar komen.  De woorden volgen mekaar op.  Zonder nadenken bijna, gewoon gáán!  En daar ben ik ook wel trots op.  Misschien ligt het je niet, deze stijl.  Maar het is wél Fie's stijl.  Duidelijk mijn stijl.  Wie me kent, zal het bevestigen.  Dat geloof ik toch

Hoewel, vandaag werd het nog maar eens duidelijk dat ik meerdere stijlen heb.  Of zoiets.  Ik heb alleszins verschillende eigenschappen naargelang de rol die ik op een zeker moment uitdraag.  Want ik kan heel geduldig zijn in mijn job, maar in mijn privéleven kan ik dat een pak minder.  Dat werd me vandaag letterlijk gezegd.  En het klopt.  Ik weet dat.  Maar al snel kwamen we tot de conclusie dat het iets te maken heeft met (over)compensatie.  Met iets voor je beroep goed kunnen, maar dat eigenlijk niet in je natuur hebben, of zoiets, waardoor het daarbuiten een pak zwaarder wordt.

Wow

Geduld, ja, dat heb ik wel in mijn baan.  Doch, ik verlies het wel eens.  Zoals iedereen, zeker?  Het is menselijk.  Ik ben een mens.  Ik bén een mens.  Echt wel.  Dus verlies ik mijn geduld wel eens, net als andere mensen.  En wanneer dan blijkt dat anderen er wel in slaagden, voel ik me {je wil niet weten hoe lang ik nu al een geschikt woord zoek} tekort (gedaan), niet professioneel genoeg, ongeschikt!  Dat is het!  Ongeschikt!  Ook dat niet, hoor.  Pfff, je kent me toch al?  Gevoelens...

En toch is het tijd om mijn bed in te gaan.  Mogelijk met nog wat hersenspinsels die bij gelegd worden.  Of zo.  Het is te laat.  Te laat op een donderdagavond.  Te laat om mezelf niet goed te voelen over zaken die gebeurd zijn.  Dat is niet nodig, het heeft eigenlijk geen zin.  Verstandige gedachte...Nu die gedachte nog omzetten in een actie!

en neen...dit is géén negatieve post; ik weet niet wát het is; gewoon...gewoon