bedperikelen

In bed, laptop op de schoot.  Al even getracht in slaap te geraken, maar enkel kwaadheid en verdriet.  Tranen en een hartslag die verhoogt.  Want ik maakte een fout, een vergissing.  En deze keer heeft het eens niets met mijn werk te maken.  Of toch niet rechtstreeks.

Collega's, is dat werk?  Neen, ik denk het niet.  Sommige collega's zijn vriendinnen.  Andere collega's waren dat ooit.  En over die mensen gaat deze post.  Want zij bezorgen mij zo'n slapeloze nachten.  Mensen die oordeelden en veroordeelden.  Mensen die stopten me te steunen.  Mensen die wel graag alles weten over mij, maar blijkbaar vooral om daar dan over te kunnen gaan praten met andere mensen zoals zij.

Ik woon hier nu een jaar en kreeg al wel wat mensen over de vloer.  Toch organiseerde ik nog geen enkele 'officiële' housewarming.  Ik vond dat het tijd werd, en de eerste staat intussen op de kalender.  Het wordt een avond onder vrouwen. Die vrouwen kregen op voorhand een e-mail van mij met een link naar een Doodle.  Want ik wilde zeker zijn dat genoeg ladies zich zouden kunnen vrijmaken.  En die Doodle, die verstuurde ik ook naar veroordelers.  Nee, geen beter woord op dit moment.  Ik ben moe.

Ik geloof in de goedheid van mijn medemens.  Ik geloof in nieuwe kansen.  Ja, daar geloof ik in, maar niet in sommige andere zever.  Soy quién soy.  In ieder geval, heel wat dames vulden de Doodle niet in voor de deadline.  Dus ik liet er nog wat extra tijd over gaan.  De dag dat ik de bevraging ging sluiten, vulde iemand op de valreep nog haar keuzes in.  En vloeken dat ik gedaan heb!  Ja, ik vloek.  (Wie niet?)

Ik heb gevloekt omdat die bewuste persoon toevallig ook plots niet meer zat waar ik haar elke ochtend begroet.  Er zat iemand anders.  En in de wandelgangen (want die zijn populair op mijn werk) waait er wat over gewicht en zo.  Uhu.  En zo iemand nodig ik uit?  Iemand die mij veroordeelde en me blijkbaar ook niet vertrouwt, of zoiets.  Stomme trien

Ach, ik zou me er wel over zetten.  Dacht ik.  Hoewel het me niet losliet.  Zeker niet toen ik besefte dat ik eigenlijk een hele club had uitgenodigd, behalve de voorzitter.  Want de voorzitter deelde dat voorzitterschap ooit met mij.  Echter, zij kwetste me het hardst van alle collega's, waardoor ik besliste dat zij hier niets te zoeken heeft.  Doch ik wist, dat wist ik zeker, dat daarover gesproken ging worden.

So what?  Vraag me dan waarom!  Maar neen, dat dan ook weer niet!  Toch niet spreken, zeker!??!  Neen, gewoon het juiste moment afwachten: vier tegen één.  En boem!  "Ja, als zij wil komen, mag zij komen."  Stomme, stomme trien!  Natuurlijk niet!  Ik wil een leuke avond!  Spannend, maar geen spanning!  Ik wil geen mensen in mijn thuis die me zo ver krijgen.   Mensen die me kwaad, met tranen en zonder slaap mijn bed in sturen.

Dus, ja, je mag het door vertellen.  Je weet heel goed over wie dit gaat.  En ik blijf mezelf moed inspreken om het ook eens persoonlijk te zeggen.  Eigen ruiten inslaan?  Dat zal ik zeker doen.  Maar zo'n achterbaks gedoe, daar heb ik een hekel aan!  Bedankt, bij deze, aan diegenen die wél eerlijk en ongezouten hun mening hebben gegeven.  Met jullie kan ik wel gewoon verder.  Merci