culturele emoties

Geen idee waar dit schrijven naartoe zal gaan.  Het is een titel die ik al even in mijn hoofd heb.  Net als andere posts die al een tijdje wachten om getypt te worden.  En eigenlijk ging ik nu doelloos naar een scherm staren.  Echter, ik wist niet goed wat ik nodig had, dus dacht ik dat het tijd werd om hier nog eens langs te komen.  Het is al even tijd daarvoor.

Laat ik even stoppen met nadenken en schrijven wat ik wilde schrijven.

Ik hou van cultuur!  Ik hou van cultuur, in al haar vormen.  Ik hou van een avondje theater, een concert, een gesprek met iemand met een andere nationaliteit, een bezoek aan een supermarkt met niet-Belgische producten, een observatie van subculturen, een verkenning van verschillende muziekstijlen, een zoektocht naar een eigen cultuur die voortdurend verandert, de geschiedenis die cultuur maakt tot wat ze nu is.

Ik hou van cultuur.  Echt.  Ik omarm cultuur.  Ik vind cultuur iets heel persoonlijk.  Cultuur maakt ons (meer) mens.  Cultuur vertelt wie we zijn.  Cultuur maakt ons tot individuen die deel uitmaken van een groep.  Cultuur maakt ons verschillend van de andere.  En dat vind ik zó boeiend!

En ik kan er volledig geëmotioneerd door geraken.  Ik kan elke mogelijke emotie ervaren door cultuur.  Slechts weinige emoties kan ik werkelijk benoemen, dat is één van mijn zwakke punten.  Een werkpunt, laat het me zo zeggen.  Geen idee of ik er nog wil aan werken.  Doch, ik ervaar veel emoties wanneer ik praat over cultuur.  Ik ervaar boosheid, vreugde, blijdschap, ontroering, verdriet, woede, euforie, depressie, onmacht, angst, en zoveel meer!  Dat alles ervaar ik wel eens wanneer ik nadenk of spreek over cultuur.  

Deze post zit al even in mijn hoofd.  Ik kwam in een conversatie met toch wel wat extreme, radicale uitspraken.  En daar zat ik dan, de minderheid verdedigend.  Oké, toegegeven, die minderheid wordt steeds minder een minderheid.  Gelukkig maar, mijns inziens.  Maar waarom zijn er nog steeds minderheden?  Waarom?  Waarom kan niet iedereen gewoon accepteren dat iedere persoon een eigen cultuur heeft?  Echt, iedere persoon heeft een eigen cultuur!  Jij hebt dat, en ik heb dat ook.  En soms droom ik - tevergeefs - dat anderen dezelfde cultuur hebben als ik.

Neen, dat nu ook weer niet.  Want dan ben ik niet meer uniek, noch die andere.  Maar al die onverdraagzaamheid...ik word er niet bepaald gelukkiger van.  Echt niet.  Of ik dan nooit onverdraagzaam ben?  Natuurlijk wel.  Ik word het wanneer mensen raken aan iemand die me nauw aan het hart ligt.  Echter, ik word dan onverdraagzaam naar één individu, niet ten opzichte van een hele groep die blijkbaar tot 'dezelfde cultuur' behoort.

Want in mijn ogen behoren we dus allemaal tot een eigen cultuur.  Want we behoren tot een zekere grote cultuur.  Maar we zoeken ook subculturen op, omdat we ons onvoldoende compleet, gesteund of wat dan ook, voelen binnen onze cultuur.  Maar die subcultuur gaat ongetwijfeld ook weer kenmerken voorop stellen (of achterop stellen) die ons minder liggen, dus gaan we verder op zoek.  En zo komen we allemaal tot een eigen cultuur.

En dat heeft geen naam.  Of zoiets.  Mijn gedachten gaan razendsnel.  Mijn vingers nog sneller.  Tot welke cultuur ik dan behoor?  Tot de Fie-cultuur, natuurlijk.  En of mijn cultuur de beste is?  Uiteraard niet.  Maar ik schaam me niet om mijn cultuur.  En ik voel wel soms plaatsvervangende schaamte voor anderen hun cultuur.

Oeps, dat komt mogelijk verkeerd over, maar dat is dan maar zo.

Oké, terug naar de titel.  Want mijn verhaal is nog niet klaar.  Haak gerust af, als je dit te diepgaand, verregaand, extreem, radicaal, of wat dan ook vindt.  Het is je goed recht.  Ik heb nooit iemand verplicht om hier te komen lezen.  Ik zal dat ook nooit doen.  Ik verkies bewuste lezers boven voyageurs.

Hopla
  kwam dat er even zomaar uit

Deze post ontstond een dag later.  Toen ik opnieuw in een zaal vol mensen zat die toch voor een gedeelte mijn overtuigingen delen.  Een zaal vol mensen uit verschillende culturen, verschillende achtergronden, verschillende subculturen, een verschillend geloof, een verschillend beroep, verschillende families, verschillende vriendengroepen, verschillende verschillen.  En die avond voelde ik me zo verbonden.  Ik wist (bijna zeker) dat er op die plaats, op dat moment, geen plaats was voor onverdraagzaamheid.  En dat ontroerde me zo. 

Dat kan me zo ontroeren.  Ik kan op zo'n moment echt met tranen in mijn ogen zitten.  Want, ja, ik kan verdorie ongelooflijk emotioneel worden bij schijnbaar kleine dingen.  Emotioneel op alle vlakken.  Ontroerd, blij, gelukkig, boos, woedend, droevig, triest, depressief, verdrietig, (on)rustig,...  Dat kan ik.

En nu zit ik hier, se.  In mijn zetel.  Schrijvend over veel en niets.  Schrijvend over wat voor mij cultuur is.  Schrijvend over iets dat ik niet weet en waar ik veel over weet.  Schrijvend vanuit mijn gevoel, mijn hart, mijn grondvesten.  Schrijvend, wetend dat dit foutief begrepen kan worden.  Schrijvend, wetend dat dit niet begrepen kan worden.  En ook schrijvend, zoals ik dat kan.