't is stilletjes

't Is stilletjes; hier.  Op andere plaatsen helemaal niet.  Daarom dat het hier zo stil is, ongetwijfeld.  Niet dat ik wild aan het feesten ben of zo, in tegendeel.  Ik heb het zelfs nog eens nodig.  Ik heb gewoon veel te doen, en ik ben moe.  In de winter ben ik veel sneller moe dan in de zomer.  Het is 22:00, en ik zou eigenlijk al een half uur in mijn bed willen liggen.  Want het is al u-ren donker, al uren!  En mijn lichaam wil dan naar bed.  En 's morgens wil het er nog blijven, want dan is het ... jep ... nog steeds donker!

Druk?  Uiteraard, wanneer niet?  Ik ben een drukbezette vrouw.  Gedeeltelijk kies ik daar voor, deels wordt mijn tijd door anderen ingevuld.  Zoals de voorbije drie weken: boodschappen doen, boodschappen doen, boodschappen voor Fie...?  Neen, daar heb ik geen zin meer in.  Ik loop voor anderen naar de winkel, wring me in bochten om dat rond te krijgen, maar heb geen energie over om voor mezelf eens te gaan winkelen.

En zaterdag heb ik mijn eerste échte housewarming.  Oh, jawel, nu pas!  Meer dan een jaar nadat ik hier introk.  Ik vond altijd dat mijn appartement 'klaar' diende te zijn vooraleer ik hier mensen 'officieel' zou uitnodigen.  En of het af is?  Neen!  Natuurlijk niet!  Dus heb ik de boodschappen vandaag geannuleerd (en ja, uiteraard voel ik me daar schuldig over) om in mijn appartement te werken.  Ik ging naar het containerpark, zette nog twee vuilzakken en dozen aan de deur, en rommelde héél hard.  Tot ik het beu was.

Toen belde ik een vriendin om last minute samen te eten en te klinken op onze vriendschap.  En nu zit ik hier.  Het is hier al wat opgeruimd, maar toch nog zeer rommelig (op andere plaatsen dan gewoonlijk) en vuil.  Morgen en vrijdag verder doen, dus.  Oeps, en dat schoolwerk?  Dat zal wel goed komen.  Soms zijn er andere prioriteiten.

Morgen krijgen we uitleg over onze nieuwe rapporten.  En in principe dienen alle evaluaties tot en met vandaag bijgewerkt te zijn.  Neen, dat is niet zo in mijn geval.  Jammer.  Soms zijn er andere prioriteiten.  Dat is gewoon zo.  Werk is niet alles.  Mijn appartement is niet alles.  Uitgaan is niet alles.  Mijn vrienden zijn niet alles.  Familie is veel.  Dansen is bijna alles.  

Dat is echt zo.  Niet dat ik nog veel dans, integendeel.  Maar dansen is echt wel bijna alles.  Ik kan niet zonder.  In mijn hoofd dans ik voortdurend.  En op de vloer regelmatig.  Ook nu weer, in mijn hoofd, met mijn lichaam, al typend.  En ik voel dat mijn bed nu echt wel roept.  Morgen weer vroeg "uit de veren" (wat een spreekwoord toch)!