jetlag de kop ingedrukt

Vorige woensdag hield ik mezelf wakker tot 20:00.  Ik sliep tot het tijd was om mij klaar te maken voor Antilliaanse Feesten, doch werd even onderbroken door Chris om 3:00.  Hij had wel geslapen overdag en was om 19:00 al in bed gekropen. Voor hem woog de jetlag dus wat door.  Toen ik donderdag opstond, had ik het gevoel dat er geen sprake meer was van jetlag.  En meteen vertrekken naar Antilliaanse was echt een topplan, achteraf bekeken!

Het weekend leek me anders dan vorige edities.  Om te beginnen, bracht ik meer dan 4 uren door op de wachtparking.  Elke auto werd namelijk gecontroleerd door de politie.  Of die controle zinvol was?  Neen, natuurlijk niet.  Maar het was een manier om te kunnen zeggen dat ze al het mogelijke gedaan hadden, of zoiets.  Zo lang staan wachten in de kou en regen (want ik bleef uiteraard niet heel de tijd in de auto) was niet meteen een meerwaarde.

Chris was al eerder met Fanny, Tom en Chaja mee naar binnen gegaan, en had de tent al opgezet in de regen.  Dat was wel fijn!  De hele donderdag bleef het miezerig weer, wat de sfeer niet echt ten goede kwam.  Donderdagavond/-nacht genoten we van een kakofonie van allerlei muziek in de omgeving van onze kampeerplaats.

Vrijdag klaarde het rustig op in de namiddag, waardoor we een vals gevoel van "we hebben nog veel tijd" ervoeren.  Bijgevolg maakten we ons klaar in het donker en waren we pas laat op het festival.  Dat kwam mede doordat we ook daar weer grondig gecontroleerd werden.  Opnieuw een uur versch*ten aan zinloze controles.  Pfff, ik mis Canada.

Die avond werden we getrakteerd op veel soca.  Chris werd moe na het optreden van Kinito (eindelijk live gezien, jeuj!), ik ging mee naar de tent.  Slechts één feestje in de buurt, dus dat viel wel mee.  Zaterdagavond was het salsatijd!  Havana de Primera en Oscar de Leon stonden achtereenvolgens geprogrammeerd.  De eerste groep had ik al eens gezien op het Kiel.  Toen vond ik ze goed.  Op de mainstage van Antilliaanse kwamen ze minder van grond, mijns inziens.  Het optreden van Oscar was geweldig!  Goed gedanst, amai!

Ik was vastberaden om deze keer wél de keet te sluiten, dus dat deed ik.  Ik bleef als enige achter tot het laatste liedje in de Palacio de la Salsa.  Groot was mijn verbazing wanneer bleek dat er geen afterparty's waren op de camping!  Zoals ik al zei, het was anders dan anders.  Daardoor konden we wel rustiger slapen.  Hoewel, onze buren beslisten om hun eigen feestje nog te houden, niet zo aangenaam eigenlijk.

Al bij al vond ik het weer zalig om tijd door te brengen met mijn lieve vrienden.  Zeker omdat zowel Chaja als Fanny intussen ook op vakantie zijn vertrokken.  Dus het was elkaar weerzien en opnieuw afscheid nemen.  Met Chaja ging ik dinsdag nog wel naar Bocadero, waar ik eveneens bleef plakken tot de lichten aan gingen.

Verder heb ik deze week nog gerust, ik lag vooral 's nachts lang in bed.  Af en toe keek ik naar een serie, met Saartje bij mij in de zetel.  Ik bezocht Elzy, mamie, mama en papa.  Ik vertelde over onze fantastische reis, opnieuw en opnieuw.  Ik kocht een nieuwe stofzuiger.  Ik wilde donderdag eveneens gaan dansen, maar kreeg migraine dus bleef thuis.  Gisteren nam Lara me mee naar een gewonnen yogasessie, daarna vervoegde ik Chris en Wiebe in Lier.  Het werd gek genoeg nog 4:00, terwijl we enkel zaten en praatten.

Vandaag zijn het Cubaanse Feesten!  Dat weet ik dankzij Conny en Maurizio.  Ik kwam hen vorige week tegen op Antilliaanse.  Zalig was dat!  Het zijn zo'n lieve mensen!  Twee jaar geleden, na de Cubaanse, ontmoette ik Chris in Lier.  Vandaag neem ik hem mee naar daar, hoewel ik niet zeker weet of hij dat zal aan kunnen.  Hij is precies nog steeds niet helemaal bekomen van 6 weken Fie op reis en op een festival.  Bij mij van jetlag geen sprake!  Wel al terug van wat werkgerelateerde stress.  Ik tracht het telkens te verbannen naar een donker hoekje, en nog even te genieten van nu.  Echter, opruimen dien ik nog te doen...