first come, first serve

Supermarkt. Kassa kiezen.  Lange rijen.  Waarschijnlijk foutief kiezen.  Geduldig wachten. Bericht dat extra kassa zal geopend worden.  Vrouw die net toekomt en rent om als eerste bij de extra kassa te zijn.  Anderen kijken toe.  Niemand reageert.  Misschien een enkeling die non-verbaal ongenoegen laat blijken.

Trein komt toe aan het perron.  Altijd wel iemand die drumt en al opstapt nog voor de passagiers kunnen afstappen.  Op tram en bus hetzelfde verhaal.  De hele rit aan de deur staan.  Amper plaats maken voor mensen die willen passeren.  Net voorbij de halte voor het rood staan.  Niemand meer laten opstappen.  Ten dienste van de bevolking...

Oh jawel, de dagdagelijkse frustraties!  Iedereen die al eens een supermarkt bezoekt, kent het wel.  In sommige ketens reageer ik niet, want begrijp ik de frustratie van zeer lang staan wachten.  Dan is het een kwestie van 'het recht van de sterkste', oftewel degene met het minste normbesef.  Mijns inziens.

Echter, afgelopen woensdag gebeurde het in Colruyt.  Mijn ervaringen met die supermarkt zijn behoorlijk positief.  Ik heb niet vaak het gevoel dat ik daar lang dien te wachten.  Dus als dan iemand even mij en twee anderen voorsteekt, dan reageer ik toch.  Aanvankelijk treedt de man achter mij me bij, maar wanneer ik hem dan aanmaan om voor de vrouw te gaan, zegt hij dat hij wel zal aanschuiven.  In wat een wereld leven we toch? 

Waarden en normen.  Dagelijks ben ik ermee bezig in mijn job.  Ik tracht mijn leerlingen op te voeden tot verdraagzame, empathische burgers.  Af en toe zet ik de knop van leraar niet uit buiten de school(m)uren en zet ik die taak verder in het openbare leven.  Alhoewel, ik twijfel eraan of dat zozeer met mijn beroep te maken heeft.  Ik denk dat het eerder is wie ik ben.  Ik kan niet tegen oneerlijkheid en onrecht.  Ik kan niet tegen onverdraagzaamheid en normvervaging.

En natuurlijk ben ook ik soms onbeleefd.  Dat ik arrogant kan zijn en in een furie kan schieten, dat is geen geheim.  Dat ik dan al eens een politiek incorrecte uitspraak doe, is goed mogelijk.  Toch vind ik dat ik een goed mens ben.  Ik heb een groot hart.  En ik lijk soms te gevoelig voor deze wereld.

Neen, ik reageer niet altijd.  Soms ben ik achteraf kwaad op mezelf omdat ik niets zei.  Af en toe hoor ik over mensen zoals ik, en ben ik blij te weten dat ik niet de enige ben die de ergernis durft uitspreken.  Zoals de man die eveneens blogt en schreef over storende jongeren op de tram.  Fysiek tussenkomen leek me niet verstandig, maar verder sta ik helemaal achter zijn actie.  Triest dat hij geen steun kreeg van omstaanders.  Ook ik bevond me al in zo'n situatie.  

Ik probeer positieve energie te halen uit het goede.  Ik probeer me te concentreren op het goede.  Een tramchauffeur die me toch nog laat opstappen voorbij de halte, wanneer hij voor het rode licht wacht.  Ik bedank hem extra en benadruk dat ik het fijn vind dat hij me er wel nog op laat, in tegenstelling tot sommige van zijn collega's.  Hij legt me uit dat hij enerzijds verantwoordelijk zou zijn indien ik me kwets bij het opstappen, anderzijds kan hij een boete krijgen van de politie als ze hem erop betrappen. 

Oké, dan begrijp ik het al iets beter.  En toch, toch blijf ik me afvragen waarom we in dit land zoveel belastingen betalen om zoveel dienstverlening te mogen ontvangen.  Waarom die dienstverlening vaak ontoereikend blijkt.  Waarom dat in andere landen wel kan.  En telkens kom ik uit bij de verzuring.  De verzuring van de bevolking, de uitgebluste werknemer, de maatschappij in het algemeen...  Jawel hoor, ik tracht het positieve te zien, maar ik zie ook veel negatieve dingen.