Vrijdagavond vierden we Fanny haar verjaardag. Na een lekker drukke avond in Mama Matrea, trokken we richting Publik. Fanny wilde niet naar een latin feestje, omdat ze ook niet-dansers wou overtuigen om mee te gaan. In Publik was het die avond Balkan Fever. We wisten dat op voorhand, maar toch kon de man aan de deur het niet laten om ons erop te wijzen. Want blijkbaar hadden ze daar geen Belgen verwacht.
We waren nog geen vijf minuten op het feestje, of er klonk reggeatón door de boxen! Straf, dat wilden we net vermijden! We leerden al snel dat "Balkan" niet alleen voor die muziekstijl staat, maar dus ook voor andere genres. Hip hop, RnB, dance: het passeerde allemaal de revue. Maar de muziek in het Slovo-Kosovaars overheerste toch. (Ik ben aan iemand gaan vragen in welke taal de liedjes waren.)
Ik vond het een leuke avond, en ook wel grappig. Grappig hoe wij blijkbaar niet pasten op het feestje, hoewel we ons toch amuseerden. Grappig ook hoe aan mij gevraagd werd door een medetoiletbezoekster wat ik daar eigenlijk deed; waarop ik repliceerde met dezelfde vraag. Zij sprak met een Limburgs accent, ik woon tenminste nog in Antwerpen! Ja, het was tof.
Bij het naar huis gaan, ontdekte ik een gedicht op een muur:
de pijnfuif
vrienden
ik heb
de pijn
maar op
de kachel
gezet
om ze warm
te houden
als iemand
pijn wil
ze is
lekker vers
neem gerust
en neem
wat meer
er is pijn
genoeg voor iedereen
gust gils
Ja, het is somber. Helaas is dat hoe ik me momenteel voel. Ik ben weer in zo'n fase. Zo'n fase waarin de kleinste ergernissen mijn gedachten en gevoelens volledig beheersen. De fase waarin ik volledig kan crashen. De fase waarin mijn gevoelens leiden tot acties en mijn verstand even niets te zeggen heeft.
Hoe dat komt? Geen idee. De tijd van het jaar? De herfst? Vroeger donker en zo... Ik weet het niet. Wat ik eraan doe? Weinig. Ik wil de brokken wel lijmen, je weet wel: op de blaren zitten nadat ik mijn gat verbrandde. Echter, het sombere gevoel gaat daar niet mee weg. Alleen wanneer ik lesgeef, verdwijnt het even naar de achtergrond. Goed dat dat er nog is! Hoewel ik ook alweer behoefte heb aan vakantie, aan even bepaalde mensen niet zien. Misschien hangt dat samen met de somberheid. Misschien ook niet. 't Is nog altijd wat het is, 't is nog altijd 'es lo que hay'.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten