dansen kan het nog

Er is zoveel gebeurd op zo'n paar dagen!  Ik ben hier al snel terug, eigenlijk.  Dinsdag wilde ik al hier zijn, maar toen werd het drukker en drukker en kwam ik dus niet.  Dinsdagavond had ik dansles, met Fanny.  Oh, dat doet me toch zo'n deugd!  Hoe somber ik me ook mag voelen, samen met Fanny dansen brengt me geluk.  Het brengt me even dat geluk. 

Ik kan ontzettend gefrustreerd geraken wanneer ik een bepaalde pas niet snap, maar daarvoor zijn we niet daar.  Jawel, ik wil graag nieuwe dingen leren, zeker en vast.  Doch, met Fanny ga ik gewoon naar de les voor het plezier.  Het is een uurtje dat op onze kalender staat om wat te dansen, te bewegen, te lachen, bij te kletsen.  En een fractie van een moment voelde ik zoveel frustratie dat de tranen opwelden in mijn ogen.  Echter, dan gebeurde er weer iets grappig, en liet ik die stress los.  Ja, dansen kan me zoveel geven, nog steeds.  Gelukkig maar.

In een Google-zoektocht kwam ik iets tegen over de dingen doen die je graag doet.  Toch ligt het niet zo simpel.  Fanny kan volgende week niet naar de les komen, en alleen ga ik niet gaan.  Niet dat ik dat niet durf, ik ga zelfs alleen uit soms.  Neen, omdat ik weet dat het me dan absoluut niets zal geven, buiten negativiteit.  Ik ben nog niet vergeten hoe verschrikkelijk ik me voelde een jaar geleden, wanneer ik ook dansles ging volgen.  Dus, nu drie weken niets, helaas.  Een week later is het vakantie, en wordt er geen les gegeven.

Nog een week en het is vakantie.  Ik heb er nog steeds behoefte aan, maar het is precies al wat verminderd.  Na dinsdagavond voel ik me terug wat beter.  Nog geen euforie (maar best ook, want dat noemen ze manie), lang nog niet.  Echter, de diepe pijn, het ongecontroleerd huilen, dat is al wat naar de achtergrond geëbd.  Hoewel ik er alert voor blijf.  Het lege gevoel is er nog steeds, dat besef ik maar al te goed.  Doch, ik kan al terug wat vrolijker zijn.

Ik weet dat dat komt omdat mijn week nogal druk was.  Woensdag had ik een afspraak bij de gynaecoloog.  Gewoon een controle, twee maanden na het plaatsen van dat nieuwe spiraal (oei, te privé? pfff, ik doe daar niet aan mee).  Ik dacht bij mezelf 'wat onaangenaam, maar ik weet wat er gaat gebeuren en het is maar een futiliteit'.  Niet dus.  Op het scherm had ik het zowaar zelf gezien: daar klopt iets niet.  Inderdaad, het klopte niet.  Dus terug door die pijn, deze keer zonder pijnstiller.  Een pijnstiller die anders zeer effectief is bij mij, aangezien ik dat normaal niet neem. 

Niet fijn! Woensdag veel pijn ervaren, luie avond gehad.  Ik keek Shameless verder uit, met een kersenpitkussen en een glaasje wijn erbij. Dat kussentje heb ik vaak opnieuw verwarmd!  Ook om in bed te gaan had ik het nodig.  Ik sliep uiteindelijk niet zo goed, voornamelijk door de pijn.

Gisteren ging het al veel beter.  Ik voel nog af en toe pijn, maar mijn lichaam wordt het precies wat gewoon.  Geen idee of ik dat kan vergelijken met een tweede/derde bevalling.  Misschien doet dat ook wat minder pijn.  Ik zal het waarschijnlijk nooit weten.  Toch enkele keren opnieuw gevraagd aan de dokter of ik zeker niet zwanger was; geen behoefte aan!

Ik had gisteren voor de middag een telefoongesprek gemist, een nummer dat ik niet kende.  Ik had ook een bericht op mijn voicemail, maar beluisterde dat pas rond 12:30.  "U spreekt met dokter Straetemans."  Ai, niet goed!  Elzy haar huisdokter belde me om te laten weten dat ze op dat moment werd overgebracht naar spoed.  Pfff...

Ja, ik zucht daarvoor.  Het is niet zo simpel.  Ik doe het allemaal wel, maar het vraagt wel wat van een mens.  Ik ben daar eerlijk en open over.  Zo ben ik gewoon.  Ik heb nog netjes verder gewerkt en vergaderd na school.  Tegen 19:00 was ik in het ziekenhuis, met koffertje en extra tas gevuld met spullen.  Omstreeks 21:30 at ik Indisch afhaaleten.

Hoe het met haar gaat?  Dat is me nog niet helemaal duidelijk.  Ik verwacht later vandaag nog telefoon van haar nicht.  Zelf ga ik vandaag niet.  Grenzen bewaken en zo.  Oei, dat klinkt zo zwaar en fout, besef ik.  Ja, misschien is het dat zelfs.  Maar ik doe veel.  Ik doe echt veel.  Ik zeg dat, maar anderen zeiden me het ook al.

Elzy is alleszins wel bij bewustzijn, geen bloedingen.  Eerste onderzoek wijst evenmin op een breuk.  Vandaag kreeg ze meer onderzoeken.  Ik mocht weer uitleggen wie ik dan juist was aan de verpleging, uiteraard.  Eigenlijk wel erg, als je weet dat ik degene ben die gebeld werd (zelfs op vraag van Elzy), dat ik degene ben die recht van haar werk naar haar appartement ging, dat ik degene ben die spullen kwam brengen, dat ik degene ben die de medicatie netjes kon oplijsten.  Niet te veel over nadenken best.

En zo werd het vandaag.  Vanavond op de agenda: Alpha Blondy!  Sinds vanmiddag weet ik echter dat de man ziek is en het concert geannuleerd werd.  Voorlopig nog niet volledig beslist wat ik ga doen.  Bar 11 zal er sowieso bij zijn.  Noche de salsa, it's a call for Fie!  Morgen betalen Chris en ik een kartervaring voor Tom, dat was ons verjaardagscadeau.  Natuurlijk worden we verondersteld zelf eveneens achter het stuur te kruipen.  

Zondag zal ik in het ziekenhuis geraken, normaal gezien.  En voor school werken en wat huishoudelijke dingen doen.  In de vakantie heb ik nog niet te veel plannen.  Ik ga donderdags naar de Ardennen, prospectie voor onze 'Adventure Week' in het derde trimester.  Ik ga ook proberen op prospectie te gaan in mijn reisgids van Namibië, kwestie van die trip stilaan te kunnen beginnen plannen.

Wat mijn welbevinden betreft, weet ik het nog niet zo goed.  Tegen dit tempo weet ik dat het gewoon weer passeert.  Doch, ik weet ook dat het gewoon weer terug komt.  Ik heb wel wat ideeën, maar sta er op dit moment nog niet helemaal voor open.  Dus blijf ik gewoon Fie, met haar ups en downs.