avonturen op mijn appartement

Ik maak hier toch het één en ander mee, hoor.  Straatlawaai en zwerfvuil horen spijtig genoeg bij deze buurt.  Af en toe ontploft mijn innerlijke bom, loopt mijn emmer over, en reageer ik fel.  Vorige nacht ademde ik diep in en uit vooraleer ik mijn hoofd uit het raam stak met de vraag of de jongeren van de overkant misschien binnen konden verder babbelen.  Het was namelijk al middernacht.  Op dit moment maakt me dat niet zoveel uit, 't is vakantie.  Maar toch, het zorgt er alweer voor dat ik veel te laat uit mijn bed kwam.  Weer bijna een halve dag om.

Ook hier binnen blijf ik spannende dingen mee maken.  Hoe het komt, weet ik niet helemaal, maar de muizen hebben duidelijk de weg naar boven gevonden.  Tine denkt dat het komt doordat zij een doorgang vond naar haar appartement en die dicht maakte.  Zou kunnen.  Ik heb in ieder geval al meerdere keren bezoek gehad de voorbije weken.

Een week of twee geleden kwam ik thuis op vrijdagavond.  Saartje zat al alleen sinds donderdagochtend.  Het was reeds donker, en bij het openen van de deur vond ik dat het heel hard stonk binnen.  Ik stak het licht aan, en zag een slagveld in de living.  Ik heb de slechte gewoonte om, bij het binnen komen in mijn appartement, mijn schoenen uit te doen in de living.  Ik ben te lui om de schoenen ergens deftig op te bergen, dus ze blijven staan.  Saartje knuffelt graag met de schoenen.  Echter, die avond lagen de schoenen verspreid over de leefruimte.  "Hier klopt iets niet."

Aanvankelijk verhief ik mijn stem een beetje tegen Saar, ik liet blijken dat ik niet tevreden was met wat ze had gedaan.  Maar Saar bleef maar rond mijn benen hangen, het maakte geen indruk op haar.  Ik bleef staan met mijn jas en schoenen nog aan, nam alvast de gsm om foto's te maken; Want ik had door dat we hier met een viervoetig knaagdier te maken hadden.

Nog wat rondkijken en jawel!  In mijn nieuwe pantoffel zat ze!  Erin hé!  Schattig, dat wel, maar vooral toch vervelend.  En Saartje trots!  Hoe ze erin was gekomen, daar kan ik alleen naar raden.  En hoelang dat spelletje al aan de gang was eveneens.  Dat Saar heel content is met zo'n levend speelgoed, dat behoeft geen uitleg.

Tien minuten later kwam Chris thuis.  Ook hij merkte meteen de stank op.  Ik vermoed dat de muis al half dood was, of zo.  Chris heeft komaf gemaakt met het diertje, buiten op straat.  Want ik wil dat niet op mijn geweten, en ik wil daar ook geen getuige van zijn.  Echter, ze gaan vrijlaten in het naburig park, was evenmin een goede oplossing.  Aangezien ze mogelijk al 'kreupel' was.

De tweede pantoffel, overigens net nieuw, bleef in de living staan.  Kwestie van de volgende muis...je begrijpt het plaatje!  Op oudejaarsdag was het alweer zo ver.  Saar kwam niet naar de kamer toen we haar binnen lieten.  Chris ging kijken: "neen, ze slaapt niet, ik zie haar nergens".  Een minuutje later: "ja, ze heeft weer een muis, ze zit in je schoen".  Dju, hé!  Misschien een beetje grof, we hebben ze er enkele keren uit gelaten, zodat Saar nog even kon spelen.  En ook zodat ik haar even kon bekijken.  Want opnieuw wilde ik ze vrij gaan laten, maar ik ontdekte dat het beestje al wat gehavend was.  Dus Chris loste het weeral op.

Gisterenochtend kwam Saar weer niet naar de slaapkamer.  Ik ben haar gaan zoeken en zag dat ze geconcentreerd bezig was in de woonkamer.  Ik ben terug naar bed gegaan, deur toe en oogjes dicht.  Wanneer ik opstond, heb ik niets gevonden.  Doch Saartje blijft aandachtig alles in 't oog houden!  Ze is echt ongelooflijk gefascineerd door elk spleetje, elk geluid, elk hoekje in het appartement.  Schattig, hoor!

Chris is terug naar huis, dus stiekem zie ik het minder zitten als ik er nu eentje op bezoek zou krijgen.  Anderzijds ben ik er niet echt bang voor, maar ik wil zeker niets doen dat dat diertje zou doen sterven.  En hoe ik het ga oplossen?  Goeie vraag.  Want uiteraard is dit geen al te beste situatie.  Op zoek naar de doorgang en die dicht maken?  Ik heb praktisch overal in mijn appartement een grote spleet tussen vloer en plint, dat wordt niet evident.  Ik kan geen vergif leggen, om logische redenen.  Tine blijft dat in de kelder doen, occasioneel komen ze eten.  Tja, afwachten.  Saartje nog even laten genieten van al die spannende dingen!  En nu naar Elzy vertrekken, want 't is dringend tijd.