ik heb geen titel (of toch!, om 4:10 >> geluk & verdriet)

't Is niet dat ik niets te vertellen heb, ik heb gewoon geen inspiratie voor een titel.  Dus wordt het de titel dat ik geen titel heb.  Het is nu al enkele uren 2017, en ik zit in bed met de laptop op schoot.  Chris slaapt vredig naast mij, ik ben nog erg wakker.  Maar niet wakker genoeg om nog buiten te gaan, of niet dronken genoeg.  Ja, ik heb te veel op om met de auto te rijden, maar te weinig om tussen dronken mensen te gaan lopen.  Waar zou ik ook naartoe gaan?  Cuba, schiet me zo plots te binnen.  Dat zou me misschien goed doen.  Hoewel hier in mijn bed zitten met een rummeke naast mij ook leuk is.

27 december was dé dag.  We zouden naar het badenhuis gaan.  's Ochtends kregen we echter een bericht van Fanny dat die dag wel eens de magische dag kon worden.  En toen begon voor mij de stress. Ik was niet meer rustig te krijgen.  Mijn petekind ging waarschijnlijk geboren worden!  Geen badenhuis, wél ramen om te poetsen.  En 's avonds ging ik dansen, om de zenuwen wat te bedaren.  Dat hielp weliswaar niet.  Op de terugweg eindelijk dat verlossende bericht: Lucas was geboren!

Toegegeven dat het wat vreemd is: Fie en een kind.  Natuurlijk zie ik graag kinderen.  Daarom dat sommigen het zo raar vinden dat ik er zelf geen wil.  Die opmerking kreeg ik toch al enkele keren op die paar dagen.  Ik begrijp het, want ik vind het eveneens raar dat zo'n baby ineens zo'n effect op mij heeft.  Ik vind het zalig dat ik meter ben, dat ik dat plaatsje in een kind zijn leven krijg, dat ik speciaal zal zijn voor hem, dat ik die eer heb gekregen.

Fanny is een fantastische vriendin.  Het is prachtig dat ze mij deze rol toebedeeld.  Ook Tom is een supervriend, echt wel.  Ze hebben vertrouwen in mij en geloven zelf ook dat ik het goed zal doen.  Dat is ook zo.  Dat kleintje betekent nu al zoveel voor mij.  En dan kom ik alweer bij de vorige alinea uit.  Waarom juist?  Ik weet het niet.  Wil ik erover nadenken?  Misschien.  Wil ik er hier, zwart op wit, over nadenken?  Neen.  Laat me er gewoon van genieten....

Mijn geluk wordt echter overschaduwd door verdriet.  Elzy gaat alweer fel achteruit.  Ze is maar net terug thuis, na twee maanden ziekenhuizen, en het gaat opnieuw slecht.  De onmacht wordt me te veel.  Ik merk dat ik nog weinig tijd maak om bij haar iets te drinken, eten, snoepen.  Ik werk de takenlijst af en verdwijn weer.  Pure zelfbescherming is dat, maar misschien niet correct.  Ik weet het niet.

Iets in mij zegt me "ze kiest er zelf voor om zo te leven"; Op dit moment neemt die gedachte de bovenhand.  Want het is de waarheid.  Zij wil geen hulp.  Zij weigert haar hulpmiddelen te gebruiken.  En ik ben niet in de positie om haar tot iets te dwingen.  Niemand is echt in die positie.  Maar ik vind het niet menswaardig meer.  En daar word ik erg verdrietig van.

En dan besef ik plots dat ik Fanny toch ook gewoon mis als vriendin.  Enkel met Chris praat ik momenteel hierover, maar hij heet de neiging om altijd alles in perspectief te willen zien en dingen in vraag te stellen.  Ik wil gewoon verdrietig zijn, soms.  En dat ben ik nu, op 1 januari om 4:00.  Natuurlijk gaat Lucas nu even voor, dat begrijp ik wel.  Maar ik mis het toch om even gewoon te kunnen luchten.  Tom vertelde dat zij het emotioneel ook wat moeilijk heeft, dus misschien kunnen we nog eens samen huilen, ergens zo, een momentje...

Ik heb afgelopen woensdag zitten wenen bij Elzy, maar ze zag het niet.  Ik weet niet of ze het niet zag of niet zag.  Met haar ogen is niet zoveel mis eigenlijk.  Dus ik denk dat het eerder 'niet zien' was van 'niet willen zien'.  Ik ben toen beginnen doen wat ik wel kan: schrijven.  Ik heb haar een korte brief geschreven en die achter gelaten toen ik vertrok.  Volgens mij heeft ze hem wel gelezen, maar of ze er ooit iets van zal zeggen?

Gisteren gingen Chris en ik er langs.  Ze had me gebeld met de vraag wanneer ik kwam "want ik geraak niet meer recht".  Onze dag met ons tweeën, zonder poetsen en andere zaken, zat er onmiddellijk op.  Eens we bij haar waren, stelde ze in vraag wat we daar kwamen doen.  Even weer die verwardheid, maar eigenlijk is ze nog héél helder.  Ze is echt nog goed bij haar verstand, en dat zal het voor haar ook erg moeilijk maken.  

In ieder geval, ik weet niet wat ik nog kan doen.  Ik heb al zoveel scenario's overlopen, maar ik wil mezelf ook wat beschermen.  Ik weet niet of ik die zorg emotioneel aan kan.  Misschien wel, misschien dien ik het gewoon te proberen.  Echter, ik leef nu al zo'n raar leven, vol ups en downs; Dat erbij nemen is dan mogelijk niet het beste idee.  Ik weet het niet, eerlijk.

Zo, 't is nu officieel 4:00.  Echt wel tijd om nog even in mijn boek te lezen en mee naar dromenland te trekken met Chris en Saar.  Ons Saartje ligt achter mijn voeten te snurken,  Chris lag naast mij te snurken.  (Nu ligt hij gewoon naast mij.)  Dit eerste bericht in dit nieuwe jaar (alsof ik daar zoveel belang aan hecht) heeft me deugd gedaan.  Bedankt, en slaapwel.