je neemt jezelf mee

Ik kom naar hier omdat ik hier al even niet meer was.  In Normandië had ik wel eens zin om te komen schrijven, maar toen had ik geen computer voorhanden.  Toen had ik leuke posts in mijn hoofd, om de reisherinneringen levend te kunnen houden.  Nu ben ik hier uiteindelijk, doch zijn de herinneringen precies alweer vervlogen.

Het is half vier 's nachts, paasnacht.  Je kan stellen dat ik morgen opnieuw naar mijn werk ga.  Ik lig wakker, zoals ik al enkele weken wakker lig.  Ik ben opgestaan met het idee dat ik wat kom werken.  Echter, eerst kom ik even naar hier, kwestie van hier ook nog eens iets achter te laten.

Werken is nochtans mijn oplossing.  Ik weet niets beter.  Werken is mijn natuur, het is wat ik mee kreeg van kleins af aan.  Ik ben een workaholic.  Dat is de waarheid.  Ik ben ook een perfectionist.  't Is vakantie, en toch kan ik mijn werk niet loslaten.  Ik probeer het bewust, maar dan droom ik ervan wanneer ik slaap.  Dus ik laat het niet los.

Ik heb ook geen excuus om het wel los te laten.  Ik koos het leven dat ik leid, en daarin heb ik geen excuus om niet te werken.  En daarom ligt mijn prioriteit altijd bij werken.  Wat er ook gebeurt, hoeveel grootmoeders ook in het ziekenhuis belanden, hoe sterk mijn relaties eronder lijden...ik werk.  Dat is een zekerheid.

En ik weet dat dat een ongezonde manier van leven is.  Ik weet dat.  Maar ik kan niet anders dan te werken.  Het lijkt mijn levensdoel, soms.  Ik weet ook bijna zeker dat dit zich sterk zal wreken.  En dan zal ik nadien opnieuw werken alsof mijn leven ervan afhangt, want dan heb ik opnieuw dingen goed te maken.  En zo zal het gaan en blijven gaan.

Ik voel me zo gevangen.  Ik ben altijd zo energiek, opgewekt, vrolijk.  Zo zien mensen me.  Slechts enkelen weten dat daarachter iets heel anders schuilt.  Wat juist, dat weten ze niet.  Ik krijg het zelf amper onder woorden.  Ik kreeg alweer een pluim vrijdag, omdat ik aan mezelf de toelating heb gegeven om droevig te zijn.  Dat is weliswaar in zeer beperkte mate.  De mensen bij wie ik dat toelaat, kan ik tellen op één hand.  En dan nog haal ik vaak het masker boven.

Met dat hier te komen vertellen, zijn er weer wat meer mensen die het weten.  Niet dat het een verschil maakt.  Als je me tegenkomt, zal ik waarschijnlijk gelukkig ogen.  En misschien ben ik het op dat moment zelfs even.  Het gaat nogal sterk in pieken en dalen de laatste tijd.  Ik controleer het, zoals altijd, hoewel dat tegenwoordig al wat moeilijker blijkt dan pakweg tien jaar geleden.

Wat ik de voorbije week geleerd heb, is dat het absoluut niet uitmaakt waar ik ben of wat ik doe.  Ik heb mezelf altijd bij.  Reizen heeft me al veel gegeven.  Ik had enorm uitgekeken naar deze vakantie.  Echter, de verwachtingen werden helemaal niet ingelost.  Ik was er, en daar kon geen enkele plaats ter wereld verandering in brengen.