niet tevreden geld terug

Iemand die zoveel mogelijk de dingen perfect wil doen om op die manier perfect te zijn, hoort tevreden te reageren bij het ontvangen van een geschenk.  Dat wordt aangeleerd van jongs af aan.  Dus van kindsbeen af probeer je perfect te zijn en leer je reageren op een gepaste manier, namelijk de enige perfecte manier.

Over die ene alinea heb ik al veel tijd laten gaan.  Zo gaat dat schrijven midden in de nacht niet werken.  Ik ben eigenlijk boos.  Uit onmacht, vermoed ik.  Boos op anderen, maar waarschijnlijk nog meer op mezelf.  Ook dat is niet vreemd.  Verdorie, nature-nurture, het houdt me nogal bezig de laatste tijd.

Neen, ik wil niemand met de vinger wijzen.  Ik hoef dat ook niet te doen.  Laten we ervan uitgaan dat de meeste mensen het beste willen en daar trachten voor te zorgen.  Maar laten we niet vergeten dat mensen veel fouten maken.  En dat je als twintiger eigenlijk nog een snotneus was.

Oké, ik ben dus kwaad, maar wil heus niemand tegen de schenen schoppen.  Dus laat me gewoon even razen, en reageer ajb niet.  Ik heb geen zin in nog meer drama.  't Is zo al dramatisch genoeg.  Genoeg spektakel waar ik zelf voor zorg, niet nog meer externe factoren nodig.  Dus ik tracht het hier zeker niet uit te lokken.  Ik kom gewoon razen, met een omweg..zo blijkt.

Terug naar het begin.  Jarenlang reageerde ik zoals het hoorde, wilde ik perfect zijn.  Ik weet dat ik daar ooit mee stopte.  En met wat moeite, kan ik me dat eerste moment nog herinneren.  Doch, al dat oprakelen is vermoeiend, en soms pijnlijk, dus dat ga ik nu niet doen voor dit specifieke geval.  In ieder geval, ik kon het plots niet zo goed meer.  Waarom?  Daar valt ongetwijfeld wat over te schrijven, maar dat is dan weer een ander verhaal.

Intussen heeft het een dieptepunt bereikt.  Want ongetwijfeld goedbedoelde verrassingen, bezorgen me onnoemelijk veel stress.  Dat is niet wat ik nodig heb.  Ik heb echt genoten van mijn verjaardagsweekend, maar die cadeaus *ZUCHT* - echt zucht, ik stop op slag met typen, het razen wordt onderbroken

Ik heb voorspelbaarheid nodig.  Als je me vraagt wat ik wil, en ik antwoord daarop, dan verwacht ik dat ook te krijgen.  (Hopla, weer een ander verhaal flitst langs.)  Ik verwacht geen geheimzinnig gedoe.  Ik word daar absoluut niet gelukkig van.  Ik kan er al helemaal niet tegen dat niemand het nodig vindt om mijn agenda er even op na te gaan.  Nee, dat doen we niet, want dan is het geen verrassing meer.  En dan krijgt Fie plots driedubbele boekingen en alweer een hoop stress.  En dan gaat Fie, die steeds alles perfect wil doen, zich in duizend bochten wringen om toch maar tot een perfecte oplossing te komen.  Een perfecte oplossing voor de wereld rondom Fie, uiteraard.  De perfecte oplossing voor zichzelf, die kan Fie niet bedenken.

Maar dan komt het geluk bij het ongeluk.  En Fie is even terneergeslagen omdat die duizend pijnlijke bochten voor niets genomen werden.  Doch al snel herpakt Fie zich, want ze voelt alweer dat ze terug wat meer controle krijgt.  En ze laat natuurlijk ook nog even weten dat ze graag wil dat mensen haar bevragen over plekjes in de agenda.

Alles terug in orde, voor even.  Weliswaar behoorlijk kort, als ik er nu over nadenk.  Of zo voelt het toch.  Zelf had ik al een mooi alternatief bedacht, en dat ook al verteld aan Chris.  Aan de anderen nog niet, want hen had ik nog niet gezien.  En dan, heel toevallig, krijg ik plots een vraag naar een vrije plaats in mijn agenda.  't Is te zeggen, vier vrije plaatsen na mekaar.

Een tweetal uren geleden heb ik het een beetje uitgedokterd.  En nu ben ik echt pissed off.  Stop toch gewoon met illusies creëren!  Ik kan daar niet tegen!  En nee, ik hoef niet nog meer uit mijn comfortzone gehaald te worden!  IK HEB DAT NIET NODIG MOMENTEEL!  Echt...ik wil nog zoveel onvriendelijke dingen schrijven.  Zoveel!

Zeer ondankbaar van mij.  Ik weet dat wel.  Helemaal niet perfect.  Anti-perfect.  Verjaardagsfeestjes hoeven alvast niet meer voor mij, als ik merk hoeveel stress andere mensen me dan schenken.  Echt niet.  Ja, ik ben ondankbaar.  Maar jullie snappen het echt niet.  Dus ik ben heel kwaad.  En heel verdrietig.

En ik wil niet gaan slapen.  Morgen-straks alweer werken.  Nog tien dagen na mekaar werken.  Non-stop.  Want dat is het enige dat ik lijk te kunnen.  Ik wil niet gaan slapen, ik wil niet gaan werken.  En over slapen valt te discussiëren, maar werken zal ik sowieso doen.  Zelfs na zo'n ontzettend lange dag vandaag.

Want Elzy is sinds vandaag terug thuis.  En ik heb vandaag zeven uren gespendeerd aan haar thuiskomst.  Nee, nee, geen welkomstfeestje.  Gewoon, praktische dingen.  En zware gesprekken waarvan ik niet weet of ze doorgedrongen zijn.  Maar dat was nogal op autopilot, geloof ik, aangezien mijn vingers het tokkelen alweer staken.  Slaapwel, of zo

Btw, na 27 dagen begint het zeer zwaar te wegen precies.  Alles bijeen is het waarschijnlijk niet zo raar dat ik dit soort uitbarstingen krijg.  Ik probeer me er doorheen te spartelen, zonder vallen en opstaan.  Alleen voor vandaag, in het Arabisch.  Maar vandaag is nog maar net begonnen.  Amai...