brainstorm --> loslaten

Drie weken geleden stelde mijn therapeute voor om een nieuwe doelstelling te formuleren.  Niet dat de vorige bereikt was, maar ze was niet meer accuraat.  Ze zette me aan een tafel, wat atypisch, met een leeg blad en een balpen.  Ik mocht brainstormen.  Uiteraard ging ik alles overdenken vooraleer ik het noteerde.  Uiteraard trachtte ik de dingen uit te leggen voor, tijdens en nadat ik ze opschreef.  Uiteraard stelden we geen nieuwe doelstelling.  Echter, we kwamen wel tot één belangrijk thema: loslaten.  Niets nieuws onder de zon, ook uiteraard.  Es lo que hay en soy quien soy.  

Vandaag had ik mijn eerste sessie deze vakantie.  Ze vond, uiteraard, dat ik goed bezig ben.  Uiteraard is alles uiteraard.  Alles is wreed normaal en verklaarbaar.  Nu mijn hoofd nog mee krijgen in dat verhaal.  Want in mijn hoofd is het heel vreemd om al twee weken vakantie te hebben en zo weinig gedaan te hebben.  Schijnbaar zo weinig te doen.

Als je het allemaal wat objectief bekijkt, valt het mogelijk nog mee.  Doch, ik kijk niet objectief naar mezelf.  Ik kijk met die perfecte bril en ik zie die hoge lat.  En dan lijkt het dat ik weinig doe.  Maar zelfs als dat zo is, is dat naar 't schijnt heel gewoon en normaal.  Ik heb net tien maanden alles van mezelf gegeven, ik ben net tien maanden alles rondom mij uit het oog verloren, ik ben mezelf uit het oog verloren, ik heb tien maanden gewerkt .  Punt .

Oké, zo zwart-wit is het niet, maar zo ga ik het toch even schetsen en bekijken.  Dus nu, deze vakantie, neem ik vooral rust.  Ik tracht dingen te ondernemen maar probeer tegelijkertijd mezelf niets op te leggen.  Het lukt niet altijd, uiteraard.  Soms vind ik dat ik niet egoïstisch mag zijn. 

Eén ding blijft me helaas achtervolgen: de situatie met Elzy.  Jawel, alweer tijdens een festivalweekend kreeg ik telefoon.  Alweer ligt Elzy in een Antwerps ziekenhuis.  Een ziekenhuis waar ik vandaag een foto nam van de contactgegevens van de ombudsdienst van het netwerk.  Netwerk?!!?  Really??!!!???!!??

Ik word er zó kwaad van!  Ik word woedend van er aan te denken!  Wat een gedoe, dat zna.  Pfff!  Twee maanden geleden kwam Elzy opnieuw thuis.  Toen was in een bepaald ziekenhuis alles opgestart zodat zij naar een rusthuis kon verhuizen.  [zo erg, ze is al in zoveel ziekenhuizen geweest en ik heb dit allemaal te weinig gedocumenteerd, zo blijkt nu, ik kan de zaak onvoldoende hard maken omdat ik gewoon niet meer beschik over de juiste gegevens] Twee weken later verbleef ze plots, uit het niets, in een ander ziekenhuis en werd er gewerkt naar een terugkeer naar huis.

Hopla!  Rusthuis?  Neen, daar hebben wij nooit iets over vernomen.  Niet wilsbekwaam?  Ho, uit onze test blijkt dat mevrouw nog erg goed scoort.  Voilà, de kous of.  Of nee, toch niet, we gaan toch wel twee keer per dag thuisverpleging installeren.  Uhu, en dat dient ons dan gerust te stellen.

Die thuisverpleging, dat heeft niet lang geduurd.  Al snel bleek dat niet te zijn wat Elzy wilde, uiteraard niet.  De verpleegster, ocharme, had toch wel de 'verkeerde' huidskleur.  Ai, ai!  't Is wel diezelfde verpleegster die mij overigens heeft op de hoogte gebracht van haar ziekenhuisopname nu.  Want 't is niet omdat iemand van 87 jaar alweer in een hospitaal van het ziekenhuis netwerk Antwerpen terecht komt, dat men daar over onze (Myriam en ik) gegevens beschikt.

Neen, ik heb het nagevraagd.  "Wij hebben geen centrale computer waarin wij die gegevens hebben zitten."  Dus Elzy was al twee dagen in het ziekenhuis vooraleer we van iets wisten.  Ja, dat is normaal in onze geweldige verzorgingsstaat.  Jeezes, daar betaal ik dus sociale bijdragen voor hé!

Ja, heel deze situatie stemt me ontzettend triest.  Triest omdat ik niets kan en mag doen.  Triest omdat Elzy voor dit leven kiest.  Triest omdat ik niet meer doe, ook al kan ik niet.  Ik kan echt niet méér doen.  Hoe graag ik ook wil, dit doet me echt geen goed.  En ik dien soms gewoon egoïstische keuzes te maken.  Zonder er spijt van te hebben, dat wel.

Maandag ging ik, tegen mijn planning in, nog op bezoek in het ziekenhuis.  Want ik was bang voor spijt.  Dus ging ik en ik bleef niet te lang.  Ook niet nadat Elzy op een behoorlijk zielige manier bleef vragen of ik niet wat langer bleef.  Neen, ik ben er geweest, dat was al veel voor mij.  En neen, ze snapt dat niet.  Er zullen nog mensen zijn die dat niet snappen.  

Goed, weer veel aan m'n hoofd dus, zelfs al wil ik dit niet of heb ik gewoon rust nodig.  Ik kan het niet volledig buiten sluiten.  Want als ik bepaalde dingen niet doe, dan gebeuren ze gewoon niet.  Dan zal ze geen nieuwe identiteitskaart hebben, worden haar rekeningen niet betaald, zullen de rotte etenswaren in de ijskast blijven, zal er eten geleverd worden voor een gesloten deur, zal ze in ziekenhuiskledij blijven zitten, en zoveel meer...
\zucht/
Nee, ik ben niet de enige.  Zondag komt Els normaal naar mij.  Zo'n goede vriendin!  Dinsdag ging ik haar al een bezoekje brengen.  Maar ik heb nog veel niet verteld, en zij ongetwijfeld ook niet.  Echter, vandaag liet ze weten dat ze hier overmorgen mogelijk niet geraakt omdat haar zus in het ziekenhuis ligt.  Ja, iedereen heeft zo wel iets.  En sommige mensen hebben meer (draag)kracht om met zo'n zaken om te gaan.  Mijn draagkracht is erg beperkt de laatste tijd.

Ik tracht ze te versterken door bijvoorbeeld te gaan sporten.  En toch geeft me dat niet het verhoopte resultaat.  Na een ochtendsessie zumba gold (jawel, samen met 'de oudjes') voel ik me niet energieker.  Neen, ik kom thuis en kruip opnieuw in mijn zetel.  En als ik dan toch eens geniet van dansen, is m'n omgeving onvoldoende mee in dat verhaal. En dat is nu net de reden dat ik op een egoïstische manier ervoor kies om alleen uit te gaan!  Ja, want dát heb ik nodig!  Gewoon mijn goesting doen, mijn ding, gewoon dansen zonder meer.  Geen praatjes tussendoor, geen gedoe van "ik wil dit of dat of ik wil naar huis of...".  

Nope, ik ben er nog niet.  Met niets.  Jawel; ik ben al drie maanden gestopt met roken!  Als je die twee slechte/vieze sigaretten van vorig weekend niet meetelt.  Hehe, dronken Fie vond het maar niets.  Nuchtere Fie des te minder, veronderstel ik.  Afro-Latino was wederom een ervaring, zeker ook omdat het Lucas zijn eerste festival was!  

Oh, die Lucas!  Babygeluk!  Er zijn zo van die momenten dat het allemaal niets uitmaakt, want dan is Lucas daar.  Vrolijke Lucas met z'n aanstekelijke lach en z'n gebrabbel.  't Is nog altijd zalig om Lucas te kennen en om zijn tía Fie te zijn!  Wat zie ik dat ventje graag, én zijn ouders!